Flokkur: Uncategorized

Ég vaknaði algjörlega sannfærð um að ég væri mjög lasin. Þrefaði við sjálfa mig í allnokkurn tíma, fór svo á fætur upp á hjólið og hjólaði í 20 mínútur tæplega og er svo sest hér við að fara yfir síðustu prófin og slá inn.

550 hitaeiningar fuku og vonandi verður brennslan hröð og góð í dag. Ég nefnilega finn mikinn mun á mér eftir að ég fór á nýju lyfin hve morgunbrennslan skilar mér meiri púls allan daginn.

Jamm þetta var sem sagt bara þessi skýrslan ;-). Er nefnilega í svona Inguþverhaussátaki.

…held ég að sé ávarp sem gæti hentað ágætleg á mig.

Híhí – komin frá Færeyjum úr frábærri ferð. Segi ykkur meira frá henni á morgun eða hinn – og læt meira að segja nokkrar myndir fylgja með. Nú er ég nefnilega að hugsa um þetta ástand á mér sem ég er um það bil að verða búin að fá nóg af.

Ég held það megi nú bara alveg segjast að það sé allt í lagi að taka smá dýfu, gera vitleysur og reyna og reyna og reyna að gera rétt í ákveðinn tíma – og mistakast það líka 😉 En af öllu er nú hægt að gera of mikið af.

Þar sem ég át tvo Dumle poka um helgina og fékk EKKI bikar frá Polla (sem skrifast nú á reikning algjörlega ónýtra fóta) í síðustu viku – og að ég ætlaði að hætta að borða nammi á miðvikudag nema bara svona á hátíðisdögum – þá verður nú snúið vörn í sókn.

Í þessari sókn sem nú er nýhafin og gæti mögulega staðið í 3 mánuði en þá lýist víst sóknarmaðurinn eftir því sem Baldur segir og við tekur vörn og 14-2 ósigrar í nokkurn tíma áður en næsta sókn hefst- en sem sagt í þessari sókn var farið út að hjóla í kvöld eftir að ég kom heim.

Fór Laugardælahringinn og hjólaði í 42 mín og brenndi 1114 kaloríum. Og ég ætla að hjóla aftur á morgun – early.

Cross your fingers – ég þarf á fjarstuðningi að halda – já og þær líka 🙂

Ég veit ekki hvort það voru prófinu öll, það að vera ekki búin að finna til farangurinn fyrir Færeyjadvölina, Færeyjarferðin, áhyggjur af kærum stórfjölskyldumeðlim eða bara því að vita að ég yrði að fara í Styrk í dag nú eða allt þetta sem olli því að ég fékk gamalkunna heimsókn í nótt. Ég hélt ég væri alveg laus við þennan hvimleiða gest. Ég ætla að segja ykkur frá honum – til þess að eyða óttanum við hann og sýna honum að hann getur ekki falið sig 😉

Skömmu eftir að ég er sofnuð, kannski svona rúmum hálftíma hrekk ég upp við eitthvað – kannski svelgist mér á, eða mér bregður við einhver hljóð – já bara hvað sem er. Mér finnst ég hreinlega vera að kafna, hjartað hamast og hamast og ég finn hvern einasta slátt þess. Óttinn læðist að og eykur enn andþyngslin og hjartsláttinn og að mér sækir óttinn við að nú sé ég hreinlega að fá hjartaáfall. Ef ég ekki tek mér tak á þessari stundu endar þetta í algjörri oföndun, miklum kvíða og ofsahræðslu. Þetta tekur ekki nema nokkrar mínútur að magnast upp í algjöra vitleysu. Í eina tíð varð þetta svo slæmt að það endaði stundum í ofsaskjálfta og köldu. Panic attack er ekkert grín – það lærði ég.

Smám saman lærðist mér að ég væri ekki að deyja – lífiði hverja heimsóknina af annarri af og lífið hélt sinn vanagang með morgninum. Ég lærði á þessum tíma að ég yrði þá bara að gefa eftir og deyja – það væri fátt sem ég gæti gert við því. Minn tími væri einfaldlega kominn ef út í það væri farið. Ég lærði að tala við mig, reyna að róa mig niður, rísa upp, vekja Palla eða fara aðeins fram – allt sem óttinn hafði lamað og ranghugmyndin var líka svo að ef ég hreyfði mig þá yrði allt verra og lengi vel, leitaði ég því inn á við – reyndi að verða ósýnleg – hverfa þessum óboðna gesti.

Með tímanum hvarf þetta svo bara, ég veit ekkert hverju þetta tengist. Kvíða, álagi, magakveisu eða hverju. Aðdragandinn er þó ávalt sá sami og það er alltaf jafn fjandi leiðinlegt að eiga við þetta. En ég var orðin skrambi dugleg við það – réði að lokum niðurlögum kauða og taldi mig hólpna. Svo fór hann að líta við aftur nú í vor. Og í nótt réðst hann til inngöngu.

Það er nú meira hvað maður getur orðið hræddur og umkomulaus einn í bólinu! En með lempni tókst mér að sannfæra mig um að hjartað í mér væri í fínu standi, ég væri ekki að deyja og ég skyldi nú bara vera róleg og anda svolítið gáfulega. Eftir dágóðan bardaga með sókn og vörn sofnaði ég á ný og vaknaði ekki fyrr en dagur rann. Svo ljómandi glöð að vera á lífi því það síðasta sem ég hugsaði áður en ég sofnaði í nótt eftir atganginn, að það yrði þá bara í annars höndum hvað svo gerðist ;-).

Ferlegt alveg – ég held ég ætti að fara að gera eitthvað af því sem hvílir á huga mér.

Námsmatið, pakka niður, gleðjast yfir því að vera að fara til Fæeyja og fá gott helgarfrí frá öllum erlinum, fara í Styrk á eftir.

Ég held ég ætti að finna gleðina, umvefjana hana og njóta þess að vera til og lifa þessu fína lífi. Hætta að vera að vesenast þetta yfir hverju því sem á daga mína drífur.

Því lífið er gott. Njótum þess í blíðu sem stríðu. Sumir bardagar eru svo miklu hatrammari en þeir sem ég þarf að fást við.

Jæja svona getur þetta verið…

Ekkert að gera nema vinna, vinna og svo vinna svolítið meira. Námsmat er alveg ágætur pakki. Búa það til, með kvarða, markmiðum og svörum. Leggja það fyrir. Fara yfir og skrá svo í ótalliðum á ennþá fleiri blöð. Vista sem pdf – hundrað þúsund billjón sinnum finnst mér orðið núna…

Og ég sem er að fara til Færeyja. Muna eftir að taka skilríki með, flugnúmerið eða hvað þetta heitir, ekkert fljótandi í töskuna… heldur ekki krem… Leggja nógu snemma af stað. Þora að fara í flugvélina, drepast ekki úr hræðslu í aðfluginu til Færeyja (er búin að heyra svo margar sögur að meira að segja ég sem er ekki flughrædd er orðin það!) Finna rútuna í Færeyjum – hvar stoppar hún svo?

OH MY GOD

Ég ætla ekki einu sinni að ræða um líkamsrækt, fótaveiki og mataræði. Það færi nú endanlega með mig er ég hrædd um!

Já og ykkur. En það er samt ákveðin aðgerðaráætlun komin í gang…

Það á bara eftir að fara eftir henni 😉

Annars er mér ekki hlátur í huga…

Og ég á ekki einu sinni bágt. O nei og ég geri mér grein fyrir því.

Ég hef verið í afskaplega sérkennilegu gír síðan í apríl – það verður nú bara að viðurkennast. Ég held ég hafi verið á sjálfsaðdáunarflippi með kærileysislegu ívafi – það hefur ekki skilað sérstökum árangri nema hvað ég verið bara þokkalega geðgóð ;-).

En ég held ég verði að fara að taka á þessu eitthvað. Ég þarf að setja mér eitthvað það markmið að t.d. sækjast eftir þeim markmiðum sem ég hef sett mér ;-). Það væri nú svei mér gáfulegt. Ég þarf líka að forðast svona stórslys eins og ég hef lent í með fæturnar á mér síðustu dagana. Ég er heldur skárri í dag en í gær og miklu betri í gær en í fyrradag þannig að þetta er allt að koma. En ég hef líka ekki verið í neinni hreyfingu síðan á föstudag og þar áður hafði ég ekkert gert síðan á mánudag.

Apríl 2005 Maí 2006

Og svo maí 2007.

Er að reyna að mana mig upp í að vera almennileg í mataræðinu…

Rembist við að sjá mun…

Gengur svona allavega!

Sigh

Við fengum kort með ferskeytlu í og þessari lýsingu í óvissuferðinni. Vísan mín var góð en ég man hana nú ekki alveg – en ég set hana inn síðar. Kortið lenti á smááá flakki í ferðinni 😉

Mér finnst þetta passa svo vel við mig – ekki satt?

Reyniviður

Viðkvæmni 01.04-10.04 & 04.10-13.10

Miklir persónutöfrar einkenna þessa manneskju og hún er bæði kát og hæfileikarík, án þess að það stigi henni til höfuðs. Hún vill vera miðpunktur þess sem er í gangi, er lífsglöð og mikið á hreyfingu, forðast ekki vandamál og veigrar ekki fyrir sér að flækja hlutina.Henni finnst hún ekki þurfa á neinum að halda en er þó mjög háð þeim sem henni þykir vænt um.

Hún er smekkvís og listfengin, ástríðufull og hjartnæm. Það er gott að vera nálægt henni, en þeir sem gera á hennar hlut ættu ekki að búast við fyrirgefningu.

Híhí- Vilborg er svo góð að taka myndir. Mér finnst hins vegar myndefnið ég aldrei vera sérlega gott en ég er viss um að ef einhver nær að gera það betra en það er þá er það hún Vilborg.

Hér er ég rjóð og sælleg eftir göngu og fótbolta í Þrastaskógi á íþróttadegi í Sunnulæk á leið í óvissuferð. Ég er ómáluð því ég hélt ég væri á leiðinni í sund og þáhá átti sko að gera sig sæta – þe eftir það. En ég fór nú aldrei í sundið þannig að lúkkið varð aldrei betra en þetta… Það áttu allir að vera með höfuðfat og ég valdi mér náttúrulega eiturgræna Púma Kastróhúfu 😉 og þar sem maður verður að vera hæfilega extream þá er ég með enn grænni glimmer eyrnalokka við :-). Í flöskunni er bara ananassafi – kannski eitthvað kominn framyfir síðasta söludag – ég skal ekki segja.

Ég hefði nú alveg viljað að ég væri með lokaðan munninn – en ég er það víst eiginlega aldrei…

Nú er ég mest að bíða eftir því að sundlaugin opni – ég þarf mjög nauðsynlega að komast í bað og í heitan pott og það helst nokkra meira að segja. Það þarf að mýkja þessa vesalings fætur mína upp er ég hrædd um.

Ég á það til að vera svolítið föst í því sem er að – en ég kannski aðhefst ekkert sérstaklega í því. Ja eða við skulum segja að áhyggjurnar og vandræðagangurinn leiði ekki endilega til þess að ég geri nokkurn skapaðan hlut í því. Ég er svona meira að hafa áhyggjur til að hafa áhyggjur ;-).

Mataræðið og það allt saman er sem sagt klassískt áhyggjuefni – nokkuð sem ég annað hvort ætti ekkert að vera að hafa áhyggjur af – síðasta ár hefur jú gengið ágætlega. Ég ætti frekar að horfa fram á veginn núna – slaka á ánægjunni með það liðna og horfa til þess sem ég þarf að gera í framhaldinu því slagurinn er ekki að baki. 24 kg eru því miður bara eins og dropi í hafið og nú þarf að losna við næstu 24 kg. HORFA FRAM Á VEGINN

Huga að markmiðunum, gera áætlun um hvernig það eigi að ná þeim og slíkt. Þar sem hlutirnir ganga ekki eins og ég vil að þeir gangi þá þarf ég að bregðast við og því hef ég gert aðgerðaráætlun sem þarf þó að samþykkja af hlutaðeigandi – ég læt hana því ekki uppi strax.

Ég ætla þó að tala við heimilislækninn og athuga með lyfið sem Sturla læknir sagði mér frá og er fyrir fólk eins og mig sem hefur sannanlega breytt um lífsstíl og haldið honum í einhvern tíma. Þær taka frá manni matarlistina og maður léttist hraðar fyrir vikið. Mér veitir ekki af að léttast hraðar vegna þess að það munar um hvert kíló á göngu og í hreyfingu. Ég þarf ekki að léttast hraðar til þess að verða ánægðari – eða mjórri heldur til þess að eiga auðveldara með að hreyfa mig – létta þrautpíndum líkama mínum burðinn.

Ég veit ekki alveg hvert prógrammið verður í sumar hvað varðar hreyfinguna það fer eiginlgega svolítið eftir því hvernig þetta þróast núna – hvernig fæturnir á mér verða og svona. Kannski þarf ég að fara að synda meira og hætta á stigvélinni og svona – hún reynir nú glettilega mikið á blessunin. Ég hætti ekkert að hreyfa mig – mér finnst alltof gaman að því og mér finnst ofboðslega gaman að lyfta. Ég er líka klár á því að maður verður allur lögulegri við þetta – axlirnar breikka, mittið verður mjórra og vöxturinn allur líkari venjulegri manneskju þrátt fyrir aukakílóin öll.

Ég ætla að verða jákvæð og horfa á björtu hliðarnar áfram en líka að huga að því hvernig ég geti breytt hinu, ein eða með hjálp. Ég ætla ekki að vera feimin við að biðja um hjálp. Það er fullt jákvætt sem hefur hafst upp úr þessu öllu saman þó mér finnst ég stundum vera að kafna í verkjum og vesaldómi.´

• Ég finn næstum ekkert fyrir hælsporunum – bara eiginlega ekki neitt.
• Ég á gallajakka númer 50!
• Ég hef ekki verið léttari í 16 ár
• Ég get hlaupið í fótbolta 😉
• Ég á frábæra stuðningsaðila í ykkur öllum
• Ég á yndislegan mann sem finnst ég hreint afbragð 🙂
• Ég á son sem tók til í herberinu sínu í gær 😉
• Ég á dóttur sem hjálpar mér við allt mögulegt og er góður félagsskapur
• Ég fór í óvissuferð með dúk, kertastjaka og glös ásamt heitu kakói og Amarúló – og sló þokkalega í gegn fyrir vikið
• Ég er heilbrigð og ætti svo sem ekkert að vera að væla.

En nú er besta að fara að huga að sundinu, svo prófagerð og prófayfirferð. Þetta verður góður dagur vænti ég hjá okkur vonandi flestum.

Sko….

Kalt mat:

Mataræði verður að laga

Ég verð að gera það

Er alltaf að ,,reyna“
Verð eiginlega að hætta að reyna og bara gera…
En það er sko svoldið erfitt þar sem ég er ekki algjörlega fullkomin…
…sem eru náttúrulega ákveðin vonbrigði í sjálfu sér!

Fæturnir á mér eru í hassi. Ég er algjörlega ógöngufær eftir margra tíma labb og fótboltaleik í gær með nokkrum krökkum í 3. og 4. bekk ;-). Já og eina óvissuferð með skólastarfsfólkinu í gær – sem var aldeilis ágætlega vel heppnuð. Flott hjá ykkur stelpur í skemmtinefndinni. Takk þið hin fyrir skemmtunina.

Var eiginlega búin að gleyma að ég væri með auma rist og er ekki mjög góð í innanfótar skotum né þeim utanfótar… Svo tærnar voru notaðar með hroðalegum verkjum í ristinni ;-). En þess meiri skemmtun fyrir sálina. Það er hroðalega gaman að spila fótbolta ;-). Sérstaklega þegar maður er farinn að geta hlaupið svolítið.

Ja það er kannski alveg víst að ég geti það sbr ástandið á fótunum ;-).

Eftir tiltekt í dag var bara hvílt sig sveitt og mikið. Ég borða ibufen og ber á mig Deep relief, borða svo panodil inn á milli og vonandi næ ég þessu úr mér.

Einbeitin fer að að aukast ég er viss um það – einhvern tímann…

Verst að ég er bara einhvern veginn algjörlega áhugalaus um að vera öguð í mataræðinu. Ég er sem sagt í því að hugsa – ahhh ég geri það bara samt. Kannski lauma ég… í dag -með – en það skiptir ekki máli því allir dagar eru svo sem svipaðir með þetta. Ég klikka alltaf eitthvað á hverjum degi.

Þetta er eiginlega eini raunverulegi bardaginn við mataræðið sem ég hef tapað í heilt ár, þ.e. meðvitaður slagur – stundum hef ég bara látið eftir mér og ekki verið að berjast neitt. En nú er ég svolítið að ætla mér að standa mig en stend mig alls ekki – en það verður líka bara að hafa það. Ekki ætla ég að gefast upp – eða hætta. Það er ekki í boði – en þið vitið þetta er svona svoldið pirrandi erfitt og slítandi.

En margur glímir við meira og alvarlegra en spikið – en það hefur þessar skuggahliðar, það setur mig jú í ýmsa hættu á að … eitthvað.

Ég hugsa að ég hvíli stigvélina í Styrk og jafnvel bara Styrk í heild svolítið – fari að huga að sundi og hjólreiðum meira.

Ég held ég þurfi líka að mæta einu sinni í viku til Baldurs – mér veitir ekki af aðhaldinu í augnablikinu (hlusta á góðu vísurnar sem eru aldrei of oft kveðnar. Honum finnst ég að vísu óhugsandi. Finnst eitthvað erfitt að ráðleggja mér þar sem ég fer ekki eftir ráðunum sem er náttúrulega bara RANGT. Ég fer eftir öllu sem hann segi – eða amk reyni það…. þegar upp er staðið… Á endanum, kannski.

Svoldið leiðinlegt að vera óhugsandi… En líklega alveg hárrétt

Það er ekki víst að ég komist til Færeyja – það er náttúrulega allt pakkað í þetta flug um hvítasunnu.

En hvað um það – ég fer þá bara síðar.

Inga óhusandi