Upprisa Ingveldar 2
Synti 800 metra og var sko með fínan brennslu púls.
Bara ánægð með mig og stefni á gott líf í næstu viku. Með sundi fyrst og fremst og göngu.
Er það ekki bara gott plan? Það er amk mjög slakandi að fara í sund svo mikið er víst og ég held ég þurfi smá slökun um þessar mundir.
Lof ja
Ingos
Það eru 3 dagar eftir í skólanum.
Og ég á eftir að gera mjög margt:
Verst af öllu er að ég er á sælgætisfylleríi. Hef ekki guðmund um hvernig ég á að stöðva það. Og Styrkur er svo ógó staður að ég get ekki hugsað mér að stunda neina hreyfingu þar innan daga.
Áformin eru þó fögur og fín – sund og göngur næstu daga. Ég treysti á að Páll hjálpi mér við að koma mér af stað í þær – því mig svo sannarlega veitir ekki af hvatningunni og jafnvel toginu út fyrir hússins dyr.
En nú ætla ég að smyrja kremi á sörur, kíkja á pippmarengeið og jafnvel finna til handavinnuna og stilla henni upp á vel sýnilegan stað og ég geti gripið í hana á milli þreytuofsakastanna.
Lof jú Inga þreytta sem er búin að fatta allt mögulegt en er nú ekki farin að nýta sér það á nokkurn hátt – ja nema þá þannig að ég er ekki að drepast úr geðvonsku – bara þunglyndi 😉
Jamm…
Það er ekki hátt risið á minni núna! Ég er svo þreytt að ég er með appelsínugula bletti á milli tánna og græna sveppi í eyrunum! Ég get svona með góðu móti unnið til 11 en þyrfti þá að hætta og fá að leggja mig í um 10 tíma!
En þó ég hafi verið svo þreytt eftir daginn í dag að ég mundi ekki að ég væri að ná í úlpuna mína í fatahenginu þar sem ég stóð þar og horfði í kringum mig þá fór ég nú samt í sund! Og ég synti í 30 mínútur! Mjög afslappandi og dásamleg ferð. Var í tvo tíma að stússast í Sundhöll Selfoss og ég var eini gesturinn í búningsklefanum og í útilauginni – imagine that. Nammi namm.
Elska sund. Það er svo afstressandi þegar ekki eru margir.
Nú að öðru ekki eins afstressandi. Hann Palli minn er að verða mesti hrakfallabálkur ever! Nú hér í den þurfti að skipta um mjaðmalið í karlinum því hann er með einhvern erfðagalla sem veldur því að þeir spænast upp eins og hálendið. Nú það gekk bara vel en hann var lengi heima að jafna sig eftir einhvern steyptan lið. Nú hann var nú varla farinn að vinna aftur þegar hann klippti framan af fingri – það var einmitt sumarið sem við fluttum á Selfoss – eða þegar ég flutti á selfoss og þau hin fylgdu með ;-). Nú ekki liðu mörg ár – kannski bara eitt þegar hann fékk járnflís í gegnum augað og missti þar með sjónina á því – fyrir utan kvalirnir og helvítið sem við gengum í gegnum það sumarið – og ég segi við því sambúðin held ég að hafi aldrei verið erfiðari en þá – úff hvað hann fann til og hvað ég fann til að þurfa að vorkenna honum svona mikið og lengi! Það var álag skal ég segja ykkur!
Og nú hefur litla ljósið gengið fram af vinnupalli í 4 m hæð, steypst niður með hausinn á undan fjóra metra – hann bar fyrir sig hendurnar – braut aðra þeirra og skrambúleraði sig hægri vinstri á hinni og andlitinu – og vísast annars staðar þar sem hann fór kollhnísa niður klöppina þar sem hann lenti!
Jamm hann er sem sagt að koma heim í dag í sjúkraleyfi. Eitt á ári er nú lágmark…
Er að verða pínu þreytt á þessu en afskaplega glöð að hann sé ekki meiddari og næstum heill á húfi.
