Author: ingveldureiriks

Halló – föstudagur næstum liðinni. Besti dagur vikunnar að mínu mati alla jafna. Þessi var samt óvenju strembinn og minnti mig á gamla tíma.

Þetta hefur verið svefnlaus vika hjá Ingveldi og þykir mér sem gengið sé full gróflega á það þrek og aukna orku sem hún hefur þó öðlast með breyttum lífsháttum. Ég bara hreinlega hef ekkert sofið síðustu þrjár nætur. Ja sko ekki nema 2 – 3 klst amk og það ekki einu sinni í einni lotu. Og mér líður svo sannarlega svoleiðis núna – enda ekki að furða.

Í nótt hringdi dóttir mín í mig algjörlega miður sín af verkjum og vanlíðan og sagði að sér hefði liðið illa í tvo daga. Ég bað hana að koma heim frá kærastanum kæra og vera hjá mér svo ég gæti fylgst með henni. Ekki leist mér nú á blikuna og úr varð að við fórum til Reykjavíkur til gömlu góðu læknanna á barnadeildinni og Ragnheiður fór í alls kyns rannsóknir frá 11 að morgninum til 10 um kvöldið. Þetta var nú meiri maraþon dagurinn.

Útilokaðir voru nýrnasteinar sem þeir héldu að e.t.v. hefðu getað verið að hrella hana og vonandi dugir henni bara að skipta um lyf. Stóra rannsóknin fer svo fram síðar í mánuðinum eða í október.

Þessi ferð rifjaði upp bernsku hennar – og spítalaferðirnar, námið í Kennó, Palli á sjónum, blankheitin og ég bara skil ekki hvernig ég komst í gegnum þetta. Þvílíkar hetjur sem við höfum verið – og Ragnheiður að sjálfsögðu sú mesta. Þetta var ekki alltaf auðvelt skal ég segja ykkur. Langveik börn krefjast gríðarlegrar umönnunar og heimilið er allt mótað af umönnun þess. Og ég sver að mér þótti þetta ekkert mál á meðan á þessu stóð – þetta var bara eins og hvað annað – ekki vandamál heldur bara verkefni.

Einn dagur með veikt barn sem þó er allt í einu orðið 17 ára var kærkomin áminning um það hvað við eigum gott, hvað allt gekk vel og hvað við erum heppin að eiga hvert annað og söguna okkar saman. Við höfum svo sannarlega komist vel frá þessu verkefni.

Guð gefi að framhald verði á.

Það er ekki fyndið hvað er mikið um að vera hjá mér – á maður að hafa tíma til að vinna? Eins gott að ég komi því við næstum hvar og hvenær sem er :D.

Jarðaför í dag á Þingvöllum í fallegasta veðri og fjallasýn sem ég minnist.

Fundur um flutning unglingastigs til Sunnulækjar í gær auk snyrtistofuferðar – kláraði gjafakortið sem ég fékk þegar ég var fertug. Ojá.

Fór langa leið í heimsókn í gær og kom seint heim.

Horfi á Magna allar nætur.

Ganga með Bjart.

Hver hefur tíma fyrir Styrk?

Er að fá tremma yfir því að hafa ekki farið í gær og ekki í dag heldur – í fyrsta sinn síðan í byrjun apríl sem ég hef ekki farið þrisvar sinnum í viku í Styrk – utan eina viku í maí í vor þegar allt var vitlaust í íþróttadögum og vorferðum. Mér líður eins og stórglæpamanni. Ætla því í sund núna – reyna að synda svolítið með blöðkunum og liðka mig – er ferlega illt í kálfunum og undir vinstri fætinum. Er barasta hölt síðan í upphafi vikunnar.

En sem sagt. Kveð að sinni og til hamingju Íslendingar – you make me proud, það er dásamlegt að vera hluti af þjóð sem fer á annan endann og kýs Magna heila nótt og heilan dag – var nema von að maðurinn yrði efstur.

