Author: ingveldureiriks

…mæli með því lagi og reyndar fleirum frá meistara Megasi. Nokkur lög sem eru bara algjörar perlur svona allt í einu og skyndilega. Fílahirðirinn frá Súrin…. Paradísar eitthvað sem ég man ekki -get hlustað endalaust á þessi lög. Svo má ekki gleyma Guði og gömlum konum fra Önnu Pálínu heitinni. Mannbætandi tónlist.

Langþráð páskafrí er runnið upp – svo langþráð er það að ég er ekki búin að átta mig á það það sé runnið upp. Kannsi fatta ég það á morgun – og áreiðanlega fatta ég það á mánudaginn. Húsið er í sæmilegu standi. Skrautið sem venjulega kemur upp á laugardegi fyrir páska prýðir hér hillur og borð og ég búin að sauma páskakanínur og 3 kramarhús. Ég legg ekki meira á ykkur. enda farin í bili – lof jú all…

Ingos sem er farin að stunda tækjasalinn…. allt Baldri að þakka…. Hér má sjá ógeðstækið….

Sólin skín enn – en það eru samt regndropar á rúðunni. Í þeim kristallast fegurð veraldarinnar. Fyrir utan gluggann eru hins vegar ógnarinnar gröfur að búa til holur – þar í eiga að koma hús. Sérkennileg aðferð við að reisa eitthvað upp í loftið þykir krökkunum. Ég verð nú að fara að læra um grunnvatn og samsetningu jarðvegsins til að geta svarað þeim spurningum um allt þetta vatn sem er í þessum ógnarstóru holum sem nýbygging við þó hinn ekki svo gamla Sunnulækjarskóla á að rísa. Hvernig útskýrir maður þetta – með blautri bómull? Já það gæti verið ráð……

Þeir eru ekki lengi að breyta veröldinni þessir karlar. Það verður gaman þegar skólinn allur er risinn.

Ég er búin að vera að taka til á skrifborðinu mínu – þetta var orðið svolítið gasalegt ástandið hérna. Ég bara skil ekki afhverju það safnast svona mikið dót í kringum mig! tíhíhí

Álög líklega.

Halló öll!

Vá ég fékk comment á 10 atriðin – frábært. UMMMMMM það er svo gaman að fá svonalagað. Gott fyrir sálina líka! Og ég heyrði í Erlu Trausta – oh my god. Það var frábært. Takk Erla mín – ef þú lítur aftur við :D.

Nú skín sólin. Þvottur kominn út á snúru og lífið bara nokkuð ljúft. Aðalsteinn kominn í skóla upp í Reykholti og unir vel hag sínum hjá Ástu og Halla á Kiðjabergi. Yndislegt að lausn sé komin á þau mál öll sömul.

Að baki er annasamur tími í skólanum – framundan alveg jafn annasamur tími en streitu minni vona ég. Það er alltaf eitthvað vesen með þetta námsmat. En það gekk nú allt saman vel – vonandi gengur eins vel að vinna eftir úr því í framhaldinu.

Ég er svolítið á eftir með allt – er að reyna að klóra mig fram úr námskrárfræðinni – sem mér er náttúrulega farið að finnast svona óskaplega skemmtileg. Meira hvað mér getur þótt margt skemmtilegt. Ég er á eftir þar, vona að mér verði fyrirgefið það. Það er bara svo erfitt að vera ég! Nei nei öðru nær. Allt í góðum gír þannig lagað. Þarf bara að vera sparsöm. Ykkar Inga

Spurt er ….

Hér koma nokkrar gullvægar spurningar frá Björgu frænku minni :D. Sumt kannski passar betur en annað en hva – er ekki smá sýking af unglingaveiki bara æði

1. Hver ert þú?
2. Erum við vinir?
3. Hvenær hittumst við fyrst og hvernig?
4. Ertu hrifin/nn af mér?
5. Langar þig að kyssa mig?
6. Láttu mig hafa gælunafn og útskýrðu af hverju þú valdir það!
7. Lýstu mér í einu orði!
8. Hvernig leist þér á mig þegar þú sást mig fyrst?
9. Lýst þér ennþá þannig á mig?
10. Hvað minnir þig á mig?
11. Ef þú gætir gefið mér eitthvað hvað myndi það vera?
12. Hversu vel þekkiru mig?
13. Hvenær sástu mig síðast?
14. Hefur þig einhvern tíma langað að segja mér eitthvað en ekki getað það?
15. Ætlarðu að setja þetta á bloggið þitt svo ég geti skrifað um þig?

