Flokkur: þunglyndi

Það læðist að manni…

Maður veit að því verður ekki á móti mælt…

Engan skugga ber á þá vissu að einmitt núna sé maður að missa tökin…

Framundan séu þessir fádæma leiðinlegu dagar þar sem ekkert gengur, allt er ómögulegt -, enginn frekar en maður sjálfur.

Og maður má ekki streitast á móti heldur á maður að umvefja ástandið -fylgjast með þróun þess.

Sjá hver hún verður og þegar það er ljóst þá grípur maður í taumana og reynir að fleyta sér upp á yfirborðið. Sú ferð er sjaldnast einföld, bein eða auðveld.

Sérstaklega ekki þegar efasemdirnar um eigið ágæti herja á, dómgreindin bregst manni á ótrúlegustu stundum. Já og svo er eins og sunddtökin beri mann bara af leið, eða eitthvað sé á botninum sem hreinlega dragi mann til sín…

Svona er þunglyndið mitt. Ekki svo mjög alvarlegt – ekki lamandi nema stutta stund í einu. En svona líka dj… leiðinlegt á köflum. Verst er þetta með aumingjann. Aumingjahugsanirnar gjósa upp og sé sé ekkert nema það sem ég geri rangt. Það sem ég ætti að gera öðruvísi, láta vera að gera eða geri ekki nóg af.

Ég bara hreinlega fann þetta laumast að mér í gærkveldi. Hef barist á móti í dag – einfaldlega vegna þess að maður þarf að standa sig. Það er heldur engin ástæða til annars.

En svo verður þetta bara allt snúnara. Það þrengist um æðarnar í hálsinum. Höfuðið kvartar, axlirnar keyrast upp, hálsverkurinn gerir vart við sig. Maður jafnvel kaupir sér sælgæti á miðvikudegi og drekkur jafnvel kók með sykri á þriðjudegi. Undarlegir hlutir gerast og þeir fara á aumingjareikninginn sem alltaf getur tekið við og virðist aldrei vera lokað.

Mikið vildi ég, að ég gæti verið glöð og ánægð marga daga í röð. Eins og ég er búin að vera sæl með mitt undanfarið.

En svona er þetta – nú er bara að leita til þeirra sem styðja mann með ráðum og dáð eða bara hreinlega tilveru sinni. Þið eruð allnokkur.

Í krafti ykkar skrifa ég þetta hér og reyni að skrifa mig inn í ástandið og út úr því aftur

Og ég sem var svo kát í fyrradag, dagana þar á undan… Hvert flutti sú Inga?

Í gær fór ég í tíma til sálfræðingsins. Það var nú svei mér merkilegur tími. Tók greindarpróf – mmig hefur alltaf langað til þess að taka svoleiðis og það útskýrir ýmislegt í mínu lífi – niðurstaðan sem sagt. O jamm.

Það sem að mér er svona helst, svo ég opinberi það nú bara á síðum veraldarvefsins, er þessi þunglyndistendence og orkuleysi. Orkuleysinu finn ég mæta vel fyrir og finnst það ekki henta mér sérlega vel – það er heldur ekki sérlega líkt mér, þunglyndið er lymskufyllra og ekki alltaf sem ég átta mig á því. En með því að fá það svart á hvítu og nokkrar skilgreiningar og ábendingar þar um hefur mér tekist að halda í halann á því og jafnvel tjónka svolítið við það enda er það ekki hyldýpis pyttur heldur meira léttur blues.

Það sem hefur hjálpað mér hve mest eru þau orð sála að maður megi ekki streitast á móti því þegar maður finnur að það rekur nefið inn – ekki henda því viðstöðulaust út aftur heldur taka á móti því, greina líðanina og bregast svo við. Þennan gest er ekki hægt að reka á dyr án þess að sinna honum. Mér finnst þetta hafa hjálpað – ég er betur áttuð á líðan minni og því færari um að breyta henni en loka ekki bara og læt sem ekkert sé. Fyrir vikið bregst ég við – eða reyni það að minnsta kosti.

En sem sagt í gær talaði ég við sála um eitt sem hann sagði í síðasta tíma um að orkuleysið og þreytan væri af því að ég væri feit og þegar ég sagði að ég þekkti nú fullt af fólki sem væri þreytt en ekki feitt hafði hann líka svör á reiðum höndum við því. Síðasti tími fór mikið í að tala um fíkn og matháka og ég sat og reyndi að innbyrgða þetta allt þó ég sæi ekki nema hæfilega mikið af mér í þessu öllu saman. Og ég er algjörlega óssammála því að ég sé orkulaus, þunglynd eða hvað þetta er allt saman af því ég sé feit. Ég bara kaupi það ekki – og ég var að segja honum það í gær. Ef mig langaði til að fá svona frasa frá honum – rétt eins og reykingafólk fær alltaf um sína líðan þá myndi ég bara fá mér sjálfshjálparbók og lesa hana.