Og svo er bara að halda áfram að beita sig aga til hreyfingar – það er víst mín sáluhjálp sem annarra væntanlega!
verið að ég væri með svona ofsaþreytu? Það væri fín afsökun fyrir því að nenna ekki í sund, göngu eða svona almennt að hreyfa sig, er það ekki?
Það finnst mér
…að sinni að minnsta kosti!
…en ekki í Khí heldur í lífinu sjálfu!
Ég er búin að læra eitt. Það eru engin tímamörk á því hvenær ég VERÐ að vera orðin svona góð á ógeðstækinu, eða hvenær ég verð orðin ákveðin kíló! Ég hef nógan tíma til þess að ná þeim markmiðum sem ég set mér. Hið eina sem ég hef nóg af er tími (og kíló!). Tíminn skiptir ekki máli í þessu dæmi hjá mér heldur það að ég er að breyta, gera og upplifa.
Ég er búin að læra tvennt! Í dýpstu niðursveiflu síðari tíma hjá Ingveldi, þunglyndi, blankheitum, unglingaárekstrum, vinnuóþoli, ægiþreytu þyngdist stúlkan ekki neitt heldur hélt fengnum hlut! Ég vildi óska að ég hefði lést síðasta mánuðinn en ég er svakalega glöð að ég hef ekki bætt á mig mörgum kílóum. Fyrst ég komst í gegnum þennan tíma þá má ég líklega bara vera sátt við mig því síðustu vikur hafa ekki verið þær auðveldustu það get ég svarið!
Ég er búin að læra þrennt! Maður þarf að halda vel á spilunum til að léttast. Kúrsinn þarf kannski ekki að vera þráðbeinn en maður verður að halda honum. Mín leið til að halda honum er hreyfingin og á hana ætla ég að leggja áherslu á næstu vikurnar – í gegnum jólin og reyna að halda fengnum hlut. Fram að jólum ætla ég að reyna að sækja á smjörfjallið. Hreyfingin verður að koma inn til þess. Ég er nokkuð góð af hælsporanum, hálsinn er þokkalegur þannig að ég ætti að geta spriklað smá neti lífsstílsbreytingarinnar!
Smá seinna – mundi þetta ekki alveg í morgun sko – erfitt að læra svona margt í einu :-):
Ég er búin að læra fernt! Mér leiðist í Styrk á morgnana. Það er svo mikið einhvern veginn, já best að móðga engan, en það er sem sagt svoldill ys og þys og ekki alveg mín stemmning. Og ég bara fann það þegar ég fór í Styrk í gær hvað það var dásamlegt og dásamlegt að vera í þriðjudagsrólegheitunum! Og þess vegna á ég svoldið erfitt í spinning um þessar mundir þar sem ég þoli ekki vel ys og læti! Því ætla ég að geyma spinning til næsta árs og fara aftur á þriðjudaginn í Styrk – og á sunnudaginn náttúrulega svo ekki sé minnst á föstudaginn (hlýt að komast þá for fanden). Jamm þetta er ég nú búin að læra. Viðbrögð við þessum númer fjögur er sem sagt auk þess að mæta á miðjum degi á þriðjudegi er að huga að því að labba á morgnana frekar en fara í lætin í Styrk.
En að minnsta kosti þarf ég að vera dugleg að hreyfa mig. Sækja á, á ný!
Í mörg horn að líta
Eftir því sem hefur liðið á haustið hefur mér orðið það betur og betur ljóst að þetta verkefni mitt – lífsstílsbreytingin, er ekkert sérlega auðvelt. Það er í sjálfu sér ekki erfitt að mæta í ræktina, einblína á að léttast og það allt saman – ég hef gert það – en það sem er erfitt er að halda út, missa ekki sjónar á því hvert skal haldið – vera viss um að maður vilji ná þangað. Mesta erfiðið er að breyta lífsmynstri sínu frá a til ö from now until eternity. Það er ekki bara mataræðið, heimilislífið, áhugamálin, lífssýnin – heldur það sem mér reynist kannski hve erfiðast – viðhorfið til vinnunnar. Þar þarf meira en lítið að ganga á, áður en ég næ lendingu. Ef maður er ófullnægður á einu sviði smitast það yfir á önnur svið. Maður getur sett upp augnhlífar eins og dráttarklárarnir einblínt á þyngdina, æfingarnar og saltað allt hitt en það kemur þá bara í hausinn á mér seinna. Það er bara ein leið til að gera þetta – og það er með því að taka á öllum hliðum mínum og þær eru margar, margbreytilegar og snúnar sumar hverjar. Kannski eins og hjá okkur flestum. Mesta kúnstin er þó að ætla sér ekki að gera það allt á sama tíma – og á sem skemmstum tíma!
