Author: ingveldureiriks

Sumir dagar – sumir dagar hreinlega virka ekki. Þetta er næstum svoleiðis dagur.

En ég fór í gær að fagna landsliðinu mínu og það var yndislegt, dásamlegt, frábært.

Ég er mjög glöð yfir því – jamm

Einu sinni sungu Þjóðverjar – Þýskaland Þýskaland ofar öllu – en því hefur verið breytt þar sem slík þjóðernishyggja leiddi heila heimsálfu og rúmlega það í ægileg vandræði.

Okkur er tíðrætt um litla Ísland (Norðmenn tala alltaf um litla Noreg líka og eru þeir þó heldur fleiri en við) – fámennið, höfðatöluna og metin öll sem hún færir okkur – og víst er um að engin þjóð svo fámenn hefur átt fulltrúa á palli í hópíþrótt og það er í sjálfu sér fréttaefni – jafnt í Ástralíu sem Bandaríkjunum. Það er líka ástæðan fyrir því að allir vilja lenda á móti okkur í riðlakeppninni og úrslitunum – við erum jú bara Ísland. Erfitt að bera mikla virðingu fyrirfram fyrir svo litlu ör-ríki.

Dorrit blessunin sem hefur skorað ekki færri stig en allt liðið til saman hjá íslensku þjóðinni var orðin svolítið þreytt á þessu tali og vill að við förum að líta á okkur með öðrum gleraugum en þeim að vera svo lítil að allur árangur sé hreint undraverður. Við eigum að hugsa stórt. – Enda þó við séum ekki stærsta þjóð í heim þá getum vel verið sú stórasta og verið auðmjúk, æðrulaus og þakklát um leið. Hættum að hugsa neikvætt – bípum það allt saman.

Bípin hans Ólafs falla nokkuð vel að hugaræfingum mínum þessa dagana. lífa í núinu, velja, sjá fyrir sér markmiðin – annars gerist ekki neitt. Trúa á eigin mátt, samferðarmannanna og um leið treysta á æðri mátt sem við finnum í hverju einu sem okkur þykir best henta. Gott viðtal við Rope Yoga manninn í Mogganum í dag – man aldrei hvað maðurinn heitir en ég er alltaf að rekast á hann við og við á ferð minni í fjölmiðlaheimum og ég bara veit að það sem hann segir – er eitthvað sem ég á að tileinka mér.

Og Morfeusinn hans Óla er úr Matrix – myndunum en ekki goðafræðinni. Morfeus sá ræður hvort hann er í raunveruleikanum eða í sýndarheimi einhverjum. Sigh skil ekkert í þessu – er ekki mikil Matrix pæja satt að segja, frekar en Hringadróttinsgella eða Harry Potter aðdáandi. Er ekki mikið fyrir ævintýrin þau.

Ég er komin í vinnuna og er með nokkurn lista af verkefnum sem þarf að sinna enda heil kennsluvika framundan og ég veit ekki hvernig morgundagurinn verður – að minnsta kosti tókst mér að gera ekki nokkurn skapaðan hlut í allan gærdag – eftir leik. Réð ekki við meira þann daginn, vildi bara horfa á klippur úr leikjunum, lesa erlendar og innlendar síður um handboltann og velta mér upp úr þessu endalaust en var svo orðin of syfjuð til að ná að horfa á leikinn aftur.

Jamm – best að fara og verða svolítið gáfuleg og komast í samband við hina akademísku Ingveldi – og hugsa svo svolítið um mína eigin stundatöflu í leiðinni!

Ég teiknaði sjálfsmynd af mér í gær- ég var kraftalega vaxin klædd í sundbol ;-). Framtíðarsýnin komin á hreint. Nú er bara að sjá það fyrir sér – eins og gullið!

Er hægt að hafa það betra – 22.08.08 er dagurinn sem Ísland kemst í úrslitin á ól. Þetta er gjörsamlega ótrúlegt. Frábærlega stórkostlegt. Og það lá við að maður tryði á það allan tímann. Ja það lá ekkert við – ég ímyndaði mér bara hvað Grímur Hergeirs hefði hugsað – vera köld og kúl og séð að meiriháttar katastrófía þyrfti að koma til – svo við bíp leiknum. Og svo náttúrulega bara hugsar maður jákvætt – er sko að æfa mig í því. Ég er að lækna mig af hörmungarhyggjunni! Það er sko ekkert grín.