Ég á tvo litla bínusa. Pál og Ragnheiði. Þau fóru til Reykjavíkur í gær að útrétta fyrir dótturina með nokkrum vinkonum hennar. Páll fylgdi með svona til að gæta hagsmuna bílsins og sjá hvernig þetta væri að gera sig hjá dótturinni.

Nú jæja leið stúlknanna með Pál lá í allar helstu verslunarmiðstöðvar borgarinnar. Í lokin skelltu þau sér í bíó í Smáralindinni. Myndin sem Páll fór á um hann Johnny Cash var ívið lengri en hryllingsmynd stúlknanna og þar sem hann kom skeiðandi út úr Smáralindinni og opnaði hurðina á Súbbanum stökk til hópur af drengjum og vildi verja hagsmuni stúlknanna í bílnum sem biðu þar rólega, og vildu varna manninum inngögnu, þótti hann heldur ískyggilegur til þess að eiga erindi inn í bíl með öllum þessum blómarósum.

,,Heyrðu góði, hvert ert þú að fara?“

Páli þótti þetta nú ekki leiðinlegt og lék með í dágóða stund á meðan herramennirnir börðust hetjulega til varnar stúlkunum.

Þeim þótti þetta ekki leiðinlegt feðginunum. O nei. Páll er enn hlægjandi.

Fremstur í flokki þessara íslensku víkinga var Hendrik Tómasson. Það er ekki hægt annað en elska þann dreng.

Góðar stundi.

Er þetta bara að gera sig?!?
Ég er held ég alveg að klikkast. Og trúið mér það er ekki bara eitt – það er allt. Nú er ég að lesa bók um þau ágætu fræði sem tengjast námskrám. Námskrárfræði…. Þau eru allt það sem ég er ekki. Eins og mér finnst nú námskrá dásamlegt fyrirbæri. Ég hef enga einbeitingu. Tel jafnvel að gáfum sé áfátt amk þessa dagana.

En ég á nú eftir að komast í gegnum þetta allt saman. Efa það ekki.
Það er bara hversdagleikinn sem er erfiðari. Snúnari. En ég á amk blóm sem ég fékk frá Ragnheiði.

Ég er Friends fíkill.
Ég þoli ekki að handboltinn sé úti.
Ég afber ekki þennan appelsínugula McLarenbíl
Unglingsárin eru þung byrði – mín og annarra mér nákominna.
Þvottur ….. oh my god.
Ég held ég láti hér staðar numið…..

Ég var einu sinni unglingur líka

Ítreka bara oh my god

Fermingin hans Aðalsteins var hin yndislegasta, maturinn og stemmningin eins og best verður á kostið. Frábær dagur sem ég vona að strákurinn hafi verið ánægður með.

Á vordögum fór Aðalsteinn að vinna á Kiðjabergi og Ragnheiður á Hæðarenda. Ég keyrði þau í vinnu og sótti en á milli pakkaði ég niður og flokkaði allt mitt hafurtask. Reyndar fór ég svoítið í golf líka og hafði ótrúlega gaman af. Trítlu minni leiddist hins vegar vistin heima einni og vék ekki frá mér þann tíma sem ég var heima. Ég tók reyndar á það ráð að bjóða henni með en henni fannst nú aldrei gaman í bíl en frekar en að vera eilíflega ein alltaf hreint kom hún með blessunin.

Ekki var langt liðið á sumarið þegar Palli kom frá Færeyjum styttri á einum putta en fyrr og þar með alveg handlama.

