…er ekki í dag en mér líður nú samt þannig. Eftir gasalegheit síðustu viku – tilfinningalegan rússibana, magakveisu, fótafúa, kvef, vinnu fram í rauðan dauðan, viðskilnað við krakkana og sundurtættan og rykugan skóla – þá bara sure does this feel like A vacation.
Ég er mikið búin að hugsa um tjaldvagninn í dag – fór meira að segja upp í Þrastarskóg að kanna aðstæður og þær voru í meira lagi fínar en ég hef engan til að fara með mér og ég nenni ekki að tjalda og taka allt til í einsemd. Kannski veitir mér líka bara ekkert af því að vera hér heima og hvíla mig svolítið og átta mig á hlutunum.
Hér kemur smá yfirlitspistill – svona til þess að ég eigi þetta einhvers staðar og geti lesið og lært þetta- eiginlega ekki á annan leggjandi að lesa þetta 🙂
Fallbraut hvað er nú það 😉
Eitthvað úr alkasamfélaginu svo mikið er víst
Það sagði mér kona að í OA væri til nokkuð sem héti fallbraut. Hún sagði mér það eftir að ég lýsti fyrir henni hugrenningum mínum í síðustu viku. Þetta lífsstílsbreytingarferli er nefnilega það – ferli með sífelldum uppákomum og undarlegheitum sem maður verður að læra á as one goes.
Heildarmynd síðustu 3 vikna er einhvern veginn svona:
Ég byrja að labba með Bjart á morgnana daglega nema um helgar í rúmlega 20 mínútur (sumir vilja amk meina að vandræðin hafi byrjað þar). Samhliða fer ég að hjóla í skólann og fer í einn til 3 stóra hjólatúra í viku (stóra meina ég þá um klst eða svo). Ég fer einnig í Styrk og reyni að fara svolítið í pottana en það fer fljótlega minnkandi þar sem ég var mikið að vinna og eitthvað frí var þarna hjá Palli í millitíðinni og þá ruglast nú allt svoleiðis dekur svolítið.
Í kjölfarið á þessu fæ ég í ristina viðbjóðskvalir sem lagast þegar ég fæ gigtar og bólgueyðandi lyf. Þau lina verkina en ég lagast þó ekki og ég hætti að ganga og fer að vinna þess meira. Síðustu tvær vikur hef ég síðan ekki farið nema 3 í Styrk held ég í fulla tíma. eða kannski bara tvisvar. Ég reyndi þó að hjóla og paufast svolítið í því. Á móti jókst svo vinnan, sundferðirnar duttu út og seturnar jukust. Fótaverkirnir héldu sínu, ég fór á nýjan gigtarskammt, maginn hrundi en fæturnir bötnuðu svolítið. Ég get samt ekki gengi eða staðið nema bara brota brot af því sem ég gat eða er ásættanlegt miðað við heilsubótarátak grande, er illt í vöðvunum í kringum hnén, kálfana, ökklana og mjaðmirnar. Þegar ég er búin að vera lengi að þá stífnar hægri fóturinn á mér og hann verður eins og staurfótur. Mjög hvimleitt. Sem sagt fæturnir í hassi. Herðar og háls skárra og bak alveg hreint afbragð. Svolítill hausverkur við og við en það er ekkert sem ég þekki ekki.
Ég þekki hins vegar ekki þessa ógnarinnar fótaverki. Hef oft verið aum í kálfunum og jafnvel verið með hælspora 😉 en ekki þetta – fuss og svei.
Ég hef ekkert gengið – nema í skólanum og svolítið í Færeyjum í tvær vikur eða svo – og er ekki á leiðinni til þess. Mér finnst alveg arfaslæmt að það sé ekki opin sundlaugin hér á Selfossi. Ætli ég stefni ekki bara á að fara í Hveragerði í næstu viku. Hún er bara svo leiðinleg laugin þar…
Heima er best segja þeir – ætli það eigi ekki bara við um sundlaugar sem annað.
Nú jæja meðfram þessum hörmungum í skrokknum hefur vinnan verið í stjarnfræðilegum víddum. Og mataræðið þar með í molum. Sandkornum, öreindum…
Þegar ég svo var að setja þetta saman í huganum á milli þess sem ég fór yfir próf, varð þessi blanda úr – ég hreyfi mig of lítið, borða of mikið og ég er vitlaus í sælgæti. Þrátt fyrir góð áform um eitthvað annað þá var ég búin að brjóta þau nokkrum stundum síðar. Eitthvað sem er nýtt á þessu ferli mínu því þó ég hafi oft hagað mér asnalega og óskynsamlega í mataræðinu þá voru það meðvituð brot og gert í sátt við allar áætlanir og ég reyndi þá að taka meira á – fara aukaferð í ræktina eða eitthvað slíkt. En því var ekki heilsa nú undanfarið. Af þessu fæddist mér svo þessi sýn sem gæti leitt mig inn á fallbraut. Ég fór að skilja fólkið sem hefur sýnt stjörnuleik í hreyfingu, mataræði og hverju einu, en er svo farið á rassinn með allt saman og orðið hálfu feitara og stirðara en áður.
