Formúla, verkfall og grænmeti

Hó hó hó – hér sé fjör. Það virðist vera alveg sama hvað ég hækka hér hitann – það er alltaf jafn kalt – held ég fari og geri aðra atrennu svei mér þá….



Hér sit ég og borða ab – létt með peru úti. Frekar lítið sætt verð ég að segja – en ágætt engu að síður – ekki nærri eins súrt og jarðaberin sem ég fékk mér sem ís með Dísu um helgina – þar hefði sko þurft sætuefni Drottinn minn.



Hér er annars allt og ekkert við það sama. Formúlan er búin – og það er nú svei mér gott. Ég horfði á keppnina af spólu – hef nú misst af tveimur mótum í beinni á nokkrum mánuðum. Ég er bara fegin að þetta leiðinda tímabil er búið og set traust mitt á að hið næsta verði betra – það verður amk flott að hafa þá montoya og kimi saman ef Whitmarsh og Dennis auk Newey skyldi nú takast að koma bílskrjóðnum í lag í tæka tíð.



Af verkfalli er það að segja að það hlýtur að fara að leyast – það styttist amk með hverjum deginum – má ekki segja að það lengist – það er of neikvætt fyrir viðkvæmar kennarasálir. Bútasúmur fer að verða fullafgreiddur, tiltekt farin að verða í meiralagi þreytandi og allt. En maður á að njóta líðandi stundar – sama hvernig hún er tilkomin.



Og svo er bara að éta svolítið grænmeti,



kveðja Inga