Flokkur: Uncategorized

Ég hef nú lokið samvistum við tjaldvagninn minn – í bili að minnsta kosti. Það á nú samt eftir að taka saman enda rigndi á Borg í dag og við fengum að skilja hann eftir þar þangað til hann yrði þurr – sem verður líklega ekki fyrr en á þriðjudaginn. Þá er spáð sól. En ég hef verið í vagninum síðan ég bara veit ekki hvenær – ja eða síðan á fimmtudaginn í vikunni sem leið ;-). Hann hefur staðið sig vel í regni sem sól, vindi og logni.

Minna varð úr hjólreiðum en í upphafi var ætlað svo upprisan í hreyfingu verður að vera á morgun en ekki á mánudaginn var… En þetta var ekki slæm vika – ekkert mikið nammi át og hollur og fínn matur. Á morgun verður það sem sagt Inga og hreyfiprógrammið og svo þarf ég að koma skjálftadótinu á réttan stað. Það er hreinlega óhjákvæmilegt barasta. Ég kemst í gegnum það. Jamm – að minnsta kosti í mínu herbergi – held ég láti Pál um geymsluna.

Það klingir í kolli mínum frasi sem Baldur minn sagði hér í den, skipulögð hreyfing… Ég finn að þar liggur hundurinn grafinn. Þó ég hafi alltaf verið á ferli, stjákli og hjólað á milli staða, lengri hringinn jafnvel þarna á Borg og farið í einn ágætan túr þá er það ekki hið sama og vita hvenær maður ætlar og það sem meira er gera það nó madder vott.

Mataræðið er merkilegt nokkuð í þokkalegu standi og í fyrsta sinn lengi þá held ég að áherslan geti verið þar á næstunni svo lengi sem ég næ að halda mér frá helv… sætindunum. Það gekk á ýmsu á vagninum við það en það tókst að mestu leyti ;-).

Nú jæja – það var óvissuferð í gær hjá skólanum og ég var í nefndinni. Ferðin heppnaðist rosalega vel og samkennari minn einn sem er vanur að ganga í veg fyrir bolta fékk sem betur fór engan bolta í sig og má það hrein blessun teljast. tíhíí

Í þessari viku hef ég litið á fjöll – þar sem ég komst ekki á Mosfell í vikunni sem þar-leið ;-). Fer nú upp á það í sumar samt – það er alveg klárt.

Við þurfum að viðra Bjart og það er orðið svolítið mannmargt í skóginum og þar má hann heldur ekki vera laus þannig að við litum á Ingólfsfjall og gengum gamla þjóðveginn. Þrátt fyrir blátt bann kíktum við aðeins á hlíðar þess til, ég var nú smeyk allan tímann enda fórum við ekki hátt. Mér leið nú samt eins og ég væri á toppnum á veröldinni þar sem ég stóð og horfði yfir allt Suðurlandsundirlendið. -Ekki svo fjarri brún fjallsins fannst mér. Ég fór því alsæl heim í morgunmatinn minn en varð heldur minni fjallageit þegar ég lagði af stað uppeftir og sá að ég hafð ekki gengið 1/8 af fjallinu heldur svona eins og 1/20 sigh. Enda þori ég ekkert upp á neinn topp þarna – alltof lofthrædd.

Eftir mikið gigg í gær enduðum við hjá Hilmari skólastjóra i bústað hans við Miðhús í Gnúpverjahreppi. Eftir matinn var okkur boðið að skoða trjárækt og sú skoðun endaði upp á Miðhúsaási – sem er skoho fjall að minu vit – amk fell… og ég fór þar upp ohyeah með peppi frá Sveinka á Heiðarbæ og niður komst ég með hjálp Guðbjargar en við fórum ansi bratta leið niður og þá segir lofthræðslan til sín – Ég var svo montin af mér að ég hélt ég myndi springa og gott ef samstarfsmennirnir mínir yrðu ekki enn montnari og svolítið undrandi á að ég gæti þetta.