Líkt er Ingveldi og íþróttamanni á leið á ÓL
The Mind Makes a Champion
Nú síðast þegar við Baldur spjölluðum þá var hann mér alveg sammála um það að verkefnið Lífsstílsbreyting Ingveldar væri vissulega erfitt – tröllaukið. Það var ákveðin fróun í sjálfu sér að fá staðfestingu á því fannst mér. Það væri ekki bara minn vesaldómur sem héldi því fram. Af því tilefni benti hann mér á að þetta væri eins og íþróttamaður ákveddi að fara á ÓL. Og mér fannst það nógu merkilega viðlíking til að hugnast hún vel ;-). Lífsstilbreytingin verður mín vegferð til Olympíu.
Það þarf að taka þátt í mörgum mótum, ná mörgum áföngum, þjálfa líkama og kannski ekki síður huga áður en settu marki er náð. Það eina sem truflar mig við þessa líkingu er að líklega hefur íþróttamaður sem ætlar sér stóra hluti traustari undirstöðu fyrir sinni ákvörðun en ég varðandi lífsstílsbreytinguna– ja að því gefnu að hann eigi eitthvað erindi á mótið – geti eitthvað í sinni grein en sé ekki eins og hvert annað nutcase!
Mér finnst ég bara hafa verið ferlega klár að hafa ekkert gert í mínum málum á skalanum almennilega fyrr – ekki eins klár að hafa látið hlutina þróast eins og þeir gerðu á bilinu 15 – 30 en um það er oft seint að fást núna. Ég hefði ekki komist úr sporunum ein – þetta er ekki eins manns verk það er alveg klárt og ekki heldur einhver hugdetta sem manni finnst eins og gæti verið sniðugt að framkvæma! Á einhvern undarlegan hátt hefur mér ekki dottið í hug fram að þessu að snúa ferlinu við, fara úr kyrrstöðu fíkilsins yfir á heilbrigða helminginn. Fyrir vikið er ég þó ekki með 100 skipsbrot á bakinu og veit blessunarlega lítið hvað bíður mín – annars gæti nú hörmungarhyggjan náð yfirhöndinni af enn meiri krafti en fyrir er! Ég hef sem sagt ekki skýra mynd af því að mistakast þetta verkefni í huganum – engin fyrirframgefin úrslit byggð á biturri reynslu.
Grunnurinn skiptir máli
En aftur að grunninum sem ég nefndi áður. Minn grunnur andlega er ekkert sérlega sterkur held ég ef við lítum til þess sem ég þarf að horfast í augu við. Lengi vel hef ég lítið leitt hugann að ókostum mínum og brestum. Hef haldið áfram á því sem ég hef talið mínar sterkar hliðar- falið hitt í algleymi þess sem þykist ekkert vilja af þeim vita nema þegar myrkirð sækir að. Þegar birtir er aftur horft fram á veginn og brestirnir víkja fyrir hinu sem ég get gert. Það þykir orðið nokkuð ljóst að ég er fíkill – það verður víst enginn svona feitur eins og ég nema hann sé fíkill. Mér finnst að vísu ekkert fínt að vera fíkill – myndi gjarnan vilja sleppa við þann stimpil en ég skal alveg venja mig við hann – tækla málin útfrá því. Er ég þá ekki komin með eina afsökunina enn? Ah mér er nú ekki sjálfrátt og því ætla ég bara að fá mér svolítið nammi og ,,njóta“ lífsins? Ég tek því svo bara af þolinmæði og umburðarlyndi og geri eitthvað í því þegar ég er í betra standi til að berjast við fíknina? Fíklum er jú oft á tíðum ekki sjálfrátt!
