Author: ingveldureiriks

Laugardagsmorgunn



Það er ekki amalegt um að litast hér af efri hæðinni í Sunnulækjarskóla. Ég er nú búin að vera hér í klukkutíma en lítið hefur enn gerst hjá mér í vinnunni. Maður þarf svona að gíra sig inn á þetta allt saman. Ég þurfti líka að fara til Helga mágs míns að gefa honum start. Það gekk nú ekki nógu vel frekar en startið sem ég reyndi að gefa Halla í fyrradag. Honum gat ég þó lánað bílinn minn í sólarhring en Helga gat ég ekki meira stutt. Mér finnst gott að geta ljáð hjálparhönd – ég er oftar sá sem þyggur en sá sem gefur í þeim efnum.



Eftir mikil þrif og þvott í morgunsárið – ég er svo mikill morgunhani, þá er rétt að hefjast handa við verkefni skólans. Ragnheiður mín fær að flögra ein og óstudd – nema af Júlíönu náttúrulega á menningarnótt til Reykjavíkur – Guð gefi að allt fari vel. púffiti púff



En sem sagt dásmalegt að vera til,



ingos

ÉG hef gefist upp!!!



Það er hér með algjörlega ljóst að Formúla 1 kemur ekki til með að taka neitt af tíma mínum – nema mér hreinlega leiðist. Þetta er nánast að verða mannskemmandi að horfa á þetta og ég blæs á allt tal um að ég sé heppin að vera uppi á þessum tíma. Bæði er þetta niðurdrepandi fyrir þá sem unna kappakstri því hann á sér ekki stað og einnig er þetta óhollt þeim sem halda með þeim rauðu – þeir verða ofdekraðir og eiga afar erfitt þegar stórstirnið kemur niður á jörðina – það er enda alveg eins víst að það hætt að loga þegar töfragengir fer frá þeim. Hvaða áhuga hefur Ferrari á því að ganga jafn illa og öðrum liðum gengur nú að loknu gullaldartímabilinu. Það er miklu gáfulegra að snúa sér að einhverju öðru.



Hrmpf…



ÉG sýndi ótrúlega fyrirhyggju og vissi strax í gær að Ungverjaland byði ekki upp á neitt annað en raun varð á í dag og undirbjó mig vel andlega – horfði á ræsinguna og sá hvert stefndi minnug eins allra leiðinlegasta kappaksturs síðari tíma (og þeir eru allmargir núorðið) í fyrra á Ungverjalandshringnum (með fullri virðingu fyrir Alonso – en minni fyrir Webber) og hætti bara að glápa og fór að taka til og finna dóti í kössum réttan stað – yndisleg tilfinning.



Ég og hann Kimi minn erum bara alveg að verða róleg yfir þessu öllu saman. Eina sem getur pirrað mig í F1 er umfjöllun um f1 á Íslandi en það er önnur saga og jafnvel enn leiðinlegri.



En jæja þá er best að halda áfram með tiltektina í litla húsinu mínu.



Kveðja að sunnan Inga

Olympíuleikar, Formúla, kassar og önnur óáran



ÉG náði því að horfa á opnunarhátíðina í gær, allt nema byrjunina – náttúrulega. Missi alltaf af henni. En það var vegna þess að ég var að golfast sem verður að ganga fyrir.



Ég var nú bara stolt af Björk – fannst lagið í stysta kanntinum – þannig að það getur ekki hafa verið leiðinlegt – ætli hún verði ekki sá Íslendingur sem nær hæstu hæðum ever á Olympíuleikum. Ég var afskaplega stolt af Grikkjum og heillaðist af sögunni, umhverfinu og lárviðar,,runnanum“ væri nú líklega kallaður tré hér á landi. Nú verð ég sem sagt að fylgjast með þeim sem best ég get – þó ég hafi engan tíma til þess arna.



Svo er það Formúlan – ekki gekk nú þeim McLaren félugum of vel á æfingum dagsins -en Kimi gekk getur í gær. Við skulum því bara vona að það sé ekkert að marka æfingar dagsins en því meira þær sem voru í gær – lógískt ekki satt?



