Labb á ný og helgarFRÍ já og KIMI Á RÁSPÓL

…en það skiptir nú engu máli – ég hef ekki áhuga á formúlu lengur 😉

Eftir mikla sjálfsvorkunn, tilfinningasveiflur og neikvæðnisaumingjahugsanir vegna fótaveikinnar minnar er ég heldur að lagast. Ég hef reynt að hugga mig við það að hraustasta fólk – fær verki í fæturnar eftir æfingar – ég sé ekki heimsins mesti offitusjúklingur sem sé eina manneskjan sem fái verki í fætur. Er sko að reyna að segja mér að verkirnir hafi komið vegna þess að ég var dugleg en ekki aumingi – held mér sé að takast að tala við aumingjahliðina í mér og segja henni að þegja. Ja það væri það.

Nú ég er komin með góða skó sem ég gat notað í vinnunni – annars hefði ég nú held ég ekki getað verið þar, svo er ég komin með gelpúða og set þá undir hælana – ægilega gott líka. Sef í lopasokkum – mjög sexý satt að segja, ef ekki bara hreinlega smart (en það er nú önnur saga), og er barasta að lagast í fótunum. Ég fór í stuttan göngutúr í gærkveldi og annan hægan en lengri í morgun á mjúkum stígum Þrastarskógar. Svo fórum við Palli til Þórunnar og bjuggum til dýrindis grænmetissúpu – sem Palla finnst nú ekki sérlega góð – hann er eiginlega ekki neitt hrifinn af grænmeti – en hann verður bara að sætta sig við þetta grænmetisát allt (ætli hann sé ekki í pylsuvagninum þegar þetta er ritað – þóttist ætla að fá sér sodastreamhylki en er búinn að vera óratíma :))

Sem sagt – fæturnir að lagast – ég er sko alveg að verða búin að greina þetta – er illt framan á sköflungnum, í ristunum, ökklunum (ætli ég þurfi þá nokkuð nudd), stundum örlítð í kringum hnén í festingunum þar – held ég. Jamm. Þannig held ég að það sé. Er meira að segja bólgin í kringum ökklana og með smá bjúg – en það er fyrirbæri sem ég sé nánast aldrei og held að ég sé mjög langt úr alvarlegum sjúkdómi ef ég sé eða finn fyrir. Svo eru kálfarnir stífir en ég er ekki viss um að þeir séu verri en þeir hafi verið – jafnvel betri. En allt að lagast og ég er svo fegin að geta labbað á morgnana því ég finn svo rosalegan mun. Alveg gasalegan. Mataræðið hefur bara gjörbreyst til hins betra – þ.e.a.s. hvenær ég borða mestan part dagskammtsins – það er eiginlega dásamlegt til þess að hugsa. En ég veit líka afhverju ég byrjaði ekki fyrr – og kannski byrjaði ég bara of snemma (já!) því ég er viss um að labbið hefur ekki sérlega góð áhrif á litlu táslurnar mínar.

Heyrið þið mig svo hef ég verið að hugsa svo ljótt um kálfana þar sem mér tókst að herja út kálfanudd hjá Baldri – eða hann að koma því upp á mig – nema hvort tveggja sé og mér finnst það svo ómöguleg tilhugsun (um leið og ég tel mig vita að mér veiti ekkert af því) Ég hef sko aldrei farið í nudd annars staðar en á axlirnar- og mér finnast kálfarnir á mér svo ljótir og leiðinlegir – feitir og allt að því já ógeðfelldir, og hef því ekki nema hæfilega mikinn áhuga á því að láta þá vera miðpunkt athygli minnar eða nuddar (nú eða sjúkraþjálfara). En svo fór ég að hugsa – aumingja kálfarnir mínir – þeir hafa ekkert til saka unnið – þeir hafa bara staðið sig vel að bera mig uppi og kvarta sára sjaldan. Ég ætti bara að vera stolt af fótunum á mér í staðinn fyrir að hugsa illa til þeirra. Þær hafa bara staðið sig vel – rétt eins og ég 🙂

Nú ætla ég að fá mér Br**er og ost, vínber, pasta og grænmeti. C’est la vie.

Ykkar Inga