Upprisa Ingveldar 2
ég hins vegar borða það sem mér sýnist, þegar mér sýnist! Og finnst kannski bara að ég geti valsað um sælgætisframboðið, kökurnar og sætindi almennt! Fita hljómar heldur ekki illa. Matur hins vegar – jukk. Og engan hollan takk.
Ég er svona að velta því fyrir mér…
Það er nebbilega árshátíð og svo námsmat í næstu viku! Foreldraviðtöl og hvur veit hvað!
Svo er ég líka að velta því fyrir mér hvort ég eigi að verða vitlaus á sælgætisáti og kvöldnasli sem ég taldi mig algjörlega vera búna að venja mig af. Mér finnst ekkert galið að fá mér mjólk og kex (ætli það séu nema svona 4 ár síðan ég borðaði kex síðast sem kvöld nasl). Nammi og brauð, já nefnið það bara. Hvað finn ég í neðstu skúffum, innstu skápum – já eða jafnvel í frysti eða inni hjá krökkunum. Name it ég er til!
Matur – æ ég hef ekki neinn sérlegan áhuga á honum. Þetta ástand á mér kemur í kjölfar þess að ég ætlaði að verða sérlega einbeitt í mataræði. Jamm – þannig fer það nú!
Ég held þetta sé því ég get ekki sofið vegna hálsins – eða jafnvel vegna einhverja af þessum lyfjum sem ég er að éta! Er svo óglatt seinni partinn en fýrist upp matarlystin um miðnættið – já og hvað er ég að gera vakandi þá?
Og ekki hreyfði ég mig í dag. Það er allt úr lagi gengið þar sem ég má ekki fara að synda – og ekki nenni ég út að labba í þessum kulda – get jafnvel talið mér trú um að ég myndi bara verða enn verri við kuldann!
Jamm – best að rétta úr kryppunni, kýla hálsinn aftur og vagga minna.
Mér finnst enn ekki nema hæfilega flott að vera vaggandi í göngulagi og með framstæðan háls. Minnir óþarflega á hænu satt að segja!
Engin hreyfing í dag – en nálar. Er að vonast til að ég komist í gegnum morgundaginn með þeirra hjálp.
Er mest að skrifa til að segja að ég fór EKKI í styrk í dag.
Já og hálsinn kom inn í dag eftir þessa fínu helgi eftir nálar og nudd á föstudaginn. Er alltaf svo skrambi góður eftir nálar. Ég og nálar erum nú svoldið góð saman eftir svolítið bumpy start 🙂
Fékk líka nálar í hælinn í dag. Fjórða skipti af sex. Fer viku batnandi þó ég sé nú svolítið slæm fyrst á eftir.
Jamm nálar eru galdrar held ég.
Samkvæmt reiknimeistara er ég 1,6 kg léttari en 8. janúar. Það er svo sem ekki slæmt þó heildarárangur síðustu mánaða sé ekki sérlega mikilfenglegur.
Ætli kommentin séu biluð á blogginu mínu?
En þá er bara að halda áfram.
Látum aðeins gamminn geysa:
30 kílóum léttari: Allt annað líf!
Hefur öðlast nýtt líf eftir að hafa lést um 50 kíló!
Ung kona segir reynslusögu sína
Hef losnað við áralanga vanlíðan
,,,, sss dóttir segir sögu sína af baráttunni við aukakílóin, eineltið og félagslega eingangrun!
Þetta eru allt uppdiktaðar fyrirsagnir en þær hafa vísast allar verið notaðar, nóg er amk af viðtölunum við fyrrum óhamingjusamt fólk sem hefur öðlast hamingjuna við að léttast.
Flest-allir rekja ástæðu offitunnar til einhvers sem þeir urðu fyrir enda lítið gaman að taka viðtöl við einhverja sem hefur ekki lent í neinum áföllum. Offitan er sem sagt ein og sér ekki nægilega spennandi viðfangsefni – heldur verður hún spennandi þegar hún er horfin og var tilkomin vegna einhverra hörmunga.
Ef þú hefur dvalið á biðstofu þá hefur þú séð þessi viðtöl í afskaplega mörgum en gömlum tímaritum. Þau eru líka í dagblöðum og sjónvarpi. Fólk kemur og segir reynslu sína og spyrlarnir sem sjaldnast hafa bætt á sig meira en 5 kg um ævina sitja bergnumdir og vilja heyra af stórsigrum viðkomandi.
Og það er stórsigur að léttast. Það eru svo aftur á móti ekkert minna engaldrar að ekki er nóg með að fólk léttist heldur hverfur öll óhamingjan. Nýja lífið inniheldur ekki lengur vanlíðan, þunglyndi né hvað þá vandræðin sem olli spikinu.
Allt í einu er eineltið sem olli því að fólk datt í ofát ekkert issue – ekki þegar maður er mjór á ný, þá virðast engin vandamál vera til.
