Author: ingveldureiriks

Hvað er nú það? Ætti maður að vera með einkunni? ja hérna hér – ekki hef ég hugmund um hvað það er….

Ég hef greinilega verið mjög þreytt…

Ég er reyndar svo þreytt að ég er að kafna…

En þetta horfir nú allt til bóta.

Og ég ét ekki alveg það sem mér detttur í hug… og meira að segja dettur mér ekki endilega nein sérstök vitleysa í hug… Er bara nokkuð góð í því enda eins gott því ekki er hreyfingunni fyrir að fara… nema morgungöngunni. En ég kem þessu bara ekki við. En ég fer í blak á eftir. Það verður bara hressandi og svo í pottinn.

Og svo er ég að fara til Dísu um helgina að gera jólakort – það verður nú svei mér margt sem þarf að taka með í það allt saman….

Jóladiska… þó ég viti að Aldís þolir ekki að hlusta á jólalög svona snemma þá er nú samt ekki hægt að gera jólakort án þess að hlusta á jólalög…

Life goes on

Svoldið mikil törn á minni og kannski er sú stutta bara farin að sakna þess að gera bókstaflega ekki neitt!

Ég stefni á að lifa hefðbundnu lífi í næstu viku. Hreyfing mataræði og det hele….

Ég er búin að gera svo margt undanfarið að ég er eiginlega alveg hissa á mér.

Og ætti maður bara að vera með einkunni….?

Kannski

Ykkar Inga

Eruð þið búin að fatta igoogle.com? Hrein snilld

Jæja þá er búið að jarða hann Jón Kristleifsson, blessaðan. Það eru sérstök verkefnin sem fólki eru farin en svona er þetta víst en það er alveg klárt að þau eru ekki auðveldari fyrir það.

Athöfnin fór fram í Reykholtskirkju, en þar söng Jón oft enda virkur í kórstarfinu þar og í Kammerkórnum. Það var gríðarlegt fjölmenni við athöfnina eða 740 manns og 550 þeirra fengu sér hangikjöt í Logalandi í minningu hans. Aldís stóð uppi allan daginn, ég veit ekki hvernig hún fór að því en hún gerði það blessunin.

Ég vil þakka ykkur öllum sem hafið sýnt mér stuðning og sent mér hlýjar kveðjur og hugsanir. Þær skipta svo sannarlega máli á stundum sem þessum.

Enn er þetta afskaplega óraunverulegt. Eiginlega alveg óhugsandi. Blessaður karlinn.

Ég kom heim í gærkveldi og svaf vel í nótt. Nú paufast ég í gegnum námsmatsskjölin og prófin og reyni að koma þessu heim og saman fyrir þriðjudaginn en þá þarf ég að senda möppurnar heim. Þetta hefst allt saman. Það verður ekki við allt ráðið og ég held maður átti sig ekki á því hve skellurinn er stór. Heilinn er svo merkilegur – hann setur allt í fost og svo þiðnar allt í rólegheitunum.

En áfram með smérið – kíkjum á skriftina hjá krökkunum.

Það mega bara vera 3000 orð í hverri minningargrein – það er svei mér stutt þegar maður er ritóð eins og ég er. Ég stytti hana samt og hún er hér fyrir neðan en óstytta er hér fyrst.
_________

Ég sit hér í tölvunni hans Jóns líkt og ég gerði stundum þegar ég kom í Borgarfjörðinn til hans, Dísu og strákanna. Eini munurinn er að nú er Jón hvergi nærri – og þó einhvern veginn allt um kring. Það voru stundum einhver árans vandræði með tölvuna – því rétt eins og tölva er siður þurfti svolítið að dekstra vélina til, við og við. Mér var það bæði ljúft og skylt. Það var ekki oft sem ég gat lagt hönd á plóginn hans Jóns. Hann sá um sín mál sjálfur og betur en margur.

Á skrifborðinu eru minnismiðar frá Jóni, við hlið mér eru snyrtilega raðaðir geisladiskar, útivistarbækur og kort, Borgfiskar byggðir og nótur af ýmsu tagi. Nýir gönguskór, – enn í kassanum. Græjur til ýmissa hluta. Jón var nefnilega tækjakarl af guðs náð og vildi bara það besta.

