Flokkur: Uncategorized

Ég skrifaði minningargrein um mömmu. Merkilegar þessar minningargreinar – séríslenskt fyrirbæri víst. Kemur kannski í staðinn fyrir þann sið að fá einhvern til að tala við útförina. En hver svo sem ástæðan er og hversu furðulegt sem mörgum finnst það uppátæki að skrifa minningagrein þá hjálpaði það mér. Og mér finnst gott að lesa hana við og við. Ákveðin fróun í því. Ég held að foreldrar mínir hafi verið mesta lán ævi minnar um leið og ég segi hið sama um stubbana mína þrjá sem ég bý með.

Laugardaginn 27. febrúar, 1999
Sigríður Kristín Jónsdóttir
Barn fæðist í þennan heim og veit ekki af því. Það vex og dafnar og veit ekki af því. Þetta barn gengur um götu bernskunnar og nýtur hvers skrefs í fullkomnu öryggi þess er býr við ást og umhyggju, en veit ekki af því. Barnið fullorðnast og verður að manni og að lokum verður eitthvað til þess að augu þess opnast fyrir þeirri staðreynd, að góðar minningar eru ekki sjálfgefnar eða sjálfsagðar. Og barninu verður það ljóst að á bak við hverja minningu stóð móðir, móðir sem var engu lík. ‘

Þetta barn er ég. Gata bernsku minnar lá um þann fornfræga stað Þingvelli, sem var líf okkar allra. Árstíðirnar mótuðu líf okkar og starf ekki síður en umhverfið. Á sumrin var mikill fólksfjöldi og hinir fullorðnu litu vart upp úr verkum sínum. Það var símstöð, það þurfti að taka veðrið, það voru gestir og fleiri gestir og það voru störfin öll sem fylgdu því að annast þjóðgarðinn. Þessi störf vann hin stóra fjölskylda og saman bjuggum við í litlu rými í Þingvallabænum.

Ég lifði mínu lífi áhyggjulaus og naut þess að skondrast um hraunið og sinna búi mínu í bjarkarlundinum. Hver sumardagur var hlaðinn viðfangsefnum og viðburðum sem maður tók þátt í og naut. Þetta voru sumrin, – þrungin lífi, laufi og ljúfum stundum, síðan haustaði og fólkið fór og eftir urðum við þrjú í bænum. Mamma, pabbi og ég. Við tóku dagar rólegheitanna. Ég naut samvista við foreldrana sem um sumarið höfðu verið önnum kafnir við að sinna opinberum störfum sínum. Enn voru störfin fjölmörg og enn voru gestir sem litu inn. En viðbrigðin voru mikil, Þingvellir voru afskekktur staður í vetrarham og leiðin þangað var hvorki greiðfær né fjölfarin.

Árin liðu og viðfangsefnin breyttust hjá lítilli stúlku en héldust þau sömu hjá hinum fullorðnu. Mamma stóð í eldhúsinu sínu og sá um að öllum nálægt sér liði vel og að gestum væri vel sinnt. Vinnudagurinn var langur og verkefnin ótalmörg, hún sinnti okkur börnunum, hinum vinnandi mönnum og víðfrægum höfðingum á þann hátt sem allir er henni kynntust þekkja, af einskærri umhyggju, ást og hlýju. Og það var enginn munur á eftir því hver átti í hlut, hún gaf öllum jafnt og gerði engan mun á viðtökunum.

Hún var með stórt hjarta hún mamma og það fundum við kannski aldrei betur en er við stóðum hjá henni þegar hún kvaddi þennan heim. Hvert og eitt okkar átti sér stað í hjarta hennar, barnabörnin og barnabarnabörnin voru henni ofarlega í huga og voru henni lífið sjálft. Hún var mér lífið sjálft. Hún var mér jörðin er ég stend á, loftið er ég anda að mér, hún umlukti okkur öll með elsku sinni og einstakri manngæsku. Þetta þekkjum við sem kynntumst henni, hvort sem samveran var löng eða stutt. Hún var góðmennskan holdi klædd.Og nú er þessi mikla kona farin.