Kynferðislegt ofbeldi tilheyrir bara fortíðinni – það viriðist ekki skipta máli nú þegar viðkomandi er orðinn mjór. Ja amk er ekki látið fylgja sögunni
Þrekið er meira – fötin eru fallegri, svefninn betri og andleg líðan svona miklu miklu betri.
Ég bara skil þetta ekki. Nú hef ég ekki lent í nokkrum áföllum í mínu lífi. Átti ágæta fjölskyldu, hef aldrei orðið fyrir ofbeldi og bara hamingjusamlega gift í þokkabót. Svoldið blönk stundum en það er nú ekki verra en gengur og gerist. Samt á ég í þessu ógnarinnar basli. enda hef ég bara misst fjórðung þeirrar þyngdar sem þarf til að ég komist í kjörþyngd. Þriðjung af þeirri þyngd sem ég þarf að missa til að ná þeirri þyngd sem langar að vera í og get sætt mig við að sinni.
Mér finnst sem sagt að hamingjustigið ætti þá að hafa aukist um 33% prósent og þá ekki minna en 25% fyrst fólk getur losnað við heilu og hálfu ofbeldisverkin með kílóunum.
Málið er að mér finnst þetta fáránlegt. Við sem erum feit eigum alltaf að vera svo vansæl og skelkuð, heilsulaus og firrt. Étandi allan daginn, í ljótum fötum, með minnimáttarkennd, óáreiðanleg og hreinlega heims. Ja það er amk þannig ef marka má ímyndina sem er gefin í sjónvarpinu og bíómyndum. Og svo um leið og kílóin fara – hviss bang þá er allt gott í veröldinn. Illska bernskunnar skiptir ekki lengur máli. Ég held það gleymist nú stundum að athuga þá betur þessa ástæðu sem fólk gefur fyrir spikinu – hvort kom á undan kílóin eða ástæðan? Ef ekki er fengist við ástæðuna og fólk einblínir bara á myndir og sjálfan sig í speglinum þá er hætta á að sársaukinn sé alveg samur.
Ég þekki amk grannt fólk sem dettur ekki um hamingjuna í hverju skrefi. Mér hefur nú bara sýnst að lífið geti verið strembið á fleiri bæjum en Offituvöllum.
Ég er hætt að leita að ástæðu fyrir mínu spiki. Ég veit hana og hef alltaf vitað:
Ég borðaði of mikið og hætti að hreyfa mig á krídískum tíma eftir að hafa verið mikill göngugarpur og útivistar barn.
Þess vegna varð ég feit.
Ég er leið afþví ég ræð ekki alveg við vinnuna mína, vildi vera milli og finn til í hálsinum.
Einu sinni var ég leið yfir því að hafa ekki lokið við Kennó – ég held varla að það hefði hjálpað mér að losna við kílóin þar.
Ég er samt viss um að með því að vera duglegri að hreyfa mig hef ég sótt í mig veðrið. Hvert sumar frá 32 ára aldri hefur fært mér meira þrek og sjálfsánægju.
Síðasta ár hefur hins vegar fært mér heim sanninn um það að þetta sé ekki flókið – jafnvel bara einfalt – en þetta er ekki auðvelt.
og þetta þetta er ekki að missa kílóin heldur að breyta um hugsunarhátt, lífsstíl og áherslur.
Ég er að hugsa um að vera svolítið stolt af því að við Baldur eigum bráðum eins árs afmæli. Það er ár síðan sáðkornum var fyrst sáð í huga minn – nú er breytinga þörf. Ég hef styrkst jafnt og þétt og kjölfarið hafa 20 kg farið hægt og bítandi og þau virðast ekkert vera á leiðinni til baka. Ég stend samt í stríði við þunglyndið, vanlíðanina og orkuleysið.
Ég held það hafi í sjálfu sér ekkert að gera með spikið á mér. Vandi minn felst í því hver ég er – en þar er líka styrkur minn og því felst lausnin innra með mér en ekki í því að minnka það sem hangir utan á mér.
Ekki orð meira um handbolta.
Ég er ekki nógu dugleg í mataræðinu. Ég er hins vegar mjög duglega í hreyfingunni þó ég sé ekki eins yfirnáttúrulega dugleg og í sumar og haust en það á nú sér sína eðlilegu skýringu. Ég er í mjög erfiðri vinnu sem tekur út á mér.
Ég þoli ekki að ég sé að borða of margar hitaeiningar!
Af ofansögðu má sjá að ég steig á vigtina í gær! Það eru alltaf mjög slæmir dagar sem fylgja í kjölfarið. Það er alveg sama hvernig mér gengur mér finnst mér aldrei ganga nógu vel. Og þá skiptir engu máli að ég sé með hælspora dauðans og háls sem ber ekki uppi höfuðið. Set það ekki í nokkurt samhengi. Ef ég væri ekki að hreyfa mig svona mikið þá væri ég að þyngjast hugsa ég! Og samt þykist ég vera í einhverju aðhaldi – ja eða ekki…
Er líklega ekki í neinu aðhaldi því ég borða bara næstum það sem mér sýnist!