Ég sé á öllu að síðustu dagar hafa verið annasamir, ekki skorti verkefnin. Við óttumst það flest að fá slæmar fréttir af fólkinu okkar. Kvíðinn lúrir undir niðri og manni bregður við þegar hringt er um nótt eða árla morguns. Eru Palli og börnin mín örugg, ættingjar eða vinir? En oftast eru erindin sem betur fer meinlaus og kvíðinn óþarfur.

Alveg þangað til allt í einu.

Hildur systir birtist við hlið mér þar sem ég renni í hlaðið heima. Hún hefur greinilega beðið eftir að hitta mig. ,,Það eru slæmar fréttir úr Borgarfirðinum. – Hann Nóni dó í nótt.” Hver eiga viðbrögðin að vera við slíkum fréttum? Grátur, reiði, angurværð, samúð með Dísu systur og strákunum? ,,Hvaða vitleysa er þetta?” varð mér einfaldlega að orði. Þetta gat ekki verið satt. Engin viðbrögð kann ég við slíkum fréttum sem systir mín færði mér þennan dag.

Hvaða vitleysa er þetta?

Jón og dauðinn eiga enga samleið í huga mínum. Maður leggst til hvílu eftir að hafa átt góða stund með vinum og vaknar ekki aftur. Fötin liggja saman brotin á stól, tannburstinn á hillunni, skórnir í forstofunni. Minnislistinn við símann….

Og hann vaknar ekki meir. Konan liggur við hlið látins manns síns og verður einskis vör í myrkrinu – ekki fyrr en það tekur að birta. Biður vísast Guð um hjálp, hleypur í næsta hús og nær í móðurbróðir hans, lækninn – en ekkert er hægt að gera. Nóni var löngu dáinn. Systir mín elskuleg, hringir í prestinn og biður hann að koma og veita ástinni sinni líf á ný.

Enginn má sín nokkurs og áfallið síast in. Hægt fyrstu dagana en hversdagsleikinn tekur við og stórt stykki er horfið úr heildarmyndinni sem verður að taka á sig nýtt form. Manni er líklega ekki ætlað að skilja þetta. Svona er einfaldlega lífið, það á sér þessar tvær hliðar. Nú er bara að læra af þessari bitru reynslu.

Verum góð hvert við annað og gefum okkur tíma til þess að vera saman. Hugsum um heilsuna, lifum lífinu. Það veit enginn hvað morgundagurinn ber í skauti sér.

Ég skil ekki í því að hann Nóni sé dáinn. Kannski er okkur ekki ætlað að skilja það. Hver fær skilið að maður leggist til hvílu að kvöldi og vakni ekki framar til þeirrar tilveru sem á eftir að færa honum og samferðarmönnum hans svo margt?

Jón naut gjafa lífsins. Hann hafði mikið dálæti á íslenskri náttúru og þeystist um fjöll og firnindi, láð og lög en ekki síður á tveimur jafnfljótum. Útivistarmaður af lífi og sál. Áhugamaður og iðkandi heilbrigðs lífernis. Alltaf á iði, alltaf að bauka eitthvað. En eitt var öllu ofar og það var fjölskyldan hans. Hann var faðir og félagi drengjanna sinna þriggja og aldrei leið honum betur en þegar þeir voru með honum í ferðalögum eða heima við. Stórfjölskyldan skipaði einnig stóran sess í lífi hans og samband bræðranna þriggja frá Sturlu-Reykjum, Jóns, Snorra og Jonna var einstakt. Samheldni og virðing einkenndi öll þeirra samskipti. Samband Jóns við móður þeirra var einnig afar gott og sú góða kona hefur enn misst mikið, við fráfall Jóns. Hún líkt og þið öll eruð í huga okkar, kæru vinir.

