Í blíðu og stríðu

Ég hef það fyrir algjöra reglu að nafna ekki hm í handbolta hér – og ætla ekki að gera það frekar nema til þess að láta ykkur vita af því að hugur minn er hvergi annars staðar. Íþróttaáhorf er hins vegar mér afar orkufrekt og sálartrekkjandi.

Í hverri einustu ræsingu í F1 er ég í andnauð – í hverju víti langar mig mest að missa meðvitund, hvert tap særir mig í hjartastað. Hver sprungin vél, hver ákeyrsla hjá Kimi (mika) hefur sært mitt viðkvæma geð! Þannig að ég ætla ekki að tala um þetta mót – ræð ekki við það miðað við ástandið á öðru.

Ég hef uppgötvað mátt verkjalyfjanna – ég borða bara heilmikið af þeim og voila – ég held höfði og næ að þrauka út daginn í skólanum. Ég hef aldrei tekið mikið af verkjalyfjum – er alltaf með hausverk og slíkt þannig að það væri til að æra óstöðugan. En nú sem sagt er ég komin á endastöð og ét þennan fjanda bara. Mæli ekki með því en öðruvísi kemst ég bara ekki almennilega í gegnum lífið.

Þetta hlýtur að lagast einhvern tímann Það eru ekki nokkrar líkur á öðru. Nálar, nudd og hártoganir, teygjur, sund og sundleikfimi – Styrkferðir – þetta hlýtur allt að smella.

No pain no gain.

Ykkar Inga pinga pikkaló