Söngurinn

Ég tók upp dáinn þrastarunga áðan.

Agnarsmáan

lífvana.

Ég hafði horft á hann

draga andann í síðasta sinn.

Bara rétt áðan.

Brjóstið lyftist, hratt –

seig.

Hann lagði höfuðið undir vænginn

og frá brjóstinu leið agnarsmár

lífsins neisti.

Hann bað ekki um meira

en fá að syngja um stund.

Ég hefði viljað heyra meira.