Flokkur: Uncategorized

Eða ekki…

Bara get ekki sofið -eins og ég er syfjuð á daginn! Úff…

Litla vesalings sjálfsmeðaumkunardramadrottningin er alveg að bugast yfir þessu. En ég ætla að gera ein tilraun enn… Svo verð ég náttúrulega að koma einhverju lagi á þetta hjá mér…

Lítur ekki vel út satt að segja…

en á morgun ætla ég að finna til dót í íþróttatöskuna mína – og gera eitthvað…

Ætti ég að kaupa mér árskort í styrk sem heitir toppsport?

Ég á engan sjúkraþjálfara lengur held ég…

Líklega orðinn óþarfur. Nú er þetta bara ég.

Og ég þarf að fara á vigtina. Ná tökum á tilverunni en til þess má ég ekki vera svona óskaplega syfjuð á daginn alltaf hreint…

Ási, Hildur, Inga, Gústa, Nína, Dísa og Steini í Yosamite þjóðgarðinum og það er býsna hátt þarna niður þó það sjáist ekki!

Jæja – heimferðin gekk bara bærilega… En ég fer nú ekki ofan af því að þetta er rosalegt ferðalag. Við fórum náttúrulega alltof seint að sofa á föstudagskvöld og vorum komnar á stjá um fjögur um nóttina. Þá var að finna sig til og reyna að ímynda sér að maður kæmist í gegnum næstu 20 tímana eða svo!

…eða bara hátt! Endalaust hátt!

Þannig er leiðin í Yosamite þjóðgarðinn – Sierra Nevada fjöllin eru sem sagt svolítið há. Svona eins og 3000 metrar og ég get sagt ykkur það alveg án þess að ýkja að stundum sáum við 800 – 1000 metra niðu hið minnsta – jafnvel meira. Og ég hef það sko frá mörgum. Við héngum utan í klettunum og ég var í rútunni. Stundum svoldið brött en á tíma var ég alveg við það að deyja bara. Volaði bara í lófann minn og reyndi bara að draga andann eftir mætti.

Eftir þetta er bara tvennt. Ég verð bara sami asninn eða heldur hugrakkari. – Fer svoldið eftir bílstjóranum líklega…. Við vorum með frábæran bílstjóra. Góða rútu. Já og sem betur fór var ekki hálka. Guð minn góður!

Við stóðum okkur vel Hildur og Gústa – við erum allar pínu lofthræddar skoho! Þetta er engu líkt. Það eru engir vegir á Íslandi sem komast í líkingu við þetta. Og við vorum góðum 1000 metrum hærra uppi en hann Hvannadalshnjúkur teygir sig.

Af þessum hetjudáðum mínum má sjá myndir hér neðar á síðunni – undir mínar myndir. Ég á eftir að flokka og henda út ruslmyndum en þar er samt eitt og annað að finna frá þessu frábærlega stórkostlega landi!

Þetta var frábærlega góð ferð og við sáum hæsta foss BNA og trén… Vantaði ekkert nema björn að vakna af vetrardvalanum. Einn al besti dagurinn að baki.

Í lauslegri könnun hefur komið í ljós að hjá fólki stendur náttúrlega ferðin til ættingjanna í San Diego hæst en af náttúrufyrirbærunum er það Grand Canyon og/eða þyrluflugið sem fólk dáðist að og svo Yosamite.

Kannski eru Grand Canyon og Las Vegas það sem situr í mér – fáránleiki Vegas og mikilfengleiki náttúrunnar sem tekur öllu öðru fram.

Ég held við verðum ekki söm eftir þessa ferð.

Víst vorum við á mikilli siglingu – 5700 kílómetrar að baki og hvert náttúrufyrirbærið öðru stórkostlegra. Samveran og upplifun næstum upp á hverja einustu mínútu.

Og nú erum við á leiðinni heim.

Við leggjum af stað fjögur í nótt (11 að ísl. tíma) og ég get vænst þess að vera komin heim á hádegi á sunnudag. Úff…

En ég veit núna að ég hef þetta ferðalag af.

Við erum öll hress og kát – komumst aðeins í búðir í dag og sáum San Fransisco þokuna.