Leiðir okkar lágu saman í rúm 20 ár, um jól og áramót. Útilegur á sumrin og samvera um helgar á vetrum. Þetta þökkum við fyrir. Minningarnar um dorgveiði á ísilögðum vötnum Arnarvatnsheiðarinnar gleymast seint og enn sé ég Jón kíminn á svip segja Páli sögur. Við höfðum mælt okkur mót þann 17. nóvember, enda alltof langt síðan við hittumst síðast. Þá ætluðum við að hafa það notalegt saman. Við komum, hugsum til Jóns og gjafa hans. Hvíl í friði kæri mágur og samúðarkveðjur til ykkar allra kæra fjölskylda, Ingveldur, Páll, Ragnheiður og Aðalsteinn
_________

Ég sit hér í tölvunni hans Jóns líkt og ég gerði stundum þegar ég kom í Borgarfjörðinn til hans, Dísu og strákanna. Eini munurinn er að nú er Jón hvergi nærri – og þó einhvern veginn allt um kring. Það voru stundum einhver árans vandræði með tölvuna og mér var það bæði ljúft og skylt að dekstra við hana. Það var ekki oft sem ég gat lagt hönd á plóginn hans Jóns. Hann sá um sín mál sjálfur og betur en margur.

Á skrifborðinu eru minnismiðar frá Jóni, við hlið mér eru snyrtilega raðaðir geisladiskar, útivistarbækur og kort, Borgfiskar byggðir og nótur af ýmsu tagi. Nýir gönguskór, – enn í kassanum. Græjur til ýmissa hluta. Jón var nefnilega tækjakarl af guðs náð og vildi bara það besta.

Ég sé á öllu að síðustu dagar hafa verið annasamir, ekki skorti verkefnin. Þau slógu mig tíðindin sem Hildur systir mín færði mér af andláti hans. Hver eiga viðbrögðin að vera við slíkum fréttum? Grátur, reiði, angurværð, samúð með Dísu systur og strákunum? ,,Hvaða vitleysa er þetta?” varð mér einfaldlega að orði. Þetta gat ekki verið satt. Maður leggst til hvílu eftir að hafa átt góða stund með vinum og vaknar ekki aftur. Konan liggur við hlið látins manns síns og verður einskis vör í myrkrinu – ekki fyrr en það tekur að birta. Biður vísast Guð um hjálp, hleypur í næsta hús og nær í móðurbróðir hans, lækninn – en ekkert er hægt að gera. Nóni var löngu dáinn. Systir mín elskuleg, hringir í prestinn og biður hann að koma og veita ástinni sinni líf á ný. Enginn má sín nokkurs og áfallið síast in. Hægt fyrstu dagana en hversdagsleikinn tekur við og stórt stykki er horfið úr heildarmyndinni sem verður að taka á sig nýtt form. Manni er líklega ekki ætlað að skilja þetta. Kannski er okkur ekki ætlað að skilja þetta. Svona er lífið, það á sér þessar tvær hliðar. Jón naut gjafa lífsins. Hann hafði mikið dálæti á íslenskri náttúru og þeystist um fjöll og firnindi, láð og lög. Útivistarmaður af lífi og sál. En eitt var öllu ofar og það var fjölskyldan hans. Hann var faðir og félagi drengjanna sinna þriggja og aldrei leið honum betur en þegar þeir voru með honum í ferðalögum eða heima við. Stórfjölskyldan skipaði einnig stóran sess í lífi hans og samband bræðranna þriggja frá Sturlu-Reykjum, Jóns, Snorra og Jonna var einstakt. Samheldni og virðing einkenndi öll þeirra samskipti. Samband Jóns við móður þeirra var einnig afar gott og sú góða kona hefur enn misst mikið, við fráfall Jóns. Hún líkt og þið öll eruð í huga okkar, kæru vinir. Að baki er samvera í rúm 20 ár, um jól og áramót. Útilegur á sumrin og heimsóknir. Minningar um dorgveiði á ísilögðum vötnum Arnarvatnsheiðarinnar gleymast seint og enn sé ég Jón kíminn á svip segja Páli sögur, þeim leiddist ekki andartak félagsskapurinn. Við höfðum mælt okkur mót á ný þann 17. nóvember. Við komum þá í Borgarfjörðinn, hugsum til Jóns og gjafa hans. Hvíl í friði kæri mágur, Ingveldur, Páll, Ragnheiður og Aðalsteinn

…og námsmat… er á huga mínum.