Við fluttum á Selfoss um 20. júní og þrifum Írafoss hátt og lágt – eins vel og við gátum. Á meðan við biðum eftir að Heimahaginn losnaði bjuggum við hjá Dísu í Háenginu og Trítla mín hélt hún væri komin til himna (sem hún fór reyndar alltof fljótt), gamli trébekkurinn, svarta sófasettið – allt nýttist þetta hjá Dísu og hún þekkti þetta mæta vel. Lá á sínum gamla stað undir eldhúsbekknum og var alsæl. Henni hafði ekki liðið vel í flutningunum.

Um miðjan júlí fórum við til Spánar – öll dauðþreytt og misvel upplögð eftir átök sumarsins. Spánarferðin var góð tilbreyting þó hitinn hafi verið gríðarlegur og engin loftkæling í íbúðinni. Þetta var ósköp ljúft og gott.

Þegar við komum heim hentumst við í Galtalæk með börnin í gamla vagninum hjá tengdó. Við Trítla vorum nú bara í rólegheitum og lásum á milli þess sem við töltum á klósettið. Hún var svo mikið ljós – það þurfti ekki að binda hana eða neitt – hún vék aldrei neitt frá okkur. Blessað dýrið.

Hún hafði reyndar átt frábæra daga á meðan við vorum á Spáni hennar bestu frá vordögum en hún var hjá fósturmóður sinni henni Jóu á Hlemmiskeiði og svo gaman þótti henni þar að hún vildi helst bara vera þar áfram. Hún var samt voða glöð að sjá mig en vildi heldur bara vera kyrr og kannski hafa mig hjá sér líka – en hún kom þó orðalaust með okkur en upp frá þessu fækkaði góðu dögunum hennar hratt.

Fyrr en varði byrjaði vinnan í Sunnulækjarskóla og ekki var langt liðið á september þegar Trítla veiktist alvarlega og var ekki hugað líf. Aldrei komumst við að því hvað var að henni en sterar og pencilín hjálpuðu henni en hún varð aldrei söm. Eftir að hafa hresst mikið í verkfallinu og náð nokkurru heilsu dó hún eftir heiftarlega magakveisu á aðfangadag 2004. Á undan höfðu farið óskaplegir dagar og ég held ég eigi aldrei eftir að jafna mig á því að missa hana, elsku litla dýrið. Hún varð ekki nema tæplega 8 ára gömul. Það var ógnarfrost og hvergi hægt að koma henni niður þannig að hún hvílir í dýragryfju en í fallegum kassa með rauðajólaslaufu um fallega gráa feldinn sinn, hjá henni liggur bréf frá Ragnheiði og uppáhaldssængurverið hennar, allt það besta fylgdi henni, þessu gulli sem við fengum í hendurnar og ég á aldrei eftir að gleyma. Trítla verður alltaf sú besta. Sama hversu gott kemur á eftir. Það er bara einhvern veginn þannig.

Jólin voru undarleg en við komumst í gegnum þetta – einhvern veginn.

Að baki var ógnarerfitt haust, verkfall, veikindi Trítlu, vansælir unglingar sem áttu í erfiðleikum með 800 barna skólann sinn og kennarana sína óteljandi. Já það er merkilegt að ég skyldi hafa rétt fyrir mér varðandi áhrif breytinganna á líf þeirra, því miður. Þau fóru þó heldur verr út úr þessu en ég ætlaði.

2005 rann í hlað með honum Bjarti. O já hann Bjartur setti mark sitt á líf okkar. Við fengum hann á nýársdag hjá Helgu í Miðengi. Yndislegur ólátabelgur – allt sem Trítla var ekki – enda hún komin í gyðjutal hjá okkur. Engin var betri en hún, hún var aldrei óþæg og gerði aldrei neina vitleysu. Svona fegra nú minningarnar fortíðina stundum.

Við tók erfitt vor. Skólastarfið var ógnar annasamt og erfitt. Börnin mín voru óánægð, Bjartur veiktist og Páll missti nánast augað. Já það ætlaði eiginlega ekki af manni að ganga þetta árið.