Kveðja Inga

…verður ekki betra get ég sagt ykkur. Ég bara get sagt ykkur það að ég Á að fara reglulega í nudd. Það er bara ekkert venjulegt hvað mér líður vel eftir það (ekki endilega á meðan á því stendur, annað hvort væri það nú). Og svo var áreiðanlega eitthvað hláturgas í loftinu í Styrk í hádeginu í dag – því ég var bókstaflega tístandi og pískrandi eftir að ég kom upp í skóla af tómri vellíðan. Ég sem sagt fór aðeins á ógeðstækið mitt og hjólið í hádeginu áður en ég fór í nuddið (og afhenti matardagbókina – iss Baldur er kominn með einhverja nýja aðferð – kill her with kindness held ég hún heiti þannig að það var ekkert mál að fara yfir hana tíhíhí). Heyriði mig og ég svitnaði svoleiðis á þessum 20 mín að ég hef varla lent í öðru eins – dásamlegt. Mér er farið að líða svo vel eftir hverja göngu á morgnana og líkamsræktarferð að það er hrein unun. Miklu meira gott en vont núna – svona hefur þetta verið í hálfan mánuð – sem þýðir að vellíðanin eftir æfingarnar – ekki þessi vó ég stóð mig vel ég er að hreyfa mig heldur þessi djúpa inni í sér – þessi ótrólega sæla og fullvissa um að maður ráði við aðstæður og sé bara í góðum málum – unaðsleg tilfinning. Er það ekki endorfín – amk er það eitthvað líkt eiturlyfjum ef ég hef lesið um virkni þeirra rétt – í dag var ég amk í einhvers konar trippi. Og nú er ég farin að sofa og ætla að reyna að kjósa Magna í nótt þar til ég verð blá og gul. Ég sé að þetta er komið á Windows live messenger líka – þe að kjósa – er til vinstri á contact listanum.

Blogger vill ekki setja inn mynd – geri það þá síðar.

Nú er ég komin í 17 tíma af vinnu -inneigninni minni 😀 Gengur vel að saxa á hana. Það gengur líka ágætlega að vera ekki sturluð úr geðvonsku – ojá.

Er búin að borða hæfilega gott í dag bara – þá er bara að þreyja kvöldið – þau eru oft ansi skrítin og strembin.

Munið að kjósa Magna á morgun aðra nótt þe – mikið atriði skal ég segja ykkur. Nú er að koma straksa á teppið.

Jæja ekki meira í bili – en hafið þið tekið eftir stigvélinni? Að vísu bara á stillingu 3(4 stundum) en samt – bara gott. Ha hu humm

Það er nú bara ekki neitt venjulegt hvað maður getur verið geðvondur. Ég held að geðvonskan mín og frekjuköst séu hreyfiafl. Þegar ég er geðvond þá leiðist mér það svo mikið að ég verð að skoða afhverju ég er geðvond og gera eitthvað í því. Jábbs ég held það bara.

En sem sagt. Í þetta löngu geðvonskukasti sá ég að það yrði að halda áfram að bregðast við. Maður verður að vinna sig útúr vandanum. Og eins og ég komst að í gær þá er það ég sem geri það.

Ég fór því út að labba í morgun með Bjart, hélt áfram að þvo, fór svo í sund og synti oggu pínu pons og svamlaði um í pottunum til að láta líða úr sál og líkama. Það var dáindis gott. Braut svo saman allan þvottinn þegar ég kom heim og setti hann inn í skápa og tók meira að segja úr uppþvottavélinni – sem er mjög erfitt þegar maður er geðvondur og heitir Ingveldur.


Ákvað svo að fara EKKI út í skóla í dag (veit að ég sýp seyðið af því í vikunni…) en ég reyni bara að vakna fyrr í fyrramálið og vinna upp Styrkferðina og mæta svo eftir hana aftur í vinnuna. Og verð út vinnutímann. Jábbs líst vel á það bara.

Þýðir ekki að fjargviðrast og breyta svo engu – a.m.k. í dag tókst mér að vinna minna. Ég á gáfulegt í kvöldmatinn og allt. Þetta er allt að koma bara – við skulum segja það.