Ekki er nóg með að ég sé fíkill heldur er ég óþolinmóð og óvægin. Ég skal alveg kaupa það að ég sé óþolinmóð og flumbra. Ég t.d. sleit í sundur jólaseríu í fyrrakvöld bara af því mér hugkvæmdist ekki að athuga afhverju hún væri föst – heldur væri ráðið bara að toga fastar. Meira vinnur vit en strit hjá hinum þolinmóðu trúi ég en mér. En ég held ekki óþolinmæðin stjórni lífi mínu, og hún er líka ákveðinn drifkraftur. Og hún er hluti af persónuleika mínum og ég vil helst ekkert breytast mikið í grunninn heldur vera færari um að takast á við sjálfa mig – og þá þarf víst þessa margfrægu þolinmæði og títtnefnt umburðarlyndi.
Glíman núna er sem sagt að finna þennan meðalveg í umburðarlyndinu. Ég held mér sé ekki hollt sérlega mikið umburðarlyndi. En ég má heldur ekki skjóta mig í tánna í hvert eitt sinn sem mér verða á mistök en einhvern veginn finnst mér þau vera óleyfileg hvað mig varða – í sumu að minnsta kosti.
Ofan á allt annað er ég móðursjúk – sem mér finnst nú kannski verst af þessu öllu því það vil ég síst af öllu vera. Sáli reyndi þó að útskýra fyrir mér að þessi móðursýki fælist í næmni fyrir umhverfi mínu og slík en ekki almennri hysteríu – og mér finnst það nú ekki vera neitt ljótt eða slæmt, nema náttúrulega þegar maður verður fyrir slæmum áhrifum vegna þessa. Ég tel hins vegar að þessi næmni sem ég hef – og ég hef mikið af henni það skal viðurkennast, geri mig að góðum kennara en hún getur líka verið slítandi. Og svo nemur maður ekki alltaf allt rétt. Það er náttúrulega ekki gott – þá verður maður kannski svolítið móðursjúkur!
Ég efast um að íþróttamaður sem ætlar sér í fremstu röð hafi þessi ósköp öll, – nema þau séu þá hluti af styrk hans og þori – hann hafi lært að nýta sér skrattakollana sína sér til framdráttar og það er það sem mig langar að gera. Þess vegna fór ég til sálfræðings og þess vegna tel ég mig hafa fullt erindi þangað.
En ég hef líka kosti sem hjálpa: Ég get séð skondnu hliðarnar á málunum, ég er úrræðagóð, ég horfi á heildina, ég hef kroppinn í verkefnið, ég hef líka keppnisskap þó ég vilji helst ekki viðurkenna það og kunni lítið með það að fara! Ég get hrundið ótrúlegustu verkefnum af stað og það sem meira er ég get fylgt þeim eftir (ef ekki áður þá héðan í frá ;-)). Ég er dugleg!
Meðganga lífsstílsbreytingarinnar
Það eru komnir 9 mánuðir – heil meðganga síðan ég fór fyrst í salinn. Það telst ekki langur tími af mannsævinni og það er ekki langur tími í samanburði við þann tíma sem ég eyddi utan ræktarinnar.
Mér finnst þetta samt vera langur tími – og mér finnst eins og mér hafi átt að miða lengra en raun ber vitni. Ég sit hér og hef ekkert hreyft mig í síðustu viku – hvorki gengið úti, farið í salinn, né synt. Ét sælgæti núna – þó skammturinn hafi átt að vera etinn í gær og það sem verra er mér finnst eins og ég standi frammi fyrir þeim valkosti að halda áfram að éta nammi og hætta að hreyfa mig. Mér finnst það raunverulegur möguleiki að hætta að leggja þetta á mig – það sé hreinlega ekki framkvæmanlegt að gera þetta hvort sem er og því sé það í boði að halda áfram fyrri háttum, vinna, reyna að bæta mataræðið og hreyfa mig á sumrin.