Ég snéri vörn í sókn, keypti tjaldvagn og hengdi aftan í Toyotuna sem gat nú eiginlega ekki dregið slektið þannig að ferði okkar miðuðust við litlar brekkur og skemmri ferðir enda þurfti að koma börnunum í vinnu. Um haustið var svo ákveðið að kaupa bíl sem við fengum í endaðan nóvember. Þetta var mjög skemmtilegt. Sumarið var erfitt en að mörgu leyti gott. Páll átti erfitt með augað, það var aldrei gott veður í útilegunum en þær voru engu að síður frábærar.

Í haust hóf ég framhaldsnám í KHÍ á námsbraut sem heitir Kennslufræði og skólastarf. Voða gaman og ég byrjaði af fítonskrafti. Er leið nær jólum varð ég þreyttari og þreyttari og að lokum slokknaði alveg á mér og ég sat eins og klessa allt jólafríið og reyndi að ákveða hvort valtarinn stefndi í átt til mín, væri ofan á mér eða hefði nýfarið hjá. Nú er ég viss um að staðan er annað hvort þannig að hann er í miðjum klíðum eða um það bil að ljúka sér af – þrekið er amk ekki komið og staðan þykir mér erfið. Ósköp erfið. Hvað er maður líka alltaf að koma sér í þessi ósköp að vera vinnusjúklingur? Afeitrun er það eina sem dugir. Gerður fór í jarðeðlisfræði – ég held ég fari bara í bútasaum. En hvenær?

Ég get ekki beðið eftir fyrstu útilegunni….

I hluti

ÉG man ekki sérstaklega eftir áramótunum 2003 – 4 en ég man þó að ég hugsaði um hvað ég væri feit og ég yrði að gera eitthvað í því. Hélt þeirri hugmynd vakandi allt árið þar til sá danski kom til sögunnar – en víkjum að því síðar. Ég undi vel í mínu og var heppin með samstarfsfólk – reyndar svo mjög að ég held að á öllum mínum starfsaldrei eigi aldrei annað eins eftir að gerast. Ef það reynist rangt hjá mér – þá Guði sé laun og þökk. Það er ekki sjálfgert að finna samstilltan hóp sem er tilbúinn að leggja í ferðalag heildstæðs skóla og kennslu í anda þess að gera hverjum og einum nemanda skólavistina í það minnsta bærilega – og helst gott betur en það.

Hugmynd hafði komið upp hjá okkur hjónunum að rétt yrði að fjárfesta í húsnæði um sumarið þar sem húsaleiga yrði hækkuð hjá þeim í Grímsnesinu og vænlegra væri að eyða henni í húsnæðiskaup – mest langaði okkur þó að leigja húsið sem yrði keypt og nota mismuninn á leigunni til að vera áfram uppfrá því börnin okkar tvö áttu bara tvo vetur eftir í skóla – sem ég taldi og tel enn að hafi verið meðal þeirra allra best, a.m.k. á unglingastigi þar sem ég þekkti best til. Fullyrðing sem ég stend við hvar og hvenær sem er. Ég gæti reyndar skrifað afar merkilega grein um það sem var gert á Ljósafossi í fyrra og árin þar á undan. Kannski ég geri það – helst fyrr en síðar. Það stóð aldrei til annað en vera 11 ár á Ljósafossi.

Það kom því eins og blaut tuska framan í mig einn fimmtudagsmorguninn í mars held ég, þegar húsvörðurinn tilkynnti mér það að engin unglingadeild yrði á Ljósafossi næsta vetur heldur yrðu börnin keyrð upp í Reykholt og haustið 2005 yrði skólinn ekki til lengur heldur byggður skóli á Borg fyrir yngstu nemendurna. Ég vissi þó að skólinn á Ljósafossi yrði aldrei langlífur – en svei mér þá að ég héldi að farið yrði út í slíkar hrókeringar og raun varð á nema fá einhvern til að gera úttekt á ýmsum þáttum. Ja sýrslur hafa verið samdar af minna tilefni. Þetta var áfall sem ég held ég komist ekki yfir á næstunni enda voru fréttirnar margþættar fyrir mig og mína.

