Month: júlí 2017

Ég tók upp dáinn þrastarunga áðan.

Agnarsmáan

lífvana.

Ég hafði horft á hann

draga andann í síðasta sinn.

Bara rétt áðan.

Brjóstið lyftist, hratt –

seig.

Hann lagði höfuðið undir vænginn

og frá brjóstinu leið agnarsmár

lífsins neisti.

Hann bað ekki um meira

en fá að syngja um stund.

Ég hefði viljað heyra meira.

Það er best að líta í kringum sig þegar dvalið er í svartnættinu þó útsýnið sé takmarkað, jafnvel ekkert.

Draugar í hverju horni.

Vanmátturinn lamandi.

Meira að segja augun þreytast á myrkrinu.

Ljósgeisli kitlaði nefið, ,,það eru til hjálpartæki.“

En tilhvers?

Nú þegar allt er breytt

myrkrið svartara

þéttara

verra.

Hringavitleysan í huganum hefur náð yfirhöndinni.

Don’t believe everything you think,

sagði einhver.

Stundum þarf einfaldlega að viðurkenna

uppgjöf.

Sagði annar.

 

Það er þannig að fjarri vígvellinum verður ekki komist,

nema þá niður í og undir  svörðinn…

Uppgjöfin  algjör.

Upprisa  ómöguleg.

Skömmin yfirþyrmandi.

Lausninarnar fjarri.

Botninn veitir ekki einu sinni viðspyrnu.