Víhí og vóhó

Sko ég hef svolítið – obbupons pínku bissí…  Og þá er maður svo ótrúlega upptekin af því… sér ekki upp úr haugnum.  En ég er sem sagt á þeim stað sem ég var hér um árið þegar ég kláraði lokins grunnnámið – að það var hvíld að fara og brjóta saman þvott og taka til… sigh.  Nema nú gef ég mér ekki tíma til þess – bara vinn og vinn og vinn og læri svo og læri svo og læri svo…  og ákvað að hreyfa mig bara ekki neitt…. það er allt of tímafrekt.  Og það að hreyfa sig ekki neitt merkir sko samt að ég fer með moggann í svona 30 mínútur (við palli erum sko farin að fara í bæði hverfin saman svo það taki því að fara þetta – þetta var bara orðið 10 mínútur hvor helmingur og það er allt of lítið til að það taki því að dubba sigupp árla morgun..) og í blak .  En síðan 3. nóv hefur lítið annað verið í hreyfingunni.  Þetta var alveg meðvituð ákvörðun því ég hafði svo ofboðslega mikið að gera og ég ætla ekki að renna á rassinn með þetta…  20 einingar skulu í hús nú í haust.

Og ég skal sko segja það upphátt og í hljóði að þetta geri ég mér aldrei aftur!  Ég skal drullast í sund, ræktina eða hvað eina sama hversu langan tíma það tekur því ég er gjörsamlega ónýt eftir þessar æfingar mínar – eða æfingaleysi öllu heldur.  Ég var að vísu farin að finna til í mjöðmunum áður, hnén aum og svona sitthvað af vöðvafestingum að frétta – en boy oh boy, þetta var of mikið.  Ég er með þvílíkan höfuðverk, sé varla úr augunum út svona á stundum – dísuss.  Herðarnar bólgnar og háslrígur og vöðvabólga dauðans … hljómar allt frekar kunnuglega!  Þangað ætla ég ekki!

Ég fór til Baldurs í dag – þetta er nú meira yndið þessi sjúkraþjálfari sem ég á – ja eða amk hef ;-). Alveg þangað til hann tók eitthvað tæki og beindi því að mjöðmunum á mér!  Ég hélt ég dræpist. Kálfanuddið hér um árið var ekki neitt neitt – já svona ekki mikið.  Ja kannski svipað en þetta var samt ógeðslega vont!  Ég er svo aum í vöðvafestunum í kringum mjaðmirnar að það er ólýsanlegt!  Ég held ég ætli aftur í svonalagað því þetta kom svo sannarlega einhverju af stað.

Nú þar sem ég lá þarna og játaði allar mínar yfirjónir, fúslega og afskaplega grreiðlega fannst nú Baldri eitt og annað hafa breyst frá því ég kom fyrst – í ekki ósvipuðu ástandi, en heldur hressari með líðanina – bara svolítil vöðvabólga sem að mér væri, og ég þyrfti að fá á því bót 🙂 – með nuddi!.  Í dag vissi ég svona meira hvað til míns friðar heyrði vildi hann meina ;-).  væri aðeins betur áttuð híhí.  Kannski það, ég var samt alveg ágæt fyrir næstum fjórum árum síðan, bara fín kona sko!  En vissulega ákveðin viðhorfsbreyting 🙂  hmmm svoldið margir broskarlar.  En jæja sem sagt, ég lifði tímann af og gat jafnvel gengið.  Og þar sem ég kvaddi þá stakk Baldur upp á því að ég færi í ræktina á eftir og léti svo buna á mjaðmirnar nudtækið…  hmmmm það fannst mér nú svolítið góð hugmynd en alveg vonlaus um leið því það var alls ekki á áætluninni.  Þetta átti að vera heima og hvíla dagur eftir að hafa mokað út mestri drullunni….

Passaði sem sagt ekki alveg….

Og þar sem ég kom heim og vissi að ég gat hvorki setið né legið – yrði enginn tími betri en núið að fara og hreyfa sig amk smá… ég yrði jafn þreytt á morgun og það yrði ekki minna að gera þá…

Svo mín dreif sig bara og fór í 27 mín á ógeðstækið sem er sko afrek með mjaðmirnar eru eins og þær eru – ég lyfti ekki enda aum alls staðar eftir nudd og píningar, en fór þess í staðinn í pottinn og synti svo 400 metrana.  Og nú er ég búin að vera – get ekki gengið, get ekki setið, en svona ægilega sæl og ánægð og allt mögulegt!  Og svo á ég líka verkjatöflur og allt mögulegt svo ég er bara í góðum málum…. híhíhí.