Ég veit samt alveg hvað ég vel – ég vel að hreyfa mig og halda áfram að róa með í átt að bættri heilsu en afhverju er ég að sökkva? Og hvenær hefst ferðin upp á yfirborðið?
Ætti ég að hafa farið vigtina – mér finnst eins og hún veiti ákveðið aðhald og ekki veitir mér af aðhaldinu? Eða á ég að hugsa um að ná mér á flot og ekki vera að lemja á mér fyrir það sem ég veit að er ekki í lagi – einbeita mér að því að laga það og sækja svo fram og hafa þá vigtina með mér í sókninni frekar en að hafa hana sem andstæðing eins og staðan er óneitanlega núna?
Mér finnst hver dagur sem ég léttist ekki, hver vika sem ég stend mig ekki vera nagli í líkistuna – sönnun þess að ég geti þetta ekki. Sé ekki fær um að breyta mínum háttum. Sé aumingi. Ég horfi til þess að ég ætti að vera orðin 24 kílóum léttari 1. apríl 2007 en ég var 1. apríl 2006. Hvað ef ég verð það ekki? Þá hef ég fullkominn stimpil á rassinum sem á stendur auli!
En um leið og ég skrifa þetta þá kannski finnst mér nú kannski að ég nái þessu… 2 kg á mánuði og það eru kannski farin 15 – 20 kg þá kannski á ég möguleika. Þegar ég set dæmið svona upp…
Kannski bara get ég þetta? Kannski er ég bara fær um að gera eitthvað í mínum málum eftir allt saman! Kannski gengur þetta bara svona – niðursveifla og íhugun, sókn og dirfska.
Nú stend ég bara frammi fyrir því hvort ég fer í Styrk á eftir eður ei á eftir. Eða nei – ég stend ekki frammi fyrir því. Ég stend frammi fyrir því að ég fer í Styrk á eftir. (Fór ekki þar sem ég sofnaði fram á lyklaborðið eða því sem næst. Annað stendur óbreytt – óhaggað. Fyrri einbeitni verður tekin upp!)Næsta vika bíður með hreyfingu og vonandigóðri líðan. Vonandi fær Bjartur að njóta góðs af því – hann er búinn að vera í hálfgerðri einangrun því enginn labbar með hann ef ég geri það ekki. Ef ég næ ekki að hreyfa mig eins og hér segir hafa markmiðin verið of mörg. Markmið þar næstu viku gætu verið önnur bæði með tilliti til þess hvernig gengur að ná þessum en þó ekki síður breyttar aðstæður, jólafrí og það allt saman.
Markmið
Sem sagt markmið næstu viku:
Sofa – sem hefur vel að merkja gengið vel síðustu 3 nætur eða svo þó ég vakni ótrúlega oft sérstaklega fyrri partinn.
Slaka á í vinnunni – Róm var ekki byggð á einum degi
Huga vel að mataræði – muna 1 nammidag!
Svona ætla ég að hreyfa mig því ég ætla að vera dugleg næstu viku – ekkert múður.
Sunnudagur – Styrkur
Mánudagur – morgunbrennsla – helst ganga með Bjart.
Þriðjudagur – spinning
Miðvikudagur – morgunbrennsla og/eða
Fimmtudagur – morgunbrennsla
Föstudagur – salur
Veit samt ekki hvort ég hef verið nógu stillt í ár til að eiga hana skilið
Heyrið ði – hún fæst í Hreysti! Ja hérna hér!
Nú við bilanir hjá Símanum ræð ég ekki – en það virtist verða æ ljósara að meinið lægi þar. Nú því fór ég með routerinn í gamla hreiðrið sitt og voila – kviknaði þá ekki á öllum þeim ljósum sem slökkt var á tveimur tímum áður og netið virkar sem aldrei fyrr! Don’t ask me why but it does…
Og ég er því maður með mönnum í netheimum á ný! Sjúkket!