Fyrsti skóladagurinn var í dag og það var mjög gaman að vera með krökkunum – fínir krakkar sem eru komnir inn – 8 nýir nemendur og nú erum við orðin 16 – frábært.

Það er búið að vera svo mikið að gera í vinnunni að ég hef verið að koma heim allt fram undir miðnætti – mætt fyrir 8 flesta daga – þýðir að maður er lagður af stað um og eftir sjö – og svo bara heldur maður endalaust áfram og fyllist þvílíkri vellíðan að geta unnið endalaust. Engar bónusferðir, engar íþróttir nema létt sprikl í lauginni í besta falli – bara vinna. Hentar vinnualkanum og óreiðupésanum – en ekki hollt fyrir íþróttaálfinn! – Tröllið.

Næsta vika verður betri og Inga einbeittari og ég kaupi kort í Styrk um mánaðarmótin. Undan því verður ekki komist. Setja upp æfingaprógramm sem fellur við stundakskránna og líf mitt!

Ég er að skána í löppunum – enda ekkert að gera miðað við oft. Mataræðið í nokkru rugli en ekki þó eins slæmt og það gæti verið miðað við óreiðuna í lífi mínu.

Handbolti, ber, skólabyrjun, astmi og ýmis önnur óáran leggur mann nú ekki svo auðveldlega ;-). Drasli í húsi fer ekki neitt. Bíður sallarólegt eftir því að verða tekið!

Það var algjörlega frábær timi á makalausum stað sem heitir Krossholt. Once in a life time experience I can tell you. Og við tíndum fullt af berjum og fórum með Baldri fram og til baka því ég þori ekki að aka suðurfyrir þennan kjálka sem kenndur er við vestur. Og svo bara hviss bang mætt í vinnu daginn eftir….

Það var nú svei mér gaman hjá mér um Verslunarmannahelgina – ein sú besta síðustu 20 árin eða svo svei mér þá! Ragnheiður bauð okkur til sín um helgina en hún var að vinna blessunin. Í Svínafelli reka Ólafur og Pálina ferðaþjónustu. Þar er Flosalaug – kringlótt laug sem hituð er upp með rusli úr sveitinni og þar eru tveir heitir pottar. Þar eru líka bestu klósett ever á tjaldsvæðum en eftir hryllinginn við Geysi í þeim efnum er ég sérstök áhugamanneskja um salerni á tjaldsvæðum. Þau fá 10 í Sveinafelli miðað við enga upphitun og ekki heitt vatn – neðar vegar er þjónustuhús með upphituðum salernum og heitu vatni, sturtum og alles. Þarna er líka hægt að þvo og þurrka þvott. Allt annað en vasakhúsið er innifalið í verðinu og það er því hreint ekki dýrt að gista í Svínafelli. Það voru eiginlega bara útlendingar þarna og þeir koma seinnipartinn og fara eldsnemma. Engin vandræði að hafa þá nærri sér 😉

Við komum um 15 á föstudag að Svínafelli og fórum seinni partinn í gær. Þetta er 3 tíma akstur hið minnsta. Við fórum með Þórunni, Pálma, Eyrúnu, vini hennar, Ragnheiði, Jósep, Aðalsteini, Skafta, Sigrúnu og Önnu systur Þórunnar. Oh yeah þetta var frábært.

Á laugardag gengum við Þórunn upp að fossi fyrir ofan tjaldsvæðið – fín ganga og algjörlega stórkostlegur foss – svona eins og litli bróðir Svartafoss, veðrið frábært og náttúran stórkostleg. Hreinlega stórkostleg. Og svo er maður svo montin að vera yfirleitt fær um að paufast upp í móti.

Á sunnudag fórum við síðan að Svartafossi – 3,4 km ganga fram og til baka 😉 og við fórum upp hlíðina, þar sem maður keyrir upp að Bölti. Ansi bratt og þó enn brattara þegar maður fer þar niður en fín ganga og ég man nú að ég hugsaði hér í eina tíð að aldrei myndi ég komast upp að Svartafossi – en þangað komst ég nú þrátt fyrír ýmsan bratta ;-).

Við vorum mjög heppin með veður, hlýtt og gott og dásamlegt allt saman. Takk Ragnheiður mín fyrir að bjóða okkur.