Í dag ætla ég að koma mér fyrir endanlega – svo ég geti henst út í Sunnulækjaskóla á mánudag og látið ekki sjá mig hér heima nema í mýflugumynd fram að jólum. Vona að það takist – þ.e. að koma mér svolítið betur fyrir.



Annars var ég á námskeiði í gær (sem alls stóð í 3 daga) og þar var m.a. rætt um vinnutíma kennara – og kennara sem ynnu alltof mikið í samanburði við þann vinnutíma sem þeim er ætlaður samkvæmt kjarasamningu. Við vorum allar sammála um að vinnutíminn væri rangt saman settur eftir þeim kjarasamningi og nokkur ádeila kom á þá kennara sem væru alltaf í vinnunni – og hlytu að launum aðdáun en kæmu kannski slóðaorði á hina sem þó fyllilega sinntu sínu starfi. Þar var m.a. sagt að fólk gæti ekki og ætti ekki að vinna svona mikið þar sem viðkomandi ættu fjölskyldur og þeim ætti að sinna.



Ég var margsek í þessu máli og komst að þeirri niðurstöðu að ég hefði margbrotið öll prinsippin og börnin mín tvö væru gjörsamlega uppeldislaus og vanhirt frá blautu barnsbeini.



Hið eina sem ég get vonað er að þau hafi sloppið bærilega og næðu að öðlast gæfuríkt líf – en það er líklega ekki mér að þakka þó. Annars finnst mér ég hafa átt margar og góðar stundir með börnunum, áreiðanlega ekki nógu margar en engu að síður …..



Ég læt mér þetta þó áreiðanlega ekki nokkru varða í næstu viku – fer að vinna sem aldrei fyrr og nýt hverrar stundar. Vinnan mín er mér nefnilega líka nokkuð áhugamál og ég á erfitt með að sinna henni nema vera vel undirbúin og vita hvert ég stefni næstu daga og vikur. Og ég er bara svoldið lengi að finna út úr því.



Ég ætla þó að hemja mig eilítið og fylgja unglingunum mínum í gegnum það ferli að byrja í nýjum skóla á mögulega versta tíma sem um getur á þeirra skólaferli. En það er nú ekki eins og maður hafi fengið nokkru um það ráðið á sínum tíma. O nei

Hver dagur er upphaf einhvers góðs



Mikið er maður heppinn að opna augun að morgni dags og áður en meðvitundarstigið er orðið 100% brýst sú hugsun fram að þetta verði góður dagur.



Það er eitthvað unaðslegt við þessa morgna þar sem áhyggjurnar, draslið og stússið allt nær engan veginn að buga sálartetrið – heldur þvert á móti býðst það til þess að stökkva á verkefnin og leysa þau – eftir besti magni, því líðandi stund virðist vera svo dæmalaust vel til þess fallin að láta sér líða vel.



Svona dagur er í dag hjá mér – meira að segja ferð til tannlæknisins náði ekki að brjóta niður bjartsýnina. Ráðist var í ruslið er heim var komið og nú stend ég í ströngu við að fá þær Hildi og Dísu til mín í morgunkaffi en hvorug svarar. Þykist vita að þær – amk Dísa vilji eiga sitt eigið líf hér á Selfossi en ég blæs nú á það – hversu oft er 25 stiga hiti svona í morgunsárið – meira að segja Hildur ætti að geta setið úti ;-).



Bak við vitneskjuna um allt draslið og dótið hér í húsinu kúrir hugmyndasafn IE fyrir næsta vetur og þá kannski mest hvernig best verði að hefja skólastarfið – þar þarf að kynnast börnum og foreldrum til þess að vel megi takast til. En ég læt það bíða til næstu viku – eða helgar. Veit þó að það verður nóg að stússast þar líkt og hér í Heimahaga 8. Það er gott að vera í vinnu sem manni finnst skemmtileg. O já



Þið sjáið því að ekkert brýtur niður góða skapið mitt í dag, enn sem komið er amk. En það er svo sem eins og strá – eitt óvarlegt fótspor getur brotið það, a.m.k. sett í það brot sem erfitt reynist að bæta.



Jæja – farin að sópa af borðum og gólfum.