Sigh það var nú svei mér gott að bregða þessu upp og láta hann vita af þessu! Hann tók þessu bara ágætlega og sagði að ég greinilega heyrði sumt og annað ekki því hann hefði nú sagt ýmislegt fleira en þessa frasa sína. Til að mynda að væri það mikilvægt að ég væri þunglynd og orkulaus og það væru þeir þættir sem þyrfti að taka á og þeir tengdust ekki fitunni á neinn hátt annan en þann að sú sem er svona er feit í þessu tilfelli. Annað sem væri mikilvægt er að ég geri mér grein fyrir því að ég lifi í öðrum hugarheimi – sé stundum fljótandi utan við stað og stund.

Og minni fannst það nú ekki alveg passa heldur! Þá setti hann mig í greindarprófið og notaði það til þess að útskýra fyrir mér þennan hugarheim sem ég leita í – hann sé ekki óraunsær eða science fiction heldur þvert á móti oft hinn raunverulegasti og mikilvæg verkefni fá úrlausn þar, en hann sé ekki endilega tengdur þeim aðstæðum sem ég er í – heldur flóttaleið. Jább ég kaupi það. Mér finnst þetta ótrúlega merkilegt sem hann sagði – og ég fer nú ekki að endurtaka hér 😉 og það útskýrir svo margt í mínum viðbrögðum og líðan. Nú ætla ég að fylgjast með mér og sjá hvenær ég bregst svona við í staðinn fyrir að taka á aðstæðum sem mér finnst á stundum ekki þess virði að breyta eða vekja hjá mér bjargarleysi. Ég hugsa nefnilega oft að það sé betra að þegja og láta sem ekkert sé, en að halda máli mínu til streitu – eyða í það tíma og orku og uppskera svo kannski eitthvað sáralítið. Amk miðað við orkuna sem ég legg í málið.

Ég fór ekki í sundleikfimi – ákvað að blogga í staðinn – brenni nú líklega ekki neinu svipuðu. Ég hef verið algjörlega ómöguleg síðustu daga í hálsinum – finnst ég ekki eiga mér viðreisnar von go skil ekki afhverju ég er í vinnu yfirleitt. Dagurinn dugar mér ekki til neins og orkuleysið er algjört.

Eftir nálarnar á mánudaginn lá ég fyrir og leið eins og ég væri fótbrotin. Ég missteig mig svo oft á vinstri fæti þegar ég var krakki og unglingur og nálarnar lögðust á liðböndin þannig að ég gat ekki gengið nema með staf svo ekki sé minnst á hælsporann sjálfan sem bókstaflega var eins og logandi hnífur í hælnum á mér. Ég var enn mjög aum í gær en er miklu skárri í dag og ég finn fyrir undarlegum léttleika í hælnum – kannski er bólgan að minnka – nálarnar að bera árangur. Þær virka amk alla jafna ákaflega vel á mig.

En nú ætla ég að fara að búa mig fyrir skólann kennsla til þrjú í dag – hrein klikkun náttúrulega. Vonandi kemst ég í gegnum þennan dag – og þann næsta líka.

Takk fyrir að deila lífi mínu með mér

Ings

Nú nálgast uppgjör ársins. Þetta hefur verið viðburðaríkt ár í meira lagi og full ástæða til þess að gera því skil. En það er e.t.v. ekki úr vegi að skella stöðunni í dag upp á þetta blessaða blogg.

Mér líður á stundum sem ofskreyttu jólatré og miðarnir eru ekki allir sérlega fallegir eða skemmtilegir. Sumir þeirra eru eldri en aðrir en allir eru þeir mér á einhvern hátt ókunnuglegir þó svo að ég hafi átt að kannast við þá suma.

En amk er staðan sú í dag að mér finnst eins og þeir hafi aldrei þvælst fyrir mér sem nú :-). En það er líklega vegna þess að ég er að gera eitthvað í þeim.

Áramótaheitin hljóta að tengjast þessum miðum öllum saman – svo mikið er víst.

Með því að smella á myndina er hægt að sjá hana stærri