Flokkur: Uncategorized

Það er gaman að vera kennari þó það sé stundum svolítið erfitt. Maður þarf að rífast svolítið og vera samkvæmur sjálfum sér og svona. Í gær var ég að rekast í nemanda sem vildi ekki gera ákveðinn hlut og sagði að ég væri bara að búa til ákveðna vinnureglu þar og þá og hann hefði nú ekki séð aðra nemendur þurfa að gera þetta sem ég vildi að hann gerði.

Ég sagði að það gæti svo sem vel verið – ég vissi ekki hvað aðrir þyrftu að gera en þessi regla væri til og eftir henni ætti viðkomandi að fara, ef það væri ekki alltaf svo þá væru það slæmt. Ekki þótti nemandanum það gott nema þá sagði annar nemandi: ,,Það eru þá bara tæknileg mistök ef það hafa ekki allir þurft að gera þetta!“ Og þar með var málið útrætt. Nemandi hlýddi mér orðalaust og öllum var ljóst að tæknileg mistök gætu allir gert og þau væru af því tagi að ekki þyrfti neitt að amast við þeim heldur bara eðlilegur hlutur sem ekkert væri heldur hægt að gera við.

Já það er dásamlegt hvað sjálfstæðismenn hér á Suðurlandi hafa kosið yfir okkur hin – og bragð er þá barnið finnur.

Ég á sem betur fer plaggið sem Árni sendi með nöfnum stuðningsmanna sinna – það er bara ágætt að hafa það við höndina svo maður geti varað sig á því fólki því í alvöru þá held ég bara að það geti ekki verið í lagi að láta dæmdan þjóf – og það engan Robin Hood heldur stal hann frá almúganum, vera þingmann okkar – já og kannski bara í ríkisstjórn sem ráðherra.

Það er nú annað en þeir sem þurfa að vinna hjá KÓK eða á leikskóla eða hvar sem er bara – þar þarf nánast að afhenda dna, sakavottorð og hvur veit hvað áður en umsóknin er svo mikið sem móttekin en á þing getur hver sem er komist og farið þar um eins og honum sýnist því Íslendingum finnst það bara fyndið!

og svo syngur maðurinn ekki einu sinni vel!

Frægir í form hvað –

hrmpf

Veitir ekki af því akkúrat núna!

En finnst þó að ég þyrfti að fara að fara á þessa vigt! En ok get skilið að ég verð að ná tökunum en ekki láta vigtina hafa þau! En ef ég næ þeim ekki er þá ekki betra að stíga á vigtina og verða vitlaus og… nú eða bara neutral því ef ég hef lést þá er það eins og það á að vera. Ég er ekki viss um þessa tækni hjá Baldri! EKKI VISS og guð minn góður hvað geri ég ef ég hef þyngst – sem ég held ég hafi gert! Það yrði endir veraldarinnar held ég! spurning hvort það sé þá ekki rétt að ég fari ekki á hana?!? Hundalógík allt saman.

En ætlaði ég að hugsa um eitthvað gott?

Fór í Styrk í morgun og brenndi í 40 mín. Fór líka í Styrk í gær í brennslu – sem eru alls 3 skipti að morgni á fimm dögum – allt eftir áætlun.

Er að fara í partý í kvöld! Hlýt að geta komið mér í stuð!

Ég á frábæran leynivin!

Ég á yndisleg börn sem hætta að vera unglingar innan tíðar og þá verð ég glöð

Palli er líka góður við mig

Og þið þarna úti – þið eruð styrkur minn og hvatning.

Jahá! Það er bara aldeilis klukkan að verða 23 og ég er ekki farin að sofa enn! Allt útlit fyrir að ég fari ekki í morgungöngu í fyrramálið enda náttúrulega óskaplega kalt og það allt saman!

Ég fór nú samt í Styrk í dag og var bara dugleg skal ég segja ykkur. Var loksins að paufast við svipaða þyngd og hér í eina tíð fyrir efri hlutann en hálsinn og eitthvað almennt væl hefur komið í veg fyrir það en nían er bara skítlétt á ógeðsvélinni orðið 😉 á 20 mínútunum (aftur). Voða gaman – og Palli kom með og stóð sig bara eins og hetja – keypti sér meira að segja 10 skipta kort karlinn! Batnandi fólki er best að lifa og það allt saman er það ekki?

En hvað svo sem um allt annað held ég að best sé að segja sem minnst. Get ég ekki bara sett það þannig upp að ég hangi á hreyfingunni og það sé betra en að gera ekki neitt og hitt sem ég þarf að huga að verður bara að gerast smám saman ha hu hummm….

Góðir hlutir gerast hægt og það allt saman.

En ég er uppgefin á mörgu og finnst allt mögulegt ótrúlega erfitt, flókið og snúið og ég get svo sem ekki einu sinni neinu lofað hvað varðar hreyfinguna.