Ok enn geðvond en nú skulum við líta öðruvísi á málin:

Ég er dugleg

Ég get breytt því sem ég vil breyta

Ég get lést – það eru ekki galdrar heldur vilji

Ég get farið í Bónus og verslað

Ég get hætt að vinna eins og brjálæðingur

Ég get tekið til í kringum mig

Ég get komist á beinu brautina á ný

Ég á fullt af góðum stuðningsmönnum sem geta hjálpað mér

Ég get, ég vil kennt gömlum hundi að sitja… – sjálfri mér.

Það er nú bara þannig að stundum er ekkert gaman að vera ég. Ekki það að það þurfi allt að vera skemmtilegt. Mér þætti bara betra ef það væri ekki alveg svona leiðinlegt. Og hver getur breytt því – nú ég. Alltaf ég. Afhverju tekur ekki einhver það bara að sér að breyta því sem að er FYRIR mig? Það myndi ég vilja þó vísast væru lausnirnar ekki alltaf mjög góðar. Ég er hvort sem aldrei ánægð með neitt. Sigh

Þið skuluð ekki vera að hrósa mér neitt fyrir dugnað á næstunni. Ég hef verið að baða mig upp úr hrósinu og notið þess að gera ekki neitt. Hrós virkar nefnilega öfugt á mig á stundum. Þá fer ég að halda að ég hafi efni á því að gera ekki neitt. Ég sé hvort sem er svo dugleg.

Það er allt í vitleysu: matar-æðið, hreyfingin, vinnutíminn, heimilishaldið, fjölskyldumálin, fjármálin, garðurinn, bíllinn, já svona gæti ég haldið áfram….

og allt þetta á ég að laga – því í mér býr krafturinn. Hætta að segja oh þetta er ekkert erfitt var einu sinni sagt. Og ég er ekki einu sinni viss um að þetta sé sérstaklega erfitt – það er bara að gera það – og gera það ein. Stundum þægi ég svolitla hjálp. Stundum finnst mér ég vera svolítið á eyðiskeri og ég er ekki endilega sérlega góður félagsskapur alltaf.

En hvað er maður svo sem að röfla – það eiga margir erfiðara en ég – ég á ekki einu sinni neitt sérstaklega erfitt….

Og nóg er af fólkinu sem er alveg dásamlegt við mig. T.d. bjargaði hún Þórunn mín mér frá mesta geðvonskukasti síðari tíma í gær – eftir að ég hafði níðst á aumingja Vilborgu í Styrk svo ekki sé minnst á gusurnar sem ræfilstuskan sem verður að kalla sig sjúkraþjálfarann minn fékk yfir sig. Christ….

Kannski bara eins gott að ég sé ein heima- náttúrulega að gera eikki neitt – nema þvo – búin að þvo 6 vélar í dag held ég svei mér þá – setti bara á kurz og þá kemst ég kannski í gegnum hauginn.

Hvað finnst ykkur að ég ætti að gera varðandi Aðalstein? Hann hef ég ekki séð síðan um miðjan dag í gær – heyrði í honum í nótt og svo ekki meira. Veit varla hvar hann er – eða hvort hann sé í lagi eða hvað. Ég er bara búin að ákveða að láta sem ekkert sé að sinni svo ég verði ekki endanlega vitlaus. Ætti ég að setja hann í straff – ekkert busaball – læsa hann inn á baði? henda í hann eggjum? láta hann eiga sig?

SVei mér þá alla mína daga….

Það er sem ég segi – það er bara ekkert endilega gaman að vera ég stundum!

When you try your best but you don’t succeed
When you get what you want
but not what you need
When you feel so tired
but you can’t sleep
Stuck in reverse.
And the tears come streaming down your face
When you lose something you can’t replace
When you love someone but it goes to waste
Could it be worse?

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you

And high up above or down below
When you’re too in love to let it go
But if you never try you’ll never know
Just what you’re worth

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you
Tears stream, down on your face
When you lose something you cannot replace
Tears stream down your face
And I..Tears stream, down on your face
I promise you I will learn from my mistakes
Tears stream down your face
And I..

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you.