Sem sagt fjall númer eitt að baki – hnéð svoldið aumt en finn annars ekki fyrir neinu. Hafði í huga það sem Stína sagið mér – taka lítil skref og ganga í smá s – hlykkjum. Jamm…

Í næstu viku verð ég í vinnu hjá hreppnum við að skoða gögn frá Ljósafossskóla – koma þeim á söfn eða henda. Það verður bara gaman. Ætla að vera í vagninum og hafa hjólið með mér. Það sparar smá benzín og svona.

Ólafur Stefansson hefur lengi lengi lengi verið uppáhaldsíþróttamaðurinn minn. Mikill hugsuður og pælari. Hann sagði þetta eftir frækilegan árangur íslenskra handknattleiksmanna í Póllandi um helgina:

„Ég er búinn að vakna á hverjum morgni í heilt ár með það að markmiði að vera í réttu standi í þessari keppni og komast á Ólympíuleikana og það er því fínt að sjá það verða að veruleika.“

Ég ætla að hugsa um þetta í verkefninu Ég borða ekki mat

Líf manns er nú einhvern veginn ekki sérlega rismikið þessa dagana. Það er eins og jörðin hafi séð til þess að setja okkur í það sæti sem henni þykir best hæfa. Ég sit þar auðmjúk og hugsa mitt ráð. Reyni að éta ekki frá mér allt vit.

Sem minnir mig á – Átakið Ingveldur borðar ekki mat. Það hefur ekki gengið sem best… Sælgæti, poppmaís reynist tilvarin dægradvöl þegar áhuginn á því að taka til í kompunum mínum tveimur er enginn og andlegur styrkur í algjöru lágmarki. Ég hef þó hafið vatns og grænmetis drykkju/át og hafið að kyrja á ný – æ ertu svöng en leiðinlegt því þú borðar ekki mat – fáðu þér vatn. Þetta skilar sér í endalausum klósettferðum en ferðum á vigtina fækkar í réttu hlutfalli við það. Enda hef ég ekki litið inn í Styrk lengi lengi lengi. En það horfir allt til betri vegar. Á morgun hef ég nýja gamla lífið mitt á ný. Vinnan (var heima í dag að vinna upp svefn, andlegt atgervi og ná úr mér einhverjum lasleika sem herjar vítt og breitt), hreyfingin, mataræðið, tiltektin og Celebra át – get nú eiginlega ekki verið án þess. Staðan er nú ekki betri en það – vildi að ég gæti verið pillulaus en svo er nú ekki alveg :D.

Frágangur í skólanum og skólaslit – úps sem minnir mig á það – ég þarf að finna buxur í hrúgunni sem er þarna inni í herberginu mínu – þar er mjög sérkennileg fatahrúga sem eljusemi mín í því að safna í kringum mig drasli og móðir jörð hjálpuðu til að búa til :D. Svei mér þá alla mína daga.

Ég ætla að legja mig svolítið meira og betur.

En voðalega óskaplega var nú gaman að komast á Ól og þá ekki síður með því að vinna Svíana blessaða.

…og allt er í þessu fína. Nema ég er alveg sannfærð um það að vilja vera annars staðar en heima hjá mér. Svaf þess vegna í vagninum í nótt og var fegin því það var ansi hreint fjörugt á skjálftavaktinni. Hélt nú að einn hefði verið rúmir fjórir hér í nótt en mér sýnist hann hafa væri 3,5 ahmmm ekki alveg orðin klár á kvarðanum.

Bjartur er orðinn miklu rólegri en það var eftirtektarvert að þegar skjálftarnir byrjuðu aftur í gærkveldi með einum þéttum var eins og það væri kveikt á stereotæki – allir hundar hverfisins byrjuðu að gelta. Aumingja greyin.

Ég fór til Hildar systur í gær og það var allt á rúi og stúi þar – enda fer það náttúrulega eftir því hvað er mikið inní skápum og á borðum og veggjum hve mikið getur dottið. Elhúsið slapp þó eiginlega alveg en skápurinn hennar með fína dótinu fór á hliðina með öllu sem í honum var. Svo er ástandið í hinum herbergjunum eins og hér hjá mér í geymslunni og vinnuherginu – allt á rúi og stúi. En það er ekki eins slæmt og ég hélt samt. Þetta er tiltekt og skrásetningarvinna hjá henni. Margt af þessu fæst enn en annað er ómetanlegt – bæði tilfinningalega og safngripir. En þetta eru bara hlutir.