Ég var heima í dag – ég segi eins og sonur vinkonu mínnar sagið einn daginn þegar hann kom fram kvefaður: ,,Mamma ég held ég sé bara alveg ónýtur!“ Það er ekki auðvelt að vera í kennslu í svona ástandi. Þetta er náttúrulega bara algjörlega hörmulegt með hann Jón þennan orkufulla mann sem hljóp um allar koppagrundir, elskaði náttúruna og ferðalög. Alltaf á iði. Ég veit ekki hvað þetta á bara að þýða?

Annars er það af mér að frétta að ég er aðeins byrjuð að léttast. Ég hef fengið inn á Reykjalundi 12. eða 13. janúar og verð þar innlögð í 5 vikur. Það þýðir ekkert fyrir mig að vera heima 2 daga á milli meðferða – þá myndi ég bara gera 5 daga skammt á tveimur dögum og vera alveg í sömu steypunni.

En mér finnst eins og ég hafi unnið í happdrætti að komast þarna inn svona fljótt. Læknirinn sem ég hitti í gær var mjög ánægður með okkur Baldur – sagði að við hefðum náð algjörlega stórkostlegum árangri. Jamm – það er gott að heyra það frá einhverjum sem vinnur með offitusjúklingum daginn út og inn – hann hlýtur að vita eitt og annað. Það var mjög gott og gaman að tala við hann. Og hann bauð mig bara velkomna strax! Frábært.

Svo eru aðrar þrjár vikur í ágúst. Jamm – það er ekki auðvelt að vera kennari og í burtu í ágúst og í febrúar í námsmatinu – ég ætla bara ekki að hugsa um það.

Ég fer í Borgarfjörðinn á morgun og verð líklega bara fram á sunnudag – sem svo sem segir mér að ég þarf eitthvað að fara að hugsa um föt og svoleiðis nokkuð….

…og ég að sigla inn í mitt árlega volæði. En nú er ég ýmsum tækjum búin. Sálfræðing, viðtöl á Reykjalundi, sjúkraþjálfara, blaðburði, verkjatöflum, góðum vinnustað…

Það sem er aftur á móti með verra móti: Samkomulag við makann (sérlega bágborið um þessar mundir), of langur vinnudagur, peningaáhyggjur humongous – er að leita á náðir ráðgjastofu – þetta lagast greinilega ekki af sjálfu sér og ekki er ástandið á dráttarvöxtum og öðrum vöxtum til þess að bæta út…, verð á vetrardekkjum undir Subaruinn já og eitthvað svona smálegt annað… En þetta er sem sagt heldur verra en t.d. í fyrra. Annað er líka betra þó fótaverkir séu ömurlega miklir núna þá er ég ágætlega göngufær – bara vont að standa upp og byrja ;-). Ég veit hvernig ég get lagað það – hreyft mig meira og teygt betur og nýtt mér heitu pottana hér á Borg betur (en þá kemur þetta aðeins að vinnudeginum langa….) Ég hef ekki lést neitt í ár…. og það er alveg sama hvað ég rembist ég bara virðist ekki geta lést. Merkilegur fjandi. En nú er að blása til sóknar á ný… Ég hef jú ekki borðað nammi í 2 mánuði og eina viku – það skilar mér að vísu engu í léttingi – gæti því alveg bara borðað mitt nammi og notið þess því þó það sé farið út og ekkert annað inn í staðinn þá stendur allt pikkfast fyrir því.

Ég gæti sem sagt alveg geðbilast út af þessu… argh pargh

Ég veit að mig langar alltaf að hætta að kenna í nóvember. Svo ekki taka mark á mér þegar ég segist ekki nenna þessum akstri hingað og ég verð að kenna á Selfossi næsta vetur. uss fuss bara blaður og fjas út í loftið að tala svoleiðis. Ekki hægt að ræða við mig um slíkt fyrr en í apríl.

Ég er að gera handavinnu og það finnst mér skemmtilegt og ég á algjörlega yndislega vinnufélaga – rétt eins og ég átti í Sunnulæk. Meira hvað maður er heppinn með svoleiðis.