Jólaglöggið fór vel – þetta hús tekur 30 og eitthvað gesti mjög vel en það var frábærlega mætt og góð stemmning. Kerti og jólaljós hafa góð áhrif á mannskapinn og mér finnst voða gaman að fá alla. Takk fyrir komuna gullin mín. Vinnustaðurinn væri ósköp snauður ef við leggðum ekki rækt við hvert annað með samveru.
Þetta var ansi langur dagur, síðasta vika strembin og ég áreiðanlega hálf lasin. Með einhverja kvefdrullu blessunin 🙂 maður finnur það svo vel eftirá. Ég ætla því að láta það heita veikindi og annir getuleysi mitt og jafnvel viljaleysi til þess að sinna líkamsrækt í síðustu viku.
Ég fer í salinn á morgun og tek vel á til jóla. Ég stefni ekki á annað. Mér finnst í reynd verra hvað er erfitt að vera gáfulegur í mataræðinu og mér finnst eins og ég sé að missa tökin. En þar sem ég hef ekki misst þau – bara losað takið en ætla ekki að missa þau verð ég að vera meðvituð og ákveðin kona og halda mínu til streitu.
Það er ekkert annað í boði en halda áfram. Þið sem lesið þetta blogg haldið mér við efnið. Einhver vitlglóra í höfðinu á mér sömuleiðis og svo auðvitað kveljari minn og hvetjari. Auk allra hinna sem ég þekki og vilja mér vel.
Ég er að læra – ég er ekki búin að læra það, að þetta gengur upp og ofan og í raun er alltaf hægt að ná nýjum botni! Ég hélt t.d. að sumarið yrði erfiðasti tíminn hvað mataræðið varðar og kannski er það rétt en nóvember er svo sannarlega sá erfiðasti hvað hreyfinguna varðar. Kannski er það dimman, hálkan og lítil nenna til að fara í Styrk á morgnana – það er ekki eins hressandi og labba með Bjart í Hellisskógi. Kannski er það líka bara einfaldlega heimilisaðstæður, svefnleysi, þreyta í vinnunni og hælspori sem veldur því. Lífið er ekki alltaf einfalt og mitt er stundum meira að segja svolítið flókið. Ég má bara ekki ýta nýju þáttunum út og taka þá gömlu inn. Þeir kannski smjúga inn um glufurnar en það er hægt að henda þeim út aftur og byrja upp á nýtt. Ég get það, vil það og ætla. Og ekkert ef með það… Þó það hafi slæðst inn í hugsunina rétt áðan!
Nú er húsið fullskreytt. Þvotturinn í lágmarki, og ég þarf ekkert að gera annað en halda í horfinu, huga að jólagjöfum og kortum og e.t.v. að verkefni hjá Ingvar ;-). Ég get það alveg eins og allir þeir sem eru í námi og eru í prófum langt fram eftir öllum desember. Það er bara mikilvægt að halda sjó…
En ég vil ekki aumingjaskap, mistök og vitleysur og ætla því að stefna að því að lágmarka slíka vitleysu sem allra mest. Á morgun fel ég nammið og kökurnar frá því á föstudaginn og huga að matardagbók. Því ég á það skilið að hafa mig með mér í liði, mín vegna 🙂 vildi bara koma ég mig mér og mín fyrir í einni setningu 😉
Hafið það gott á aðventunni… Ég er að hugsa um að kaupa mér eina bók og lesa – líst ykkur ekki vel á það? Nú er markmiðið að slappa af – auk allra hinna fínu líkams-lífstíls eitthvað markmiðanna minna 🙂
Ykkar Inga jólagrís
Ég er adrenalínsfíkill. Ekki bara ofátsfíkill (á nú eftir að kaupa það skoho) frekar síátsfíkill, ja hvað um það amk fíkill og svo er ég vinnufíkill og svo elska ég að gera allt á síðustu stundu og bara nýt mín ekki fyrr 🙂
Þörf - Vani - Líðan 