Fyrir nokkru síðan var ég að nöldra í Palla mínum að hann væri ekki nógu duglegur að taka til. Hann svaraði því til að í þessu húsi væri allt fullt af dóti og drasli sem hann vissi ekkert hvernig hann ætti að haga sér í kringum. Þetta voru styttur og stjakar og eitthvað puntu,,dras“. Ég sagði að það væri nú auðvelt að bregðast við því – keypti mér plastkassa í Europris og pakkaði öllu niður. Henti sumu. Það er svo sem ekkert gaman að eiga punt ef enginn kann að meta það og það bara þvælist fyrir hinum tveimur heimilismeðlimunum. Það var svo á fimmtudaginn sem kom í ljós hvað það er gjörsamlega tilgangslaust að eiga dót. Það bara brotnar og verður ónýtt og állir eru á fullu í þvi að komast að því að í raun er þetta allt gjörsamlega tilgangslaust og bara hlutir. Það sem var hér uppi við það datt og fór í gólfið en magn þess var minna en víðast hvar svo það slapp til.

Það er annars merkilegt með þennan hristing hér´í húsinu. Allt sem er austan megin við þverveggina fór af stað en það sem stóð við sama vegg bara vestan megin haggaðist minna. Það fór bara nánast ekkert úr eldhússkápunum þó glerhurðirnar opnuðust og allar skúffurnar á þverveggnum (stór búrskápurinn stendur við norður vegg og þar fór bara allt á hvolf innan í honum en hann opnaðist ekki) en það fór nánast allt úr vaskahússkápunum. Og eins var þetta í svefniherbergjunum.

Stóru skáparnir mínir tveir með öllu góssinu mínu – jólastellinu og einhverjum skálum og glösum voru lokaðir með hespum og opnuðust ekki þó þeir færu einhverj sentimetra til á gólfinu. Það brotnaði bara eitt glas í þeim báðum. Þungir og miklir skápar. Ég hefði orðið svolítið leið ef það hefði eyðilaggst sem var í þeim – sérstaklega jólastellið en það slapp allt. Eins sýnist mér geymslan hafa sloppið vel þar sem jóladótið er geymt en stóra geymslan fór verr. Við eigum eftir að fara í gegnum hana. Eins eigum við eftir að fara í gegnum vinnuherbergið mitt.

Í gær kom Ragnheiður mín að austan og hjálpaði mér við að þrífa eldhúsinnréttinguna því ég ákvað að nýtta þennan drasl og dót hrysting til þess að gera vorhreingerningu bara. Hún þreif með mér alsæl með að vera búin að læra svona margt um þrif í hótelvinnunni. Hún kemur aftur í dag og þá höldum við áfram. Bræður mínir utan Jón komu í gær og það var voða notalegt, skoðuðu húsin og hvort það væri ekki í lagi með þau hjá okkur HIldi og buðu fram aðstoð sína. Fallegt af þeim. Þeir komu líka með mat og Ási og Palli grilluðu þessa líka yndislegu máltíð. – KOmu með ávexti sem var kærkomið því aþð einhvern veginn er engin stemnning fyrir því að versla mikið þegar húsið er á hvolfi og næstum allar búðir lokaðar líka…

Ég gerðist svo fræg að ná í vatn í Vallaskóla – og ósköp er nú sopinn góður. Smám saman færist lífíð í sant lag og kippunum er vel hægt að venjast hvort sem maður er hundur eða maður – en ég vil ekki annan stóran. Og kannski langar mig mest að vera annars staðar en heima hjá mér… En ég veit lika að það á eftir að breytast.

átakið ingveldur er hætt að borða mat gengur ekki sem best og sannast hefur að matur huggar vissulega. Að minnsta kosti í kollinum. En ég hef bara staðið mig vel – en óþarflega mikið brauð farið inn fyrir mínar varir enda fátt annað í boði.