Það eru því nokkrir ljósir punktar í þessu öllu saman. Það er bara að taka eftir þeim og horfa á þá en ekki þessa slæmi. En

Ég var að æfa mig í æðruleysi og auðmýkt í sumar.  Ég held ég þurfi að æfa mig meira í því þó ég hafi nú náð að bæta mig svolítið.

Einhvern tímann í sumar – ég man ekki hvenær – vísast á einhverjum bömmernum fór ég til Péturs í Laugarási og bað hann  um að senda mig á Reykjalund. Mér veitti ekki af stuðningnum til þess að ganga í endurnýjun lífdaga í lífsstílsbreytingunni minni.

Ég fékk svo bréf á föstudaginn frá Reykjalundi.  Ég á að mæta á göngudeild í viðtal við hjúkrunarfræðing og svo vikur síðar eða svo til læknis. Á Reykjalundi er bæði verið að vinna með sjúklinga sem vilja fara í magaaðgerðina og hina sem vilja spreyta sig án aðgerða.  Ég er í þeim hópi enn sem komið er að minnsta kosti.  Kannski tekst þeim að sannfæra mig um annað – kannski er spennandi að losna við verkina í vöðvunum mínum og hina nýju hnépínu sem ég finn fyrir.

En erfiðast af öllu þykir mér að þurfa að fara á vigt og ræða þyngd mína við nýjan.  Mér finnst bara fínt að þetta sé á milli mín og Baldurs og þó aðallega bara hjá Baldri því ég stíg bara á vigtina og kíki ekki neitt.  En ég er bara kannski orðin nógu sterk til þess að láta ekki vigtina vera dómarann í mínu lífi.  Svo veit ég ekki alveg hvort ég sé tilbúin að láta aðra vasast í mínu lífi eins og ég þarf að gera ef ég fæ að fara á Reykjalund…  En ég veit að það er bull – því stuðninginn vil ég hvort sem það er Reykjalundur, sálfræðingur eða sjúkraþjálfarinn minn blessaður.  Eða þið öll sem fylgist með mér á blogginu – vinir mínir og samstarfsfólk.

En ég er nú ekki komin á Reykjalund enn svo við skulum láta það liggja á milli hluta enn um sinn.  Reyni heldur að sleppa þessu brauðáti, ostanarti en þetta tvennt er alveg að fara með mig.  Ég er nokkuð dugleg á öðrum sviðum – hreyfingin mætti vera meiri og grænmetið sömuleiðis en ég á erfitt með að koma hreyfingunni í 4 daga + blaðburður – en ég hef nú náð þremur af fjórum þessa viku svo ég er ekki alveg á bömmer.

Matardagbók á morgun og einbeitingin verður að vera nokkur því það er námsmatsvika ;-). Þær eru nú alltaf svolítið spes.

Ekkert nammi síðan 21. ágúst.  Víhí einhvern tímann hefði ég nú verið ánægð með það.

Hér um daginn hlustaði ég á Davíð Oddsson í Kastljósi. Ég sannfærðist endanlega um það að maðurinn væri ekki í lagi og ætti greinilega ekkert með það að stjórna þessu landi lengur – og hvað þá úr sæti seðlabankastjóra. Ég bókstaflega stóð (og já ég raunverulega stóð) á öndinni þegar ég horfði á manninn.

Þegar ég kom í vinnuna daginn eftir höfðu allir sínar skoðanir á málunum en margir sögðu sögur af því hvernig þeim eða þeirra nánustu leið betur eftir að hafa horft á þáttinn – Davíð hafð í raun sannfært okkur um að allt yrði í lagi. Mér leið eins og ég hefði verið stödd á annarri plánetu og ég ætti ekki að stíga fæti yfir á þessa plánetu þjóðargjaldþrots því mér tekst ekki að gera mig skiljanlega og ég skil svo sannarlega ekki ástandið. Ég held reyndar að það sé óskiljanlegt. Og gjörsamlega óþolandi að auki.

Þjóðarskúta, strand, skipbrot, strandstaður, brotsjór og enn heldur það áfram – boðarnir ganga yfir okkur.