Einu sinni var bloggari

Einu sinni var líkamsræktartröll
Einu sinni var kona sem léttist
Einu sinni var 1 nammidagur í viku
Einu sinni var enginn nammidagur í viku
Einu sinni var bara hreinlega ekki borðað nammi nema á nammidögum
Einu sinni langaði mig nú bara ekkert sérstaklega í nammi
Einu sinni einu sinni einu sinni einu sinni

Ja hérna hér. Ekki veit ég hvað hefur gerst en ég veit hvað ég hef verið að gera undanfarið. Ég hef verið í útilegum hér í nágrenninu og ég hef svona að mestu étið á mig gat. Nú undanfarið hef ég held ég hreinlega að ég hafi étið eins og svín og hreyft mig bara svona á milli diska ;-).

uss fuss….

Enda fór líkaminn minn bara í verkfall og ég hef setið á klósettinu í tvo daga ha ha ha ha.

Ég held ég hafi satt að segja haft gott af andlegu hvíldinni sem fékkst við það að vera ekki að streða þetta. Einhvern veginn verð ég að finna ró og sátt þannig að þetta renni áfram á eðlilegan hátt án allra slagsmálanna – eða segjum hinna daglegu baráttu. Ég verð bara geðveik af þessum slag við galla, mistök og rangar ákvarðanir. Það verður að koma sátt til skjalanna. Og einhver meðvitund um það að ég sé í raun að gera góða hluti og standi mig þrátt fyrir allt vel.

Ég hugsa að ég kaupi mér ekki kort í styrk fyrr en í haust, þangað til verðu það leitin að sáttinni, sundferðir, hjólreiðar og göngur sem verða í forgrunni hjá mér. En það verður líka að vera einhvers konar rammi – dagleg hreyfing í ákveðinn tíma.

Sumt kemur af sjálfur sér eins og hjólreiðarnar – á milli staða og slíkt. Hitt verður að vera skipulagt. Allt án slagsmála þó 😉

En nú er ég komin til að vera heima í nokkra daga – ekkert flakk eða vesen og ég hlakka til þess að koma einhverju skikki á hlutina hér.

Sem sagt ekki alveg af baki dottin. Nei nei – enda ekki í boði.

En ætti ég að líta á hælinn á mér? Sé til hvernig hann verður eftur næstu ferð á Mosfell og einhverja göngu.