Ást og friður úr hippa og hommabænum san fran!

Hyldjúp gljúfur. Ljósasjó sem eru ekki af þessum heimi. Eyðimerkur og meiri eyðimerkur. Dauði dalur og svo allt í einu eru við komin í land Del Monte og Sun quick – allt grænt og blómstrandi. Þetta er ótrúlegt land.

Við fórum úr Indjánadansi í Grand Canyon í úrkynjun Las Vegas. Þar var hótelið þannig að það tók 10 mínútur að taka lyftuna upp og aðrar 10 í labba á næsta viðkomustað – mæ oh mæ. Ég hef aldrei vitað annað eins.

Við erum nú í Bakersfield sem er í miðjum Big Valley – vísast heitir hann eitthvað annað en hér er sem sagt allt grænt og fallegt. Við fórum yfir Sierra Nevada fjöllin og 80 metra niður fyrir sjávarmál í Death Valley – nú og svo upp og meira upp – ótrúlegt land.

Ég hef ekki fengið amerískar pönnukökur í nokkra morgna og er alveg að fá fráhvarfseinkenni en Snickersið bætir það upp.

Er búin að vera hundveik, hósta og vorkenni mér óskapleg – auk þess sem ég er ekki sem best í fótunum – þetta er nefnilega alveg maraþon ferð en ótrúlega skemmtileg og mikil upplifun. En nú læt ég duga að sinni – verð að fara að sofa eftir 9 tíma ferðalag í dag.

Allir hressir og kátir og engin alvarleg rifrildi átt sér stað í hópnum 😉 Þroskað fólk þessi systkini mín. Ég svona síst held ég enda yngst 😉

Ef ég lifi af morgundaginn upp í Yosamite þjóðgarðinn sem er víst óskaplegasti vegur sem til er þá blogga ég betur á morgun. Og svo er bara ferðin eiginlega alveg að verða búin bara.

Það er hægt að komast í hann krappann í USAnesku vegakerfi – ojá. Svo er hægt að hafa Tópas drykk við hliðina á sér, súpa á honum og grúfa sig niður í sætið á meðan það eru eknir nokkur hundruð metrar beint upp í loftið, gráta svolítið af skelfingu þó maður sjái ekki neitt en heyri hljóðin í hinum. Meira að segja í Jónínu sem segir ALDREI neitt. Svo finnur maður líka hvernig rútan hendist til í kröppum beygjum – og vegurinn til þjóðgarðarins sem heitir svona eins og josmaníte híhí – er miklu skelfilegri. Ásmundur segir að vísu að hann geti ekki verið selfilegri því verri vegir eru ekki til! Hughreystandi.

En við erum sem sagt komin í Grand Canyon og höfumst vel við. Ég kvefuð, ofétin og áreiaðnlega orðin 5 kílóum þyngri en þegar ég lagði af stað. Það er svo góður matur hér að það er rosalegt og af einhverju undarlegum ástæðum er ég alltaf étandi hér. Og nýt hverrar mínútu! Afleiðingarnar koma í hausinn á mér heima en Baldur er fluttur úr Styrk svo ég þarf svo sem ekki að horfast í augu við hann 😉 fyrr en bara einhvern tímann seinna og kannski aldrei ef ég þjáist ekki af neinu sem hann getur lagað.

Þetta er gjörsamlega stórkostlegt allt saman og ekki skemmir fyrir að vera tvær nætur á sama stað!

Enn þori ég ekki í þyrluna og enn veit ég að ég á eftir að sjá eftir því alla mína ævi. En svona er þetta…

Maður er of móðursjúkur það er klárt. Víst og satt. Ferðin hálfnuð í dag.

Ragnheiður keypti sér frábæran hatt í dag.

Við áttum algjörlega stórkostlegan dag með fjölskyldunni okkar nýju í San Diego á fimmtudaginn. Hann var eiginlega alveg ólýsanlegur. Lengi vel var ég þess vegna að hugsa um að skrifa ekkert um hann. Það er eiginlega ekki hægt að segja neitt um svona upplifun ég segi það satt.

