Life goes on

Ha ha ha góður á honum hællinn þessum :D. Styður vel við sinina undir fætinum sem heitir meira að segja eitthvað… P… hmm man það ekki 😀 enda algjör óþarfi. Er sko bara nýbúin að læra að það er sin þar. Hafði alveg fundist það möguleiki að þar væri ekkert að finna nema bara mannakjöt. Neibb ekki aldeilis bara það, sin, fitupúði og hvur veit hvað. Maður er með allskonar allt mögulegt, um allan líkamann. Hugsið ykkur það!

Við Bjartur fórum í undurfagra veröld Þrastarskógar í morgun í hita, logni og sól svo fagra að hugurinn verður uppnuminn og hamingjan allsráðandi. Og þá er eins og maður sjái leiðir út úr ýmsum vanda sem maður ratar í á rigningardögum.

Ég t.d. veit að nú þarf ég að fara að klára verkefnið hjá honum Ingvari – ég er loksins tilbúin til þess. Þarf bara að fá mér sumarbústað og lúra þar og njóta lífsins, vinna og vera ein með skruddunum. Best að ljúka því sem fyrst – fyrr en varir byrjar jólaundirbúiningurinn og allt sem honum fylgir og ekki viljum við vera á síðasta snúning þar ;-).

Ég er heldur ekki frá því að ég sé að lagast í hælnum. Ég fór í sund/pottana í gær og teygði og bretti mig og fetti þar, og ég fór líka í sund (að synda) á föstudag og teygði rosavel þá. Eins hef ég verið að teygja alls staðar þar sem ég sé tröppur og ég held það sé að skila sér auk þess sem ég hef náttúrulega ekkert verið á skíðunum, göngubrettunum né í nokkru labbi að ráði síðan um síðustu helgi.

Þar að auki finnst mér eins og teygjan sem kemur í kálfann þegar ég hjóla hjálpi svolítið til – mér líður alltaf aðeins betur eftir að ég hjóla.

Ég ætlaði nú annars ekki að komast í Þrastarskóg fyrir hungri, ég var svo óbærilega svöng að ég hef sjaldan lent í öðru eins. Ég lá í rúminu – ég veit ekki hvað ég svaf lengi – amk var Bjartur alveg orðinn sótvondur yfir þessari leti í kerlingunni og gerði margar og ítarlegar tilraunir til að koma mér fram úr með AFAR litlum árangri. En sem sagt ég var hálf sturluð úr hungri – meira að segja greip með mér banana í skóginn til að borða strax og göngunni væri lokið – og I tell you people það er ekki oft sem ég hef fyrirhyggju í svoleiðis lagað.

Eldaði mér svo hafragraut og fékk mér slátur með – ummmmmm lof itt, þegar ég kom heim. Og enn er ég að borða – vínber (og helv… afganginn af kókosbollunni síðan í gær (og vel að merkja er ég farin að borða alltof margar kókosbollur á nammidegi!!)). Alltaf þarf maður að skemmileggja allt…

Sigh….

Ég er ekkert að standa mig sérlega vel í mataræðinu. Ég stend mig ágætlega í flestu öðru (nema náttúrulega að taka til hér heima (ægilega leiðinlegt)). Það er bara greinilega ekkert voða auðvelt að breyta þessu – ég hef ekki sjálfsagann í það. Fljót að missa tökin – hætta að elda, borða lítið grænmeti og þetta allt. En hver sagði að þetta yrði auðvelt.

Ég er með þessar fínu harðsperrur eftir hjólatúrinn aftan á lærunum – teygði víst ekki alveg nóg þar, og marblett rétt fyrir ofan úlnliðinn eftir að troða bakpokanum á mig alltaf hreint. Ótrúlega sérkennilegar aðfarir verð ég að segja. Þau eru af ýmsum toga meiðslin ;-).

En nú ætla ég að fara að brjóta saman þvott og hver veit nema ég skrifi eitthvað meira – mér finnst svo ægilega gaman að skrifa. Er á því flippinu núna ;-). Maður verður að láta sér bloggið duga þar til maður verður orðinn fullorðinn og getur orðið rithöfundur 🙂