• Ég hafði ekki atvinnu þar sem ég hef ekki áhuga á að vinna í skóla sem horfir ekki til unglingastigs. Ég tel samfellu í skólastarfi – heildstæðan skóla miklu meira fyrir mig en barnaskóli annars vegar og unglingaskóli hins vegar. Ég hafði sem sagt ekki lengur vinnuna mína til þess að hlakka til.
• Börnin mín sem fara áttu í 9. og 10. bekk yrðu fyrirsjáanlega að skipta um skóla – og þá var Selfoss augljós kostur því ekki færi ég í uppsveitirnar að vinna þar og borga hina sömu húsaleigu sem mér hugnaðist ekki að greiða nema fá húsaleigu á Selfossi á móti að viðbættum akstri á Laugarvatn eða Reykholti eða hvar sem ég fengi vinnu. Ég vissi þá rétt eins og ég veit nú að skólaskipti í síðustu tveimur bekkjum grunnskóla er hreint ekki ákjósanlegur kostur fyrir neinn – þrátt fyrir furðulegar yfirlýsingar fyrrum sveitunga minna um annað.
• Húsnæðikaup yrðu að fara í gang – eins gott að spara og spara til að eiga fyrir útborgun þar sem ekki hafði farið í gang formlegar aðgerðir í þær átt.
• Ég flytti úr þeirri sveit – vestur-Grímsnesinu sem var hve næst mínum bernskustöðvum og ég hafði ætíð litið á Fossana sem mínar æskustöðvar þar sem erfitt reynist að líta á dauðan Þingvallabæinn og partýsvítu forsætisráðherra sem sinn bernskuvöll í þeim skilningi sem flestir líta sínar bernskustöðvar.
• Ég yrði að finna mér vinnu við hæfi og þar var nú kannski ekki margt í boði – en þó var verið að byggja nýjan skóla á Selfossi sem ljóst var að gaman væri að spreyta sig við – þó á allt öðrum forsendum heldur en Ljósifoss hafði veitt mér og mínum.
• Flutningar og annasamt sumar var framundan.

Þennan fimmtudag og margar vikur þar á eftir upplifði ég mikið sorgarferli. Ég missti á einu bretti ákaflega margt sem var mín fótfesta og var mér kært. Heimilið mitt, samstarfsfólkið, öryggi barnanna minna ásamt svo mörgu fleira. Síðustu orð margra til okkar hjóna í Grímsnesinu voru – ,,Drífið ykkur bara í burtu og verið ekki að skipta ykkur að því sem ykkur kemur ekki við.“ Í fullri alvöru voru þetta einu kveðjuorðin sem við fengum frá sveitingunum því af veikum mætti og alltaf sjaldan hafði ég og Páll haft orð á því að ekki þætti okkur ráðslagið, undirbúningurinn eða vinnubrögðin gáfuleg eða til eftirbreytni. Það voru a.m.k. ekki börnin sem voru sett í 1. sætið með þessum hrókeringum öllum saman. Komið hefur enda á daginn að mín gamla sveit hefur ekki mikinn áhuga á skólamálum – og söngurinn sem var sunginn á upphafsárum mínum sem Grímsnesbúi – um að skólinn væri kjölfestan í hverju sveitarfélagi og það sem fólk liti fyrst til þegar það ákveddi búsetu á ekki lengur við.´

ÉG dæmi ekki nýjan skóla að Borg – víst er að þar geti verið rekið öflugst starf á þann hátt sem hægt er í svo litlum skóla með um 30 nemendur. Víðast hvar er verið að leggja svo litla skóla niður – enda þótti Ljósafossskóli allt of lítill með sína 55 nemendur, og sameina öðrum. Vitað er að þarna koma til með að vinna fáir kennarar og faglegt starf er afar þungt í vöfum í svo fámennum hópi og reyndar má ætla að skólinn geti aldrei orðið annað en sel frá Reykholti og þá spyr maður sig – afhverju ekki bara að senda krakkan strax í Reykholt og byggja þar upp öflugan og sterkan skóla sem getur tekið við öllum krökkum byggðalagsins – því það er áreiðanlega stefnan en undirbúningur að því er afar sérkennilegur með þeirri byggingu sem nú rís á Borg. Sérkennileg stoppistöð og peningaeyðsla að mínu mati þar sem sveitarstjórn Grímsnes og Grafnings hefur alfarið falið Bláskógarbyggð að sjá um skólahaldið – þó enn megi hringja í Möggu á Úljótsvatni ef mann langar til að vinna á Ljósuborg.

