Dísuss kræst!
Minn elskulegi sjúkraþjálfari verður náttúrulega ekki ánægður fyrr en hann verður búinn að ganga svo fram af mér að ég verð annað hvort orðið mesta líkamsræktartröll norðan Alpafjalla eða hálfu meiri vesalingur en ég er! SIGH
Ó mig auma!
Ég fór sem sagt í nálastungur í gær. Hélt að þar og þá væri runnin upp mín síðasta stund. Var nú eitthvað stressuð í aðdragandanum – hafði hálf stokkið út úr skólanum í miðju samtali og hálfkláruðu máli fyrir nú utan það að Styrku og minn títtnefndi sjúkraþjálari stressar mig alltaf svolítið í aðdragandanum (sem þýðir vel að merkja að stresslevellinn er einhvern veginn allur að aukast þar sem ég er nokkuð tíður gestur þarna innan dyra (kannski er það frekar vigtin, ógeðstækið og göngubrettið sem stressar mig – ja það væri það)).
Sem sagt ég fékk smá nudd – afar langþráð því ég var orðin eins og herptur kjúklingu. Nú jæja svo tók maðurinn upp nálar sínar og stakk mig alla í ökkla, hendur og herðar og háls. Og það var ekki nein smá aðkenning að ,,ég held ég sé að deyja úr einhverju“ sem ég fékk þá (sem er mjög vinsælt viðfangsefni hjá mér þegar ég er í stress og kvíðakasti – óttast það greinilega mjög að deyja þegar kvíðinn er kominn). Já já nálar í sársaukapunktinn í hendurnar ollu því að ég fékk þennan rosavöðvakipring í hægri hendina – eins og sinadrátt, varð öll meira en lítið undarleg og enn meira kvíðin (sem kallar á enn meiri undarlegheit) og ofan á allt saman fékk ég stingandi verk í bakið þar sem hryggurinn er skemmdur.

