Hörmungar hvunndagsins…

Ekki mjög hvunndagslegur skór – en skítt með það! Soldið flottur 😀

En jæja – þetta eru nú meiri ósköpin að vera að gera ekki neitt. Það er um það bil það mest krefjandi verkefni sem ég hef fengið um dagana svei mér þá. Ég hef nú ekkert lést í fleiri daga – átti að hafa lést einhver býsn þegar ég léti Baldur hafa matardagbókina næst (sem er mjög skammt undan) en það hefur nú ekki aldeilis orðið! Onei. Ég verð að taka þetta matarræði föstum tökum – get ekki djöflast og djöflast og svo bara étið á vitlausum tímum, ekki neitt og svo allt of mikið af einhverri vitleysu. Gengur náttúrulega ekki (ég hljóma sannfærandi finnst ykkur ekki- svo verður ekki neitt úr neinu). Ég verð amk finna mér eitthvað annað heitt að drekka í útilegum en kako það er alveg á hreinu.

Sem sagt það er sem fyrr Styrkur þrisvar sinnum í viku, sund tvisvar sinnum og þá syntir 1000 metrar og svo ganga á hverju kvöldi með Bjart (nema um helgina – þá var hann og ég í útilegu og hann hreyfði sig nóg með öðrum h ætti). í um 40 – 60 mín. Ég meina ég er á iði – og svo er ég svo uppgefin og þreytt inn á milli að það er óskaplegt. En ég ætla bara að hlusta á líkamann og hvíla mig líka. Ekki það – ég er nú farin að verða til ýmissa hluta eftir Styrk og sundið er svolítið öðruvísi. Ég verð líklega að fara fyrr að sofa. En ég meina hvað er svo sem að letilífi? Held það sé í lagi svona með (hljómar líka sannfærandi ekki satt).

Ég ætla að biðjast undan því að fá fleiri heilablóðfallspósta – þeir hafa ekki góð áhrif á mig. Í gærkveldi fékk ég þetta rosalega mígrenikast sem entist alveg fram á morgun – þannig að tárin láku og engin verkjalyf slógu á nema bara smá – og í fyrstu var ég alveg viss um að ég væri að fá heilablóðfall. Ég meina come on það er nú ekki eins og þetta hafi verið í fyrsta sinn sem ég hafi fengið migrenekast – þó að vísu sé greinilega svolítið langt síðan síðast og sjaldan hefur það verið svona slæmt. Djöf….verkir maður. Ég get látið mér detta alveg nógu margir hræðilegir bráðdrepandi sjúkdómar þó ég fái ekki upplýinsgar um þá í stríðum straumum í pósthólfið mitt. Ég er bara of taugaveikluð í svona svei mér þá.

Nú jæja – Palli kemur heim í nokkra daga þann 5. júlí – það verður nú gaman – kannski getum við gert eitthvað í garðinum og farið í útilegu. Hver veit nema maður líti til Færeyja líka í sumar – kannski væri það skemmtilegt.

En nú ætla ég að reyna að éta afganginn af hálfkílóa gulrótapokanum og láta eins og manneskja í matarræðinu alveg það sem eftir er þessarar viku. Þá verður Baldur kannski ekki alveg eins reiður – ef ég enda á góðum nótum ha? Oh my god…..