Vona að þið hafið það jafn dæmalaust gott og ég



Inga

Ekki veit ég hver nennir að tala um þessa flutninga alltaf hreint



Enda er ég náttúrulega steinhætt að flytja – búin að því fyrir löngu síðan. Það sem á sér stað hér á heimilinu mínu (nýja sem ég er að reyna að venjast) er eitthvað allt annað. Palli er að setja listana á herbergið hans Aðalsteins. Nokkuð sem blessuð systkini mín sögðu nánast ómögulegt að tækist – þetta er víst nokkuð – þ.e. ásetning lista, sem greinilega bíður alla jafna lengur en góðu hófu gegnir á heimilum. Það sem ég veit hins vegar að á eftir að bíða hér á þessu heimili eru gífsplötur á tvo veggi hjá Aðalsteini og lagfæring á spaslvinnunni sem gekk satt að segja ekki sem best – en við lærum á þessu öllu saman og Palli hefur staðið sig eins og hetja á meðan ég hef meira verið að reyna að fara ekki á taugum.



En hvað um það



Ég fór í fjölskylduútileguna í gær og er hálf miður mín yfir að hafa ekki getað verið þar lengur og meira. Þetta var svo yndislegur dagur og staður – bæði bústaðurinn Gljúfur og bletturinn hjá Gulla og Nínu. Mér finnst mjög leiðinlegt að hafa ekki getað verið. Sigh….



Ég held það sé – reyndar veit ég, að það er mjög mikilvægt að hittast og vera saman. Fjölskyldan gleymist kannski oft en mikilvægi hennar verður ekki minna fyrir vikið. Mér finnst afskaplega mikilvægt að barnabörnin og afkomendur aðrir mæti og hitti fólk til lengri tíma en t.d. þekkist í fermingarveislum. Það var því gaman að sjá Guðna Eirík og Björk auk Brjáns með Hebu. Hreint frábært. Gaman hefði verið að sjá fleiri. En það er varla að mér farist að tala þar sem ég var bara stutt sjálf en skemmti mér svona líka ægilega vel.



En nú er Páll farinn að skækja á mat, sem er hálftilbúinn og best að hætta í bili og demba sér svo til Reykjavíkur og koma Páli í flug til Færeyja.



Inga



ps: Dísa kemur í kvöld – til þess hlakka ég.

jáhá – hér er nú bara búið að breyta öllu – þe hér á blogger.

Mér sýnist meira að segja vera komið litað letur og ég veit ekki hvað

• svo er hægt að gera svona punkta….
• ju en flott

1. svo er hægt að gera svona í 1. lagi og
2. lagi og allt….
3. En huggulegt.

En ég er sem sagt flutt, Palli er að leggja plastparket á gólfið hjá Aðalsteini. Ég geispa hér í herberginu við hliðina og hugsa til systkina minna sem eru í útilegu greyin litlu. Vona og veit þau skemmta sér vel.

Ég hef ekki misst af fjölskylduútilegu þannig að ég sé í landinu – aldrei nokkurn tímann. Mér líkar ekki reynslan af því.

En ég fer nú á morgun og það er gott.

Meira blogg af mér síðar.

Oh how time flies

What a difference 15 days make….

púff

Ég hef sko gert allt mögulegt síðan ég bloggaði síðast – en nú er ég uppteknust af því að tæma stofuna í Heimahaganum og finna til fatalarfa á fjölskyldumeðlimi fyrir Spánarferðina á morgun – sem er ekki kl 16 á morgun heldur kl 12 – gott ég gáði – segi ekki annað!!!!!

þetta breytir svolitlu – ég sem ætlaði að versla smá í Reykjavík áður en ég færi – það lítur ekki vel út með það!

Bráðvantar nefnilega hvítan bol, hef ekki tíma til að sauma hann….

en sem sagt – er rokin, var að panta bílaleigubíl sem ég komst svo að, að er áreiðanlega allt of lítill fyrir okkur. Ég er svo vitlaus að það er ekki fyndið. Má teljast algjör heppni ef ég man eftir að taka passana og ökuskírteinin með – ég segi það satt,

kveðja Ingos sem er svo gott sem lögð af stað til Spánar. Hver hefði bara trúað því.