En ég fór í dag og ég fór í gær og … ég myndi vilja óska að ég færi í fyrramálið…

Ætti ég að setja mér það sem markmið? Ef það tekst þá fær ég þrjár stjörnur af þremur mögulegum þann daginn I swear.

…og fel svo alltaf færslurnar.

Það er ekki gott. En ég geri það nú samt!

Sem ég held að sé lífsspeki mín – ég veit hvað er slæmt – en ég geri það bara samt!

Enda svo klár kerling.

Mig langar ekkert til að blogga. En ég veit að ef ég hætti að blogga þá verður vandinn meiri því hann býr bara innra með mér og mig vantar þá eitt vopnið til að eiga við vanlíðanina. Það er líka ekki sérlega töff að tala um vanlíðan og það kannski truflar mig að hugsa að einhver lesi þetta blogg mitt. Maður getur aldrei sagt allt hvort sem er – býr að hluta til í lýgi og blekkingum. Sumt á ekki erindi út á vefinn. Ég hef póstað tvær færslur sem ég svo faldi – það er svo sem ekki rétt að bera sig alveg. Það er líka hálfgert klúður að vera á bömmer, gráta af minnsta tilefni og finnast allt ömurlegt – ekki bara ómögulegt heldur ömurlegt. Og geta ekki tekist á við vandann sem maður þó þykist vita hver er.

Ég er óánægð með mjög margt í mínu lífi.

Í fyrsta sinn frá því ég fór að kenna finn ég fyrir raunverulegri vanlíðan gagnvart starfi mínu svo mikilli að meira að segja börnin ná varla að rífa mig upp úr því – og ekki. Þessi áánægja tengist mér og því hvernig ég er. Engum öðrum. Ég er sem sagt ástæða þess að ég er ekki ánægð. Vinn með fínu fólki að verkefni sem er krefjandi og lærdómsríkt. Niðurstaðan er því að lausnin fellst innra með mér.

Sáli sagði margt og spurði margs – gott að ég var búin að vera í 9 mánaða æfingu hjá Baldri í því að svara spurningum annars hefði 8000 kallinn sem tíminn kostaði nýst illa – best að byrja að tala á fyrstu mínútu! það kom þrennt mjög athyglisvert fram:

Feitt fólk er hömlulaust (ég er sem sagt hömlulaus sem eru náttúrulega svoldið leiðinleg tíðindi en ok ég er offitusjúklingur þannig að það hlýtur að vera, ekki satt? Og ekki nóg með það – það er greinilega mikill ókostur og hefur alvarlegar afleiðingar) á fleiri sviðum en einu. Það er t.d. drasl heima hjá mér því ég er hömlulaus! Ekki er nóg með að ég sé offitusjúklingur af því að ég hef svo marga djúpstæða galla heldur er drasl í kringum mig af því líka! Og það finnst mér frekar leiðinlegt verð ég að segja! Draslið er ekki af því ég fæ svo litla hjálp, er þreytt og uppgefin eftir vinnuna, ræktina eða námið – heldur er ég hömlaus offitusjúklingur sem burðast með það nenna ekki að taka til af sömu ástæðu og offituna. Sama er um peningamálin, þau eru líka þeim sömu göllum að kenna sem valda því að ég er feit og draslararófa! Sem sagt lausnin býr innra með mér – gallarnir mínir eru ástæðan. Ég er og haldið ykkur fast víst auli. Allt er mér að kenna og ég á að laga það því ekki vil ég hafa allt í voða vitleysu víst!

Nú svo viðheld ég kaos ástandi til að réttlæta vitlaust mataræði og það líf sem ég lif er eins og það er því ég vil viðhalda kaosástandi – það afsakar svo margt af því sem af er. Boy does this figures. Og ekki er nóg með að kaosið sé ástæða þess að ég skipulegg ekki neitt í mínu einkalífi heldur er það ástæða þess að ég geri mér ekki áátlanir né set mér markmið – og þar með viðheld ég enn betur kaosinu! Christ!

Ég ég ég….

Ég hef alltaf vitað að ég gæti ekki stundað líkamsrækt nema ég setti það niður á dag og klukku og ég var meira að segja farin að skrifa markmið niður að kvöldi fyrir næsta dag hvað varðar mataræði og hreyfingu (sem hefur verið í mjög föstum skorðum þar til núna).

Mataræðið gekk verr og gengur verr og ég læt það hafa mjög neikvæð áhrif á mig að ég nái ekki að vera með það í lagi. Ég læt það skemma fyrir mér ánægjuna af hreyfingunni. Og Óánægjan dregur mig alveg niður í svaðið í öðru. En kannski er óánægjan ekki bara tengd sjálfri mér og eigin aumingjagangi sem mér finnst á köflum algjörlega yfirgengilegur heldur aðstæðum og ég þarf að huga að þeim. Fyrirgefa mér að vera sú sem ég er.

Meira síðar um vanlíðan Ingveldar. Þið fyrirgefið rausið.