Fór í golf í vikunni og mikið langar mig aftur. Renni kannski við á Kiðjabergi í næstu viku og spila litla völlinn. Það er voða skemmtilegt.

Kveðja af skjálftavaktinni, ykkar Inga

reið yfir þessi líka rosajarðskjálfti eins og ekki hefur farið fram hjá nokkrum manni hér á landi. Síðar en ég var að velta fyrir mér því hvað ég var að hugsa fyrir ári síðan.

Úff.

Hér á allt á hvolfi, brotið og úr hillum. Eldhúsið slapp þó að mestu.

Ég er í rússi og hef fengið nóg af því að sjá veggi þess húss sveiflast einhverja tugi sentimetra til og frá og sef því í tjaldvagninum í nótt.

Það er gott að eiga næstum ekki neitt. Þá þarf maður ekki að hafa áhyggjur af því að það eyðileggist. Maður á mann börn og hund og það erí lagi með þau öll ég bara í rússi og losti – hef aldei orðið eins hrædd á ævinni og á vonandi ekki oft eftir að lenda í slíka.

Ein að rolast hér heima og ég mundi ekki eitt númer eða annað og gleymdi svo meira að segja að hlusta á útvarpið. Ragnheiður mín hringdi nú við og við og kom fyrir mig vitinu.

Úff – myndir og meira á morgun.

Og svo svolítið meira úff!

Svona var ástandið á mér 1. júní 2007 – ég held jafnvel að það sé skárra í ár 🙂 (hlekkur).

námsmatið búið og allt í sóma! Búin að skila öllu af mér nú er bara að spila gólf – labba upp á eitt fjall og spila fótbolta þriðja daginn, slíta skólanum (tekur stutta stund) og svo bara pakka niður dóti flokka og sortera og vammmmm ganga frá námskrá næsta vetrar.

…. hmmmm já og gera eitt art myndband. Kemst nú í gegnum það á góða skapinu! Víhí tjú tjú trallala

Hef aldrei verið í annarri eins sælu og erfiði undanfarinna daga og vikna skilar sér í því að það er lausara um allt!

Átakið hætt að borða mat gekk samkvæmt áætlun í dag – áætlunin fólst að vísu í því að fá sér morgunkaffi í skólanum sem ég hef annars sleppt í 2 heila daga og eina krembollu eða hvað þetta heitir! Víhíhíhí en svo er ég líka bara góð og sæl og ánægð.

Ég sem tel mig andsk… ekkert vera að gera er gjörsamlega búin að vera. Helmingurinn af hausnum á mér er eins og deyfður – augnalokið gerir svona ekki meira en það að hýða mér og hausverkurinn eftir því. Held þetta sé vöðvabólga…

Búin að sitja við og ljúka við námsmatið – eins og mér finnst þetta skemmtilegt þá get ég verið ótrúlega lengi að koma mér að þessu.

Átakið – Inga er hætt að borða mat gengur vel. Hef einungis notað 8 línur í matardagbókinni minni í dag – og þar af er ein lína notuð í vatn en því miður slæddist nammi inn fyrir mínar varir í 400 hitaeininga-magni.

Ég er farin að fá stressköstin mín aftur – held ég sé að deyja úr þessu eða hinu á næturnar og ligg í dauðans angist yfir öllu saman. Róast svo þegar ég átta mig á því að það sé allt í lagi að deyja. Það sé ekki svo slæmt 😉 og sofna voða rótt þar til ég þarf að fara næst á klósettið!

Fór ekki út að labba í morgun því það rigndi svo mikið og ég er búin að vera svo mikið að vinna og lítið að sofa og ég svo aum í fótunum og ég ætlaði að hjóla í kvöld og bla bla bla bla. Ekkert nema afsakanir – meistari í þeim. Og flestar góðar.

Stefni á Styrk á morgun ef ég verð ekki örmagna sem ég á reyndar allt eins von á en þá hjóla ég líka seinni partinn þegar ég kem heim. Jamm.

Námsmat er líklega erfiðasti tíminn minn.