Þriðjudagurinn fór að mestu í það að hafa áhyggjur af því hvort veðrið yrði nógu gott til fjallgöngu upp Ingólfsfjall. Ég vissi satt að segja ekki alveg hvort ég vildi að hann rigndi svo hún frestaðist enn um sinn – eða hann hengi þurr svo ég gæti hætt að kvíða fyrir þessari göngu og bara farið hana.
Ég var svo viss um að ég gæti þetta ekki vegna lofthræðslunnar, ég hafði minni áhyggjur af mér sem slíkri – vissi að ef mér yrði illt þá yrði mér bara illt og myndi venjast því eða vera að drepast, skipti svo sem ekki máli því verkir eru bara verkir og ekki sérstök ástæða til þess að fríka út yfir þeim! En þegar ristin gefur sig þá er það svo sem algjört helvíti… ekki er það betra þegar táin mín kræklótta rekst í skóinn og maður getur varla gengið vegna þess – hnén gætu líka verið með derring en ekkert af þessum pælingum var hálfdrættingur á við áhyggjurnar af lofthræðslunni!
Ég var þó búin að rannsaka málin mjög gaumgæfilega – skoða myndir, tala við Áslaugu, Björk og Grím og öllum bar þeim saman í leiðarlýsingunni og jafnvel Baldur var með samhljóma dóma – þetta væri ekki svo slæmt.
En upp fór ég! 4. ágúst 2009 fór ég með Baldri sjúkraþjálfara og Áslaugu göngufélaga upp á Ingólfsfjall og hafði gaman af!
Þau voru því ekki svo galin verðlaunin hans Baldur sem hann lofaði mér síðla vetrar. Ef ég næði 129,9 í lok júlí eins og markmiðið mitt hljóðaði upp á eftir gott gengi á Reykjalundi – þetta þótti hógvært markmið því ég hefði bara þurft að léttast um 250 gr á viku – en sem sagt sem verðlaun fengi ég að fara upp á fjallið, með honum!
Mér þóttu þetta galin verðlaun enda átti ég fullt í fangi með að ganga með Moggann á morgnana í þessar 15 mínútur sem það tekur – og ekki hafði ég nokkru sinni farið upp á fjall til þess að hafa gaman af því. Gat það ekki heldur á þessum tímapunkti. Ekkert sagði þó sú stutta – var farin að þekkja sjúkraþjálfarann sinn – það þýðir lítið að malda í móinn – já eða reka upp frekjurokur, hann fer venjulega sínu fram…. Ég gæti þó látið sem ekkert væri og hummað þetta fram af mér – það væri líka áreiðanlega það mikið að gera hjá Baldri að hann myndi gleyma þessu – hefði klárlega margt gáfulegra við tímann að gera en splæsa honum í mig!
Ég skundaði því til Áslaugar félaga míns frá Reykjalundi og samkennara úr Sunnulæk og spurði hana hvort nú væri ekki að renna upp sumarið þar sem við gengum saman um allar koppagrundir, hæðir og hóla? 
Áslaug tók vel í málaleitanina og við settumst niður og bjuggum okkur til þessa fínu hreyfiáætlun. Ganga tvisvar sinnum í viku – í 40 mín til að byrja með (gat alls ekki meira). Við tókum þátt í kvennahlaupinu ég fór 2 km en hún 5 og ég man að ég mátti varla stíga skrefinu meira ég fann svo til í ristinni og var öll helaum. En það átti nú eftir að lagast því við stöllurnar gengum m.a. næstum 8 km í hrauninu á Þingvöllum í 4,5 klst sem var reyndar ein besta æfingin fótalega séð fyrir fjallið og einnig fórum við á Hestfjall sem er nokkuð brattara en t.d. Mosfellið sem við fórum líka 2 sinnum upp á og gengum um á toppnum á því. Hestfjallsgangan var líka næstum 4 tímar – bíllinn var það langt frá Óbógilinu. Og fleiri leiðir gengum við stöllurnar.
