….og rosalegar áhyggjur af því að fara á vigtina. Vigtun er einhvern veginn birtingarform alls þess sem ég vildi að ég væri en er ekki. Og hún stimplar mig alltaf sem glataða. Ég geri það sem sagt.
Þið ættuð að vita pælingarnar, áhyggjurnar, hjartsláttarköstin og kvíðaköst sem ég hef fengið yfir þessu að ætla að athuga þyngd mína á ný. Fuss og svei…
Þráhyggja sem sagt!
En á morgun fer ég á vigt og einhver annar sér töluna og skráir hana og ég vil ekki af henni vita fyrrr en síðar.
Hreyfing, blaðburður og fæðuinntaka gengur allt eftir bókinn og bara vel það svei mér þá. Einbeitt og þá gengur þetta.
Over and out
Þörf - Vani - Líðan 