Ég er á bömmer

Það er ekkert flottara orð til yfir það svei mér þá. Ég nenni ekki neinu, ég hengslast um í Styrk, ég vorkenni mér ægilega að hafa háan blóðþrýsting – vil ekkert hafa svoleiðis. Um leið og ég hef gert eitthvað sem ég nýt þá finn ég mér eitthvað til að hafa áhyggjur af. I’m feeling the blues, I swear!

Finnst ykkur þetta bara vera að gera sig alla mína daga. Og ef þið haldið að Bjartur sé geltnasti hundur á Íslandi – then think again. Hér í grenndinni er eitthvað kvikindi sem geltir bókstaflega allan daginn. Og það er lítið og ljótt gelt – ekki svona virðulegt varðhundagelt eins og hjá honum Bjarti mínum.

Ég er sem sagt á bömmer og er ægilega hrædd um að ég sé að gefa upp öndina.

Og svo kvittar enginn á þessa síðu – það er eins og ég sé ein í netheimum. Er enginn pennaglaður þarna úti?!? Vilborg? Björk? Erla? Sigurlín? Já bara einhver – sigh