Flutningur

Hmmmm….

Það gengur satt að segja ekki sem best að skipuleggja sig í þessum flutningum. Ég geri helst ekki neitt – ja svona meira og minna :-). Aumingja Palli – sem er vel að merkja farinn að geta farið á bílnum eitt og annað, er að stússast í húsbréfa-lánadótinu. Það ætti að komast í gegn í næstu viku eða svo, eða ég vona það. Hef samt enga trú á að það gangi snurðulaust…. Ekki alveg í mínum anda einhvern veginn. Ég hef samt fattað að Guð er með mér í liði, og það róa huga minn aðeins 🙂

Nú er fótboltinn að byrja aftur og þá verður nú gaman…. vona að þetta verði ekki 140 mín leikur, hef eiginlega ekki tíma í það svei mér þá :-).

Annars verð ég að fara að fara um húsið og tína saman kassa og setja á einn stað – svo það sé eitthvað hægt að fara að taka til í kringum þetta drasl allt saman og sjá hverju á að henda og hverju á að ganga frá, sem liggur eins og hráviður allt í kringum þessa blessaða kassa. Annars er þetta nú að koma…

Það var lítið golf í morgun mar…. Stubburinn hennar Ástu var veikur en ég sló svolítið með kylfunum hans Palla á æfingasvæðinu – nógu lengi til að verða hundblaut og fín. Ég held ég þurfi lengri kylfur en ég er með, þær eru nú kannski líka orðnar úreltar miðað við það sem fæst í dag – eins og settið hans Palla. Þær eru nú orðnar 15 ára blessaðar.

Ég held ég fari og láti mæla mig upp til að komast að réttu kylfulengdinni – svo ég fari nú ekki að kenna árinni um þegar það er bara ég.

Vona að ég komist í golf í fyrramálið. Langar það mjög mikið…. en Það er svoldið mikið að gera sko

enn einar flutningskveðjurnar, Ingos

Úlla la langar brautir

Halló gullin mín,

ég fór 5 mjög langar og merkilega brautir í dag með Ástu. Afarskemmtilegt og tók nett í – við fórum nú ekki hratt yfir enda með Björn Ólaf í kerru – vorum næstum tvo tíma – en tveggja tíma ganga uppí mót og allavega er nú svoldið gott fyrir manneskju eins og mig.

Við förum aftur á morgun – voða gaman og styrkjandi.

En það dugir ekkert droll á milli nú verður að koma húsinu í flutningshæft form – skrúfa í sundur hlaða og raða. Já þetta er allt ljómandi skemmtilegt – sérstaklega þar sem Páll er svona skemmtilega handlama – en hann getur nú dútlað í skrúfverkinu.

Kveðja að sinni

Ingos

sigh

Halló gúrkurnar mínar! Það er nú engin gúrkutíð hjá Ingveldi. Nú er Ásta golffélagi minn og andlegur félagi þessa dagana að leggja í stóra völlinn á Kiðjabergi. Í dag var labbað upp á nokkuð smátt fjall – en fjall er að – og spilað golf ofan á því – þrjár brautir. Á morgun verða það 5 holur á stóra vellinum

Við höfum verið að paufast á litla æfingavellinum – ég segi litla því brautirnar þar eru mjög svo smáar miðað við flykkin á þeim stóra. Páll þessi elska ætlar að gæta bús og barna fyrir Ástu á meðan við skondrum kl. 8 í fyrramálið. Ojá við erum sko duglegar. Og það besta er, ég sagðist sko ekki komast upp á þetta litla fjall en svo bara komst ég það. Frábært afrek. Afrekin í golfinu eru ekki eins greinileg en þau koma …. Haldið þið það ekki?

Áður en ég golfaðist fór ég til tannlæknis að láta laga brotnu tönnina mína, eftir golf fór ég í bæinn með palla puttaling og svo bara varð ég svo þreytt að ég þurfti að lúlla í heilan klukkutíma. En núna er ég farin að elda og klára vaskahúsið – maður verður nú að vera í flutningsgír – það gengur ekki annað.

Sem sagt voða gaman að vera til,

Ingos