Flokkur: Uncategorized

Oh það er svo gaman þegar sunnudagar eru góðir. Maður einhvern veginn býst ekki við því en svo hviss bang verða þeir bara stundum svo ótrúlega ljúfir og góðir. Við Palli erum að stússast í skápum og geymslum. Henda rusli – (hversu miklu rusli er hægt að henda af einu heimili alla daga, alla mánuði – alltaf? – Svarið héðan úr Heimahaganum er miklu!).

Við það skapast rými til þess að fást við eitt og annað og jafvel vita hvar eitthvað er ;-). Ég er að verða búin að koma mér upp vinnuaðstöðu og I kid you not ég er með tvo prentara uppsetta – dugir ekkert minna – annar er sko með skanna – hinn er betri í ljósmyndirnar. Sigh ég er svo mikil gella ;-).

Svo er það nú saumadótið og föndrið sem ég á einhvern veginn svolítið af – þetta er allt að komast á sinn stað og vaonandi verður það það er einhverja stund.

Mig rámar í að ég þurfi að undirbúa tal við foreldra á morgun vegna stærðfræði áherslna en ég einhvern veginn næ mér nú aldrei almennilega á strik fyrr en llt er á heiljarþröminni þannig að…

Í næstu viku verður mikið að gera í skólanum eg ég stefni á að halda vitinu og minni áætlun og verða helst þannig að ég geti föndrað í 1 klst þegar ég kem heim á degi – nema á fimmtudögum þá get ég lítið gert nema horft á sjónvarið – en þá eru ALLIR uppáhaldsþættirnir mínir nema Grace og afþví hún er ekki þá horfi ég bara ekkert á hana. Svo einfalt er það. Er meira að segja að hugsa um að hætta að borga af stöð tvö á nýju ári – ætla nú að hafa hana yfir jólin.

Ég er ekki að hugsa neitt sérstaklega merkilegt – nema í morgun datt mér í hug að fara að sækja kirkju – ég held mér veitti ekki af að stefna að einhverri ró og horfa inn á við. Guð er ágætur til að hjálpa mér við það hugsa ég. Ég finn bara einhvern veginn ekki frið, ég er hundóánægð með allt einhvern veginn sama hversu gott það er. Hvernig getur maður verið óánægður með að missa 30 kíló á 20 mánuðum eða svo – og halda því? Hversu margir vilja ekki missa þau heldur færri jafnvel og eiga í basli með það – hvað þá að halda þeim í burtu. AFhverju get ég ekki bara notið þess að sprikla og hreyfa mig – þess alls vegna? En nei – alltaf eru hlutirnir öðruvísi en þeir eiga að vera- þó ég verði að viðurkenna að líklega eru ákveðin atriði alveg að gera mig vitlausa og kannski ekki skrítið. En ég ætla nú ekki að tala um það núna – kannski seinna.

Ég sá að þau í USA hafa litið inn í dag – og einn lítur inn frá San Fransisco, og annar frá San Diego líka – vonandi var pósturinn minn hér á undan ekki móðgandi fyrir þau eða særandi. Þetta eru náttúrulega viðkvæm mál allt saman.

High Drama heitir skór dagsins. Sumum finnst ég helst til mikil dramadrottning. Það liggur við að ég sé sammála því – þó ég kunni betur við að ég hafi orð á því en aðrir.

Ég sá að Rannveig í Danmörku leit hér inn í dag – svo er ókunna konan komin til Ítalíu vænti ég – þó það séu svona ýmsar borgir sem sambandið frá Ítalíu virðist fara í gegnum. Oh þetta er svo skemmtilegt – verst að nú veit ég ekkert hvort eða hvenær Erla kemur því hún er komin heim en ég hef breska fánann í staðinn frá Ragnheiði sem kemur heim 10. des að undirbúa jólin með mér. Mikið verður það gaman.