En sem sagt – þegar upp var staðið var blíða seinni part 4. ágúst, hlýtt og gott. Það var því engin undankomuleið. Ég aflaði mér upplýsinga um aðgerðir til að lágmarka hættuna á því að meiða mig í löskuðu tánni – þetta snýst t.d. um að ef ristin er lág þá er erfitt að reima nógu fast og þá er maður lausari í skónum – ok ég náði í ,,tilgangslausu“ innleggin sem ég fékk einhvern tímann hjá einhverjum fótafræðingnum, setti þau í gönguskóna sem ég var bara farin að halda að væru of litlir. Svo þegar ráðgjafinn minn sagði að oft væru tær sem hefðu lent í hnjaski viðkvæmari en aðrar, kveikti ég á perunni, þessi auma tá mín hefur tvisvar brotnað. Ráðið við því var að teipa hana vel með glærum fóta plástri – það var gert! Nú svo hafði Ásta Björk sagði mér að Treo verkjatölfur væru snilld svo ég tók svoleiðis til vara og leysti eina upp áður en ég lagði í hann – tók líka með mér ibufen svona til að vera viss! En stressið og óttinn bjó um sig svo ég setti opalsnafs í litla flösku og hafði með mér ef ég skyldi nú fá taugaveiklunarhræðslukast í miðjum hlíðum! Ég þurfti nú ekki á honum að halda – en gott var að vita af honum. Nú svo fór ég í legghlífar, göngusokka, tvennar buxur – nefndu það bara og að endingu reimaði ég gönguskóna svo fast að ég hélt ég myndi stöðva blóðrennslið niður í fæturna.
Allt þetta skilaði mér verkjalausri göngu bæði upp og niður. Fann ekki til í ristinni né tánni og hnén voru sem litlir gel-engla-púðar 🙂
Ingólfsfjallsgangan var ,,bara“ vinna – rosa fótavinna í grjótinu og lærvöðvarnir unnu mikið til að lyfta fótunum, hjartað puðaði og var í kringum 145 – 150 nánast allan tímann hvort sem ég fór niður eða upp en ég var miklu móðari upp. Ég var fín í fótunum á eftir, og í gær – fann ekki meira fyrir þessu en hverju öðru sundi eða hjólatúr. Fór meira að segja í bíó eftir gönguna!
Ég er náttúrulega lengi upp, óheyrilega lengi, – þung og sein og ekki fótafim við vorum rúmlega klst upp og jafn lengi niður þannig að allt með öllu voru þetta rúmir þrír tímar. En það kostar þetta að burðast með 60 eða 70 aukabyrðar.
Markmið sumarsins göngulega séð hefur því náðst – nokkuð sem ég hélt að ég ætti aldrei eftir af ýmsum ástæðum – þoli, þyngd og lofthræðslu meðal annars – fyrir utan að ég hefði aldrei fengið þessa hugmynd!
Mér þykir óendanlega vænt um að Baldur og Áslaug skyldu hafa þessa trú á mér ég segi það satt – óendanlega. Hjartað bólgnar alveg út af þakklæti.
En við Áslaug eigum kannski eftir að fara 2 fjöll í viðbót í haust – kannski Búrfell og vingast við Hestfjall – nú eða bara eitthvað minna eins og Arnarfell við Þingvallavatn.
En konan léttist ekki neitt – ekki gramm – það er afskaplega merkilegt verð ég að segja, en ég veit hvað til míns friðar heyrir með það – annirnar eru mér bara svolítið erfiðar og útilegur og óreglan hjálpar ekki til. En nú hef ég 1 viku eða svo til þess að taka á því í skyrkúrnum og kannski hrynja af mér grömmin áður en ég fer í innskrift á Reykjalund þann 17. ágúst! Á ekki von á því – og ætla samt að vera ánægð með mitt því ég hef svo sannarlega staðið mig í heilsubótinni i sumar.
En nú eru það Grímsævintýrin – það eru ýmis verkefni sem fylgja þeim skal ég segja ykkur!
Þörf - Vani - Líðan 