En allt gekk vel og við öll vorum himinlifandi. Þetta var sérlega elskulegt fólk og andrúmsloftið afslappað og gott. Veitingarnar góðar og og og og og …. ég held við höfum efni í bók sveí mér þá. Þannig lagað 😉

Hefti sem við Steini gerðum – myndrænt ættartré auk hins venjulega gerði mikla lukku og við skildum nokkur eintök eftir hjá Magnuson ættinni.

Í gær brunuðum við gegnum eyðimörkina í Californiu og yfir í eyðimörkina í Arizona og sáum cowboy kaktusa og allt. Þeir eru ekki nærri eins algengir og við vorum látin halda í bíómyndunum. Indíánar áttu heldur enga hesta fyrr en Spánverjarnir komu og aldrei hafa þeir sett á sig fjaðrir í hárið svona hvunndags og varla til hátíðabrigða heldur. Maður skyldi passa sig á því sem maður sér í bíómyndunum.

Við komum svo hingað til Phoenix um sex leytið í gær á alveg frábært hótel – með vondri lykt í samt – æ svona loftræstingar-rakalykt sem enginn finnur nema ég.

Ég lá svo í bælinu í gærkveldi hundveik með hálsbólgu, beinverki og kvef og er enn með verra móti. Það er þá ekki eftir að fá kvef í eyðimörkinni. Ja hérna hér.

Phoenix er spulnkuný borg og hér er allt frá því eftir seinna stríð – merkilegt. Enda er allt hérna eins og það hafi verið tekið upp úr pakkanum í gær eða fyrradag. Við Íslendingar eigum ekki langa byggingarsögu en my oh my Reykjavík virðist vera komin að fótum fram miðað við þessa borg hér í miðri eyðimörkinni.

Meira seinna. Framundan eru tveir dagar á Grand Canyon hótelinu og ósköp verð ég fegin. Þá hef ég kannski sæmilegan tíma til að vera kvefuð.

…og ég þori ekki þyrluflugið í Grand, og mikið finnst mér það leiðinlegt!

Hvert land, hvert fylki, hver borg, hvert hús, hver mannvera á sér sögu. Og það er því ekki að undra að California eigi sér sögu – þó saga Bandaríkjanna – hinna vestrænu sé ekki löng þá er það nú samt saga. Og Mission kemur mikið við sögu á þeim bænum.

Í Californiu eru 21 Spanish Mission-kirkjur og tengjast þær landnámi innflytjendanna til Californíu- þar voru fyrir fjöldi innfæddra af mexíkósku bergi brotnir. Líf þeirra varð aldrei samt. Mission-stöðvarnar risu allar meðfram ströndinn og nefnist vegurinn nú the Royal Highway á ensku en á spænsku El Camino Real (spænska er að sjálfsögðu gríðarlega fyrirferðarmikil í Californíu þar sem landnemarnir og þeir sem fyrir voru voru Mexíkóar og Spánverjar.

San Diego er elst þessara kirkna, enda næst mexíkósku landamærunum og var stofnuð 1769. Í gær fórum við og skoðuðum Old Town sem er endurgerð bæjarins. Það er mest ferðamannastaður en samt gaman að sjá hvernig þetta var gert – bærinn byggður í hring og eiginlega alveg eins og í kóvbojmyndunum í gamla daga. Innfæddu komust ekki yfir hesta fyrr en með komu Spánverjanna sem er hreint ekki það sem okkur var ,,kennt“ í þeim sömu myndum – reyndar er fátt rétt í þeim ef marka á guidinn í gær.

California var gríðarlega ólík því sem hún er í dag fyrir þessum 250 árum. Nýju íbúar hennar komu með búfénað, jurtir og tré – mörg frá Ástralíu og Afríku. Jurtirnar urðu að vera nytsamar – það varð að vera að vera hægt að nýta þær til a) átu; b) í klæðnað; c) gefa af sér ávexti og d) nýta þær til að búa til nytjahluti.

Lang mest af þeim gróðri sem við sjáum í dag hér er kominn annars staðar frá – og með umhirðu, vökvun og áburðu er hægt að stunda sér fjölbreyttan landbúnað – en um leið og umhirðu mannsins sleppir tekur við eyðimörkin.