Ykkar inga

Life is full of surprises – it has all kinds of things in its palms for us – just if we want to accept it.

Ever since I was a little girl I knew I had relatives in the States – I was just about 8 when I found out – looking through some stuff in my fathers desk that I certainly wasn’t supposed to do. But I’ve never been much for doing what I’m told.

Well anyway I found a letter from someone who called my father a son! That was strange I thought and I ran to my mother in the kitchen and asked her about these amazing news I just learnt!

She told me I had a grandfather in California but my father could never forgive him that he left. My father always had that image in his mind that my grandfather Eiríkur left him and my grandmother here in Iceland – or maybe he felt that he should have stayed – not leave to live in the USA. It wasn’t simple or easy to grow up with out a father in the beginning of last century. It wasn’t easy to get a decent job in Iceland in 1911 so it is understandable that people tried to have a better life overseas.

These were tremendous news and I found it really interesting to have a grandfather all of a sudden and I even thought of writing to him but somehow I never did. I guess I wasn’t sure if it was a good idea.

Later I learned that my grandmother was going to go to the States later when my father was a bit older but she didn’t want to go. My grandfather always sent letters to Iceland and tried to keep in touch and certainly with his sisters and parents. And he sent my father letters and Al told me he was always very proud of his oldest son and never concealed his excistence.

He had many sisters and my father stayed with one of them in Reykjavík when he was learning and her daughters – Maggy and Jóna were always very close to my family and a dear part of it. Their father was Ásmundur and died at sea – one of my brothers has his name.

This story has always lured at back of my brothers’ and sisters’ minds and we have often thought of the people in San Diego. And we’ve certainly talked a lot about letting them know we think of them.

For the last years we have often talked about how much fun it would be to go to California and try to meet our father’s brother and sisters – has no other siblings here in Iceland so the people in San Diego are important part of our family. Somehow we have never gotten into full gear with that subject but last Sunday I and my sisters decided that now was the time to write to USA – but then I asked why we didn’t just phone Magnus Albert and speak to him – let him know of us? I found his phone number and just phoned him 😉

And what a pleasure it was to hear his voice and talk to him – and just imagine this is my father’s half brother! Who could have imagined?

Al is 90 years old to day – nothing less and I think there is a birthday party and 58th street in San Diego ;-). Well at least I know his children and grandchildren are coming! I hope they will all have a pleasant day. It certainly is a big accomplishment to live for 90 years! That is something that is worth celebrating!

Hopefully we will keep in tough I have his email and perhaps we will get a family story, names of relatives and so on. There must be a quite a list of names!

The reason I write this in English the fact that I’ve been seeing a quite a few visits from California these past days since I sent them a link to the pictures on my site. Maybe someone will read this and even comment that is relative of mine ;-).

But anyway these are remarkable times – finally to get in touch with the people overseas, Al, Aldís and Jakobína – and all your families we hope you are in good health!

Jæja nú hef ég tekið það rólega í ræktinni þessa vikuna. Ég fór í sundleikfimi á mánudag, hjólaði í gær og fór í sundleikfimi í dag. Árangurinn er eftirfarandi:

Ég er miklu mun betri í hælnum – lagaðist að vísu strax heilmikið við nálina á föstudaginn var – hef verið að batna hægt og bítandi síðan (muna að fara samt ekki í blak).

Ég er miklu mun betri í fótunum en ég var alveg ferleg í þeim um helgina og í byrjun vikunnar. Sem sagt allt að lagast á þeim bænum.

Ég hef alls konar tíma í allt mögulegt þar sem ég var ekki 3 tíma í ræktinn á þriðjudag (eða mánudag eins og áður).

Það skyldi þó aldrei vera að ég sé að gera of mikið…. Ja það kemur þá í ljós þegar ég byrja aftur.

Mataræði hefur verið með besta móti þó mér finnist ég vissulega vera að borða helst til mikið og í dag t.d. fékk ég mér margar kleinur og eitt hrökkbrauð um miðjan daginn þó ég hafi bara ætlað að fá mér appelsínu en við skulum sjá til.

Ég er farin að skrifa matardagbók – hef grun um að ég þurfi að setja Íslandsmet í léttingi þær tvær vikur sem lifir af þessum mánuði… Haga mér ekki alveg samkvæmt því en ég stefni á það ;-).

Ég er farin að lesa Jólastubb í skólanum – kannski svolítið klikkað en ég hef aldrei náð að ljúka honum fyrir jól og hann er svo yndislegur – þó hann sé e.t.v. svolítið barnalegur – en eigum við ekki öll að leggja rækt við barnið í okkur ;-).

Blues nóvember mánaðar er að ég sé geðveik og klikkaðri en mér sé hollt. Það snýst allt um það hjá mér.

Í fyrra var það að ég væri aumingi. Mér finnst þó skömminni skárra að halda að ég sé geðveik en aumingi en illt er það þó 😉

En sem sagt hér er allt í góðum málum enda ég ennþá í vinnunni og það þykir mér náttúrulega allra best – að geta dundað mér þar endalaust og von úr viti. Aldrei ánægðari en þegar ég hef eirð í mér til þess.

Sæl verið þið

Ég á nýja sko – víhí – wave line jóhó frá Mizuno ógó mikil pæja

Við systurnar höfum dvalið í Reykjavík um helgina. Nú sit ég og bíð eftir Palla og það er alveg eins og ég hafi einhvern tímann gert nákvæmlega þetta sem ég er að gera – áður – heitir það ekki deja vú?

En þetta hefur verið fín helgi – mér hefur að vísu lærst að ég er ekki í húsum hæf og á eitthvað í land í samskiptum við mína nánustu. Þarf svona eitthvað að skilgreina og redirekta því í annan og betri farveg. Það hlýtur að koma.

Mataræði var með ýmsu mót og ekki sérlega gott en ekki heldur sérlega slæmt. Ég stefni á að vera einbeitt og öguð, viljasterk og víðsýn í næstu viku og taka vel á í hreyfingu og mataræði.

Áherlsan verður vonandi á að vera jákvæðari og sjálfsaðgerða miðaðri og hætta að gera vesen úr öllu – endalaust. Bind nú ekki vonir við að mér takist að hætta að gera vesen úr einföldum hlutum. Svo þarf náttúrulega að taka á ýmsum málum sem liggja á minni áður líður mér líklega ekki sérlega vel.

Verkefnalisti sem gæti litið sennilega út með hæfilegu ofmati:

Mála klósettið
Henda skáp út í forstofu og mála hana líka
Minnka inntöku fæðu um miðjan daginn nema í formi 1 ávaxtar og grænmetis
Borða ekki seinna en 19:00 öll kvöld vikunnar
Ekki fara í blak
Taka til í Ragnheiðar herbergi og setja þar upp verkstæði jólasveinsins
Námsmat – foreldraviðtöl – náttúrufyrirbæri eru verkefni næstu viku í skólanum.
Styrkur á þriðjudag og fimmtudag, sundleikfimi á mánudag, miðvikudag og föstudag.

Já annars var nú stórvirki aldarinnar fræmkvæmt í gær: Við systkinin eigum ættingja í San Diego Usa – systkini til hálf föður okkar, sem okkur langar að vitja en það hefur ekkert samband verið við þau að nokkru ráði í gegnum tíðina. Okkur langar út um páskana en höfum verið ótrúlega rög við að hringja nema sú stutta gerði það náttúrulega í gær og talaði við bróður pabba í næstum hálftíma og það var afskaplega gaman. Við ætlum svo að tölvusambandast og vonandi verður bara eitthvað úr þessu öllu saman.

En nú er það pottferð á Selfossi og matarboð hjá Ástu Björk og Halla – gaman gaman.