Ég bjó mér til matardagbók um daginn – sem náði yfir um 10 daga held ég. Þegar ég byrjaði að skrifa í hana ætlaði ég bara að skrifa niður allt það sem ég borðaði en ekki vera að breyta neinu til að fegra hana. Svo átti að hefja gáfulegt át með nýrri bók. Nú er komið að því.
Ekki í dag samt og ekki í gær- fuss og svei! Á morgun fer ég í Bónus og versla gáfulega inn og verð eins og manneskja í febrúar – reyni að taka þetta með trukki.
Baldur var svo sem ekki svo óánægður með bókarskrifið – finnst reyndar að hann hefði átt að vera óánægðari – held hann sé með aumingjagæsku í garð mín! Enda er ég svo sem ekki í neinum firna góðum gír.
Háls og herðar stífari en um langa hríð. Ég fékk nálar í gær og ég á alltaf góðan dag í kjölfarið. En þær virka svo sem ekki mikið lengur en það. En ég svaf fyrir vikið algjörlega dásamlega í nótt með smá hjálp lyfja að auki :-).
Ég fór svo í fínan göngutúr í Þrastarskóg í morgun og brenndi næstum 600 kal – fín ganga það. Sökk og rann og skautaði og því reyndi vel á kálfana. Hælsporinn bara þokkalegur. Við eigum eftir þrjú skipti í nálameðferðinni varðandi hann.
Baldur vill ég hætti að synda og sjái til hvort hálsinn lagist.
Ég fer þá í sundleikfimi, oftar í salinn (veit ekki alveg hvenær ég á að hafa tíma eða orku í það – sundið er nefnilega miklu meira slakandi en helv… salurinn).
Mér finnst ægilegt að hætta að synda. Það er svo gott að fara um kvöldmatarleytið… en það er kannski bara hreinlega ekki gáfulegt…
Ég svo sem hætti því í sumar þegar ég fékk í hálsinn og lagaðist en ég var ekki í sundi í haust þegar ég fékk í hálsinn síðast -en það er kannski ekki til að bæta ástandið.
En ég átti góðan dag í gær – fínan fram að þessu í dag.
Nú fer ég að hvíla mig og kannski get ég lært á morgun. Það væri frábært.
Það væri bara frábært ef mér gæti liðið svolítið betur punktur!
Og svo er ég búin að læra á ownzone hjá Polla. Polli er hins vegar með leiðindi við mig og skilur ekki að brennslupúlsinn minn er frá 96 eða svo – hann er með rugluna varðandi það og ég verð að reyna að koma vitinu fyrir hann.
annars vill hann stundum að ég sé á moderate hjartslætti en ég er alltaf í light að hans mati. Það er eiginlega þar sem okkur greinir á. En ætli mér takist ekki að gera hann meðvirkan eins og alla!
…haldið þið að það sé mögulegt? Haldið þið að það sé hægt að leggjast útaf og geta svo aldrei hreyft sig meir? Haldið þið að það sé mögulegt að liggja útaf og hausinn detti af manni? Eða maður snúi sig úr hálslið í skriðsundi? Eða hausinn detti af þegar maður syndir baksund – pompi bara niður á botn?
Allt þetta er ég að íhuga seinni hluta dags og fram á nótt. Því meira sem líður á kvöldið því líklegra finnst mér að eitthvað af þessu gerist. Mér finnst það raunverulega að eitthvað af þessu geti gerst.
Við Polli fórum í sundleikfimi í morgun og brenndum okkar rétt rúmlega 300 hitaeiningum. Ég náði bara að eyða rúmlega 200 í sundi í gær enda var ég með hörmungarhyggjuna mjög virka útaf hálsinum. Gat bara eiginlega ekki hreyft mig en ég hef komist að því að mér líður betur þegar ég syndi – það er eins og það mýki mig upp.
En það munar um 500 hitaeiningar – kannski er það kökusneiðin sem ég borðaði áðan :-s. Jamm og já.
Fer í Styrk á eftir, næ mér í nýjan skammt af verkjatöflum og læt svo bara eins og ekkert sé! Alveg þangað til í kvöld þegar ég óttast að ég sé að missa höfuðið af.
En glerbrotið úr tánni held ég að hún Ragnheiður mín hafi losað mig við blessunin. Það var eiginlega svona eins og punkturinn yfir i-ið, sá fjári. Afskapleg skemmtilg viðbót við hælsporann og hálsinn náttúrulega.
En jæja – best að ljúka deginum með kennslu í tvo tíma. Föstudagar eru laun erfiðisins alla vikuna. Þeir eru til að njóta.
Þörf - Vani - Líðan 
