Author: ingveldureiriks

Það er svo mikið að gera að ég verð að bregðast við því!

Ég hef aldrei vitað annað eins…

Svei mér þá alla mína daga – ég hef varla tíma til að blogga.

Ég þarf að endurskipuleggja aðeins held ég!

En Fætur eru að mestu í lagi – heilinn síðri, mataræði ágætt og hreyfing bara góð. Skulda kannski eins og eina sundferð eða hjólatúr því áfallið á þriðjudaginn varð til þess að ég synti ekki – það er eiginlega löglegt skróp.

Hvernig ætli ólunum mínum gangi?

…að fara og synda.

Ég er líka ótrúlega pirruð á því hve tíminn líður hratt. Mig langar til þess að gera eitthvað og ég þyrfti helst 5 daga til þess arna en hef ekki nema 40 mínútur til þess arna. En ég er nú samt búin að raða upp í stofunni minni þannig að ég er mjög ánægð með hana. Og ég þarf að vinna annað hvort allan laugardaginn – milli blaðburða eða allan sunnudaginn. Líkamsrækt, akstur og einhverjir fundur taka of mikinn tíma af mínu lífi – ég hef bara ekki nokkurn tíma til þess að vinna! Kannski ég ætti að sleppa þriðjudagsfundunum?

Now that’s a thought.

En ég ætla nú samt aaaaað synda smá!

útaf hné!  Ræði það ekki frekar.  Þarf að vera í betra andlegu jafnvægi til þess.  En niðurstaðan er engu að síður sú að ég þarf að léttast og þarf ég hvorki sónar né lækni til að segja mér það!

Spurningin er bara hvað ætla ÉG að  gera í því?

Spennandi ekki satt.

Éta kannski svoldið meiri harðfisk með smjöri?  Já eða hinn helminginn af baquettinu – já það á klárlega eftir að fullkanna þá leið!

Vona að hún Sigurlín mín eigi barnið á milli verkfallsdaga hjá ljósum – já og hún Ásta Björk mín líka.  

Oh my god

Jæja föstudagurinn var nú ekki alveg minn dagur. Ég var æst, illa upplögð, þreytt og áhyggjufull út af öllu mögulegu! Fór samt að synda pínu lítið – því það er jú á æfingaáætluninni – geystist svo á Selfoss, sótt vigt sem næði að bera mig, fór í sjúkraþjálfun, afhenti matardagbók og steig á vigtina án þess að kíkja!

Þegar ég ætlaði að taka hana saman – þá bara stóð helv… talan enn á vigtinni og hún var skoho ekki falleg! Í fyrstu bara trúði ég henni ekki og ákvað að beita töfrum og þykjast ekkert hafa séð! Gleyma þessu – þetta væri bara bull tala hvort sem er en það gekk ekki vel og þegar heim var komið helltist skömmin yfir – reiðin yfir að mistakast allt og vera ekki að standa mig í neinu – því eins og ég hef sagt þá einhvern veginn hef ég skipað vigtina dómara yfir lífi mínu. Ef hún er góð þá er ég góð á flestum sviðum.

Þar sem ég sat þarna í algjöru rusli og ömurleikinn helltist yfir mig í stórum gusum reyndi ég að rifja allt það upp sem mögulega gæti hjálpað mér. Hvað kennir OA, hvar kemur æðri máttur inn – er hægt að sleppa tökunum og treysta? Treysta því að með því að vera æðrulaus og aumjúk þá geti maður sleppt tökunum og treyst að hlutirnir á amk sæmilegasta veg?

Það væri jafnvel hægt að biðja – biðja um að óttinn vonbrigðin og svekkelsið sé tekið frá manni og æðruleysið verði ráðandi. Jamm ég reyndi allt þetta. Og á endanum eftir nokkrar klukkustundir var ég orðin sæmilega róleg – sátt við matardagbókina, hreyfinguna og tilbúin að vinna áfram í trausti þess að ég sé að gera það sem ég get. Stundum gengur vel og stundum gengur verr – og þannig verður það alltaf.

Ég hef verið að velta því fyrir mér hversu gáfulegt það sé að fara í þennan sónar á hnénu – láta lækni segja mér að ég sé of feit og ekki við öðru að búast en ég finni til! Ekkert hægt að gera og bla bla bla… En sjúkraþjálfarinn segir að ég eigi að fá greininguna, svo spili ég bara með í leikritinu – Inga þú ert of þung! og jafnvel sýnast undrandi við fréttirnar ;-). Híhí það hljómar svoldið vel.

Ég og Palli fórum á hjólinu að bera út seinni partinn í gær og þannig verður þetta ágætis hreyfing – í vondu veðri er alveg hægt að fara á bílnum bæði á laugardagseftirmiðdögum og á mánudagsmorgum – annars er hjólið fínt. Hitaeiningarnar hrúgast inn hjá Polla en hann hefur ekki átt stað í hjarta mínu undanfarið – jafnvel verið að hugsa um að nota hann en ég ætla nú að halda sambandinu áfram við hann -).

Ég er hrædd um að ég verði að fara að vinna í dag – ég fer á trúnaðamannanámseið í fyrramálið og í myndatökuna á þriðjudag. Jamm nóg að gera 😉

Það var ótrúlega skemmtilegt á blakæfingu í gær og ég hreyfði mig ;-). Það segja nefnilega sumir að konurnar á blakæfingunni séu lítt hreyfanlegar! Við verðum bara alveg bit ef boltinn lendir ekki beint á okkur híhíhí. En í gær vorum við bara fjórar – og tókum 2×2 á litla vellinum þar sem boltinn var gripinn, blakað til hins og hann aftur til baka og svo yfir. Gaman að því – hnéð ekki alveg ónýtt en slæmt.

Blaðburðurinn gengur vel – frábært veður í dag. Ég vona að ég hafi ekki gert neinar gloríur ;-).

Þetta er eiginlega alveg komið hjá manni – verst að þurfa að elta þessa kerru út um allt ;-). Ekki gott að bera blöðin – bæta á sig kg þegar maður er að reyna að losa líkamann við þyngdina.

Og svo er bara komin helgi – það er ekki slæmt

….og rosalegar áhyggjur af því að fara á vigtina. Vigtun er einhvern veginn birtingarform alls þess sem ég vildi að ég væri en er ekki. Og hún stimplar mig alltaf sem glataða. Ég geri það sem sagt.

Þið ættuð að vita pælingarnar, áhyggjurnar, hjartsláttarköstin og kvíðaköst sem ég hef fengið yfir þessu að ætla að athuga þyngd mína á ný. Fuss og svei…

Þráhyggja sem sagt!

En á morgun fer ég á vigt og einhver annar sér töluna og skráir hana og ég vil ekki af henni vita fyrrr en síðar.

Hreyfing, blaðburður og fæðuinntaka gengur allt eftir bókinn og bara vel það svei mér þá. Einbeitt og þá gengur þetta.

Over and out