Þegar maður verður innilega óánægður með sig- þegar maður ræður ekki við aðstæður, þegar maður fer í pytt t.d. vinnualkans – eða einhvern þann pytt sem hefur reynst manni erfiður í gegnum tíðina þá eru manni næstum allar bjargir bannaðar. Rétta hegðunin sem maður þekkir og veit hver er, verður manni erfið og freistingarnar margfaldast að fegurð og verða svo eftirsóknarverðar að maður lætur undan – en bara núna. Svo tekur maður sig á. Breytist aftur í þann dugnaðarfork sem maður var – er jafnvel – en það bara gerist ekki svo auðveldlega. Rétta hegðunin verður umlukin ljóma – verður ljúf minning, steinn í þá sjálfsmynd að maður sé nú ýmsu megnugur og maður verður áreiðanlega einhvern tímann aftur svona duglegur. Og svo rennur maður niður fallbrautina, haldið verður lausara og lausar og að endingu er maður í frjálsu falli þess sem hefur misst tökin. Og svo bíður fólk þess að andinn komi yfir sig á ný því það veit það getur þetta. Og ætlar sér að gera betur – taka sig aftur á. Verða aftur svo ljómandi ánægður með sig og framfarirnar. En leiðin upp flughála og snarbratta rennuna er ekki eins auðveld og niðurferðin.
Ég horfði niður eftir þessari fallbraut í síðustu viku. Heltekin af vinnufíkn, samviskubiti yfir að vera ekki búin að hreyfa mig nóg – óttanum við að geta ekki hreyft mig framar, vera búin að skemma á mér lappirnar með óðagotinu. Fæðið ekki nema hæfilega gáfulegt, sælgæti ekki langt undan og aldrei langt undan í kollinum. Kaffiþambið gríðarlegt og hreyfingin of lítil miðað við væntingar og langanir…. Og ég sá hvernig þetta þróast hjá manni. Það er allt í orden en svo fellur maður í einhverja þá gryfju sem hefur reynst manni erfið í gegnum tíðina. Og ef maður hefur ekki stuðninginn, meðvitundina og viljann til þess að krafla sig upp úr henni þá sé ég alveg hvernig er hægt að missa tökin algjörlega. Ég ætla ekki að gera það. (Ég ætlaði að segja – ég vona að ég geri það ekki – en slíkt hálfkák dugir ekki – það þarf að segja Ég ÆTLA ekki að gera það).
Það ber þó ekki að taka þessa lýsingu mína á liðnum vikum þannig að ég hafi setið og étið eins og svín og hreyft mig ekki neitt. Það er er ekki svo – þetta er meira hugarástand – sem svo aftur hefur ekki jákvæð áhrif á framkvæmdahliðina.
Auðvitað verð ég bara að taka á mataræðinu af meira krafti og enn meiri krafti þegar ég get ekki haft hreyfinguna inni af fullum krafti. Annað er einfaldlega ekki í boði og vonandi tekst mér það barasta. Nú er ég að fara í frí – vonandi eykst samviskusemin við það.
Ég þarf líka að vera eins hörð við mig og í fyrra sumar þegar ég mætti í ræktina alveg sama hvernig veðrið var eða hvar ég var á mánudögum, miðvikudögum og föstudögum fór ég í Styrk rain or shine í útilegu eða ekki. Ég verð að halda því áfram í ár því göngurnar koma ekki einn eins og ég hélt í sumar nema þá kannski að litlu leyti eins og í golfi t.d… Þegar ég er á ferðalagi þá verð ég að stunda sundlaugarnar og taka þetta af festu. Vilji hefur ekkert með þetta að gera – það er ákvörðunin sem blífur. Ásetningurinn dregur mann langt.
Þetta verður að vera dekrunarsumarið mitt – ná áttum, hvíla mig og huga að mataræðinu númer 1 og svo hreyfingin númer 2 og 3.
En ég veit sem sagt núna hvað það er að vera illt í fótunum ;-).
Ég veit líka að það er best í heimi að léttast um hálft kíló á viku og jafnvel tveimur – var að lesa enn eina greinina um þetta ferli allt saman á netinu. Það er ekki sama að léttast og léttast og það er alls ekki sama hvort maður er að missa fitu eða vöðva en það er víst óumflýjanlegt að þeir fari þegar hitaeiningabúskapurinn er keyrður niður. Jamm og já.
Þörf - Vani - Líðan 