Víst er að það sem hér á undan er ritað er ruglingslegt og lítt skiljanlegt. Svona svolítið eins og raunveruleikinn er ég hrædd um. Aldrei var rætt við okkur kennara af fyrrabragði, aldrei fengum við fund með sveitarstjórn eða skólanefnd og hvorki þakkaði sveitarstjóri eða oddviti mér og mínum fyrir samstarfið – enginn málsverður var í boði sveitarstjórnarinnar eins og þó eru dæmi um að kennarar fengu þegar þeir hættu störfum. Fáir kennarar hafa þó unnið lengur við Ljósafossskóla en ég – og fáir hafa greitt meira eða betra útsvar en Páll til sveitarinnar. En ekkert af þessu skipti máli – okkur var bara bent á að fara – okkur kæmi þetta ekki við.

Þetta var 1. og stærsta áfall 2004 þó annað ekkið síðra ætti eftir að skella á og eiga hápunkt á aðfangadag.

Mikið gat ég sofið – heila 12 tíma amk í nótt ef ekki meira – það þýðir nú eiginlega að ég hafi farið að sofa í gærdag – ekkert minna. Það var kannski bara kominn tími á að hvíla sig svolítið.

Formúlan var góð – ekki mínum manni en það kemur – verið viss.

Hjá mér eru kennaranemar – þannig að ég get unnið mig niður úr vitleysunni sem ræður ríkjum í dótinu mínu – og það er gott.

Mjög gott….

Verst hvað maður er lengi að því. En það hlýtur að minnka dótið og eitthvað skemmtilegt að koma út úr þessu,

kveðja Ie

Ó já haldið þið að það sé ekki byrjuð Formúla! Það er sko ekkert annað. Maður bara heldur niðri í sér andanum til að sjá hvort tímatökurnar í nótt séu vísir að því sem koma skuli – að happadísirnar skondrist ekki lengur við hlið Sjúmma – ja það væri það mar.

Ekki það ég er ekki frá því að þetta tímabil leggist öðruvísi í mig en þau sem á undan hafa farið.

Hér er annars allt við það sama. Ég vinn og vinn, Ragnheiður dugleg að læra – Aðalsteinn minna en …. enn er von…..

Bjartur vex og dafnar og er algjör grallaraspói. Hann er ægilega mikið að pissa og kúka inni samt sem okkur finnst nú eiginlega vera komið nóg af en eigum svoldið erfitt með að venja hann af því við erum svo önnum kafið fólk að því er við erum búin að telja okkur trú um. Þetta hlýtur að koma í páskafríinu….. Haldiði það ekki…..

Hann er samt alveg dásamlegur – lítið fyrir F1 samt. Hann fór bara aftur inn í búrið sitt í nótt þegar ég bauð honum að koma með mér fram að horfa eftir að við höfðum lagt okkur svolítið. Enda var hann þreyttur eftir eitt mesta óþekktar kvöld sem sögur fara af í langan tíma. Þau komu hingað Dísa og fjölskylda og amma og það var nú meira en lítill hvolpur þoldi – hann fór alveg á límingunum yfir þessu öllu saman. Lét alveg eins og brjálæðingur en slapp þó með minniháttar skammir. EFtir það þurfti að sofa vel og lengi en ekki glápa á F1. Fuss og svei!

Hann stækkar og stækkar og verður fallegri og fallegri blessað dýrið, vel ljós og mikill stuðbolti. Húsið er í hershöndum, blöð eru étin, skór nagaðir, klósettrúllur nýttar til hins ítrasta hvenær sem í þær næst og dótið allt saman nýtt til hins ítrasta. Dásamlegt dýr sem sagt með sporana sína þrjá og mikið upprúllað skottið. Sannur gleðigjafi – sérstaklega þegar hann fer að gera stykkin sín úti….

úff púff

kveðja Inga þreytta

munið að fara í liðsstjóraleikinn á www.formula.is – skyldumæting.