Veikindi hennar bar brátt að og er ég fylgdist með Björk og öðru hjúkrunarliði vinna að því að bjarga henni var ég viss um að sigur myndi vinnast, kannski var það líka þannig, kannski voru þessi endalok sigur. Það er gott að fá að fara þegar verkefnin eru framundan í stórum haugum, hugurinn heill og heilsan betri en oft áður. Ég veit að það eigum við eftir að þakka en í dag finnst mér hún hafa farið allt of fljótt. Hún var grunnur lífs míns og hvernig eigum við að fóta okkur án alls þess sem hún var okkur? Það verður verkefni framtíðarinnar.

Ég þakka þér elsku mamma fyrir lífið sem þú gafst mér og það veganesti sem þú hefur veitt mér af takmarkalausri rausn þinni og alúð. Palli, sjómaðurinn þinn, þakkar þér líka fyrir allar stundirnar sem þið áttuð saman, samtölin um sjóinn sem þú saknaðir alla tíð, sögurnar sem þú sagðir honum af hinu magnaða lífi þín, ást þína og prjónles.

Börnin okkar tvö vita ekki enn hvað verður um þau nú þegar amma er ekki lengur til staðar til þess að gæta þeirra. Ragnheiður kom til þín og bjó hjá þér fyrstu tvö árin með okkur foreldrunum og þú styrktir okkur í umönnun hennar sem ekki var alltaf auðveld vegna veikinda hennar. Hún þakkar þér matinn þinn góða, vettlingana, prjónakennsluna og umhyggjuna rétt eins og Aðalsteinn gerir. Hann naut þess að vera hjá þér, elsku mamma mín, rétt eins og við öll gerðum.

Við þökkum þér samfylgdina um götur lífsins, nú skiljast leiðir, þú ferð á vit pabba, Guðmundar litla drengsins þíns og hennar Ólafar. Við vitum að þeirri ferð kveiðst þú ekki.

Hvíl í friði, kraftur lífs míns.Ingveldur Eiríksdóttir.

Hvar eru commentin á jólaskóna?

Eruð þið alveg sofandi eða hvað?

Vitið þið ekkert hvað til ykkar friðar heyrir?

Vitið þið – ég var í svona ljómandi góðu skapi í dag. Það var ekki einu sinni út í loftið heldur var ég bara svo vel upplögð, umburðarlynd og dásamlega létt í lund að það var alveg met – og fólk segir mér meira að segja að ég hafi verið eins í gær! Og ekki nokkur ástæða fyrir þessari geðprýði önnur en sú að lífið er gott. Þó er það nákvæmlega eins og það var í síðustu viku og ég ætla ekki einu sinni að segja ykkur frá því hvernig mér leið á miðvikudag og svo aftur seinni part á föstudag. Allt svart ég aumingi, allir vondir við mig og fádæma erfitt að lifa! Svona getur þetta verið á Klikkvöllum!

En svo bara allt í einu og skyndilega þá var alveg búið á tönkunum og rúmlega þrjú þá bara átti ég ekki dropa eftir. Fékk mér skyr – er jú í skyrátaki þið munið, og gaf það út að ég færi sko ekki í spinning í dag – þótti það ægilega leiðinlegt en sá að það var óðsmanns æði þegar ég nennti ekki einu sinni inn á svæði frá kaffistofunni að ná mér í úlpuna mína þó það væri hellidemba úti!

Dísa mín elskulega systir spurði hvort ég væri að fara heim að sofa en ég var nú ekki á þeim buxunum heldur að fara í nudd til Baldurs – sem ég held vel að merkja… ja ekkert um það núan. Þá stundi nú Dísa – ,,þá held ég þú farir nú í spinning góða mín, hvort sem þú getur það eða ekki!“ Ég hélt nú að það myndu aukast við það líkurnar en ég væri bara svo þreytt að meira að segja Baldur myndi sjá aumur á mér og sleppa mér við allt röfl um það!

Nú þar sem ég kom í Styrk, settist ég í stólinn og hviss bang búmm – steinsofnaði ég! Og svaf bara áreiðanlega í hátt í 10 mínútur án þess að svo mikið sem rumska við alls kyns tilfæringar og umferð. Og það er ekki hægt að sofna í anddyri Styrks – það er bara ekki hægt!

Eftir alveg glataðar umræður greidarfarslega við mig var Baldur mér sammála og ég myndi bara fara í spinning á fimmtudaginn í staðinn. Mér er hins vegar ekki sérlega vel við að fresta hlutum – hef þá verulega tilhneigingu til þess að sleppa þeim þannig að það fóru að renna á mig tvær grímur en niðustaðan hélst. Ég var einfaldlega of þreytt.

En einhvern veginn á leiðinni út tókst Baldri með ,,röfli“ (það geta nefnilega fleiri röflað en ég góurinn!) sem ég heyrði náttúrulega ekki nema að hluta að sannfæra mig um að það væri náttúrulega miklu gáfulegra að fara í spinning en vinna eins og áform voru uppi um og þar gat ég nú eiginlega verið sammála honum því útúr svona þreyttri konu eins og mér kemur ekkert af viti!

Ég fór því heim lagði mig í góða stund og hentist svo í spinning. það var svo sem enginn glæsibragur á þeim tíma- kálfar from hell! Hélt ég myndi drepast – en ég reyndi og reyndi og víst varð ég þreytt og allt það – og iljarnar fínar :-). En helv… kálfarnir maður – það var eins og þeir væru on fire! Og hælsporinn svona líka sprækur núna – en já

–00–

En ég þarf aðeins að tala um hann Árna og okkur hin.

Ég er nú reyndar farin að hallast að því að vandamálið sé ekki Árni Jónsen heldur við hin. Ég er svo mikið að hugsa um þetta – og var að því áður en ummælin umtæknilegu mistökin hans komu til.

Sko:

Fólk vill borga öðru fólki 400 – endalausar kr. fyrir að passa peninga og sýsla með þá.

Kennarar og leikskólakennarar eru með um 200 þús kr.. Það vill enginn hafa dæmdan perra í vinnu á leikskóla eða í skóla. Eðlilega. Það er hreinlega ekki forsvaranlegt að láta nokkurn þann vinna þar sem ekki hefur óflekkað mannorð í þeim efnum – og svo sem í fleiru líka, því börnin skipta svo miklu máli. Þau eru það dýrmætasta sem við eigum. það þarf sem allra best fólk til að hugsa um þau. Rétt.

Ef laun segja eitthvað til um ábyrg’ í starfi þá eru peningar okkur þó mikilvægari en börnin. Þeir sem sýsla með þá, útdeila og verna þá og hjálpa þeim að vaxa fá betur greitt en þeir sem hugsa um börnin. En þar mega vera þjófar þó vera að störfum. Þar mega menn vinna sem hafa fengið dóm um að vera ekki traustsins verðir.

Eftir að afplánun lýkur vegna þjófnaðarins er syndaregistrið horfið – hviss búmm. Dæmdur barnaníðingur á og ætti aldrei að vinna með börnum en það er víst annað með peningaþjófinn – hann er hvítþveginn eftir steinaútskruð á Kvíabryggju. Nú má treysta honum fyrir fjárhag íslenska ríkisins – og stundum heyrir maður meira að segja að hann sé ekki verri en aðrir og megi því alveg hreint fara á þing, í ráðherrastól og gott ef ekki forsætisráðherra á góðum degi (í Eyjum).

Hvað er í gangi hér? Er fólk algjörlega búið að tapa sér? Er engin skynsemisglæta orðin eftir í kollinum á okkur?

Hver er forgangsröðunin? Hvar er siðfræðin? Hvar er það að vera samkvæmur sjálfum sér? Er þetta þjóðfélagið sem við viljum, er þetta það birtingaform sem við viljum sjá af lýðræðinu? Er þetta lýðræði -er það lýðræði að múgsefjun Eyjamanna og misundarlega áttaðra Sunnlendinga skuli færa okkur þjóf sem vörð í fjárhirslum okkar?

Svari hver fyrir sig

Ég þekki Árna ekki neitt, hann hefur ekki gert mér neinn greiða, mér finnst hann ekki einu sinni sérlega skemmtilegur í Frægir í formm, finnst Berglind mín þar vera miklu frambærilegri – og meira að segja ég heyri að hann getur ekki sungið fyrir fimm aura. Þess vegna valdi ég hann ekki í prófkjöri og þess vegna kem ég aldrei til með að skjósa Sjálfstæðismenn til valda hvorki nú né síðar – þó